Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบหก ตระกูลใหญ่แห่งมหานคร!!!

บ้านเมืองมีกฎหมาย ตระกูลมีกฎของตระกูล

ครับ นั่นล่ะครับ

ตระกูลใหญ่ในเรื่องทำนองนี้มีกฎของบ้านที่มีตั้งแต่ฟาดโบยไปจนถึงตัดนิ้ว

แต่ในหลายๆครั้งผมเห็นพวกนี้แก้ปัญหาโดยการส่งนักฆ่าไปฆ่าบุตรเขยที่ไม่ชอบหน้ามากกว่า

ในห้องโถงที่ใช้ตัดสินเรื่องราวในตระกูลบรรดาผู้อาวุโสก็อยู่กันครบ

โดยมีน่าหลันซู่เหอหัวเราะหุหุหุหุ ลูบหนวดที่กระดิกเหมือนหางหนูไปมาประกอบฉากอยู่ด้านข้าง

อ้าวพวกเอ็งก็อยู่กันครบนี่หว่าแล้วทำไมถึงไม่ห้ามตั้งแต่แรกฟะ?

“คุกเข่าเจ้าทราบความผิดที่ได้ทำลงไปหรือไม่?”

ประมุขตระกุลน่าหลัน น่าหลันเจิ้งหรืออีกชื่อฐานะหนึ่งคือบิดาของน่าหลันเมิ่ง นั่นเอง

แต่ที่ผมกังวลไม่ใช่เขา แต่คือท่านเซียนที่เป็นบรรพบุรุษของเขาอีกทีหนึ่ง

จากความรู้สึกของผม

ผมน่าจะชกชนะทุกคนในห้องนี้ได้ไม่ต่างกับดีดนิ้ว

แต่ว่าเซียนที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาคงชนะผมได้ไม่ต่างกับดีดนิ้วเหมือนกัน ไม่ต้องพูดถึงเซียนที่ครองดาวเคราะห์สีน้ำเงินดวงเล็กนี้อยู่อีกทีหนึ่งและที่เหนือๆขึ้นไปกว่านั้นอีก

ใช่แล้วครับ

หากเรามองจากภาพรวมลงมาอย่างนี้เราจะโกรธแค้นนายน้อยบ้าบอแถวหมู่บ้านแรกคงเป็นอะไรที่ตลกเอามากๆนั่นเอง

ตุบ

น่าหลันเมิ่งคุกเข่าโขกศีรษะ

“ท่านพ่ออภัยให้ท่านอ้าวป้าหม่าด้วยเถอะค่ะ”

อ้าวนี่พวกเอ็งจะลงโทษตูหรอกเรอะ?

ฮึ่ย

น่าหลันเจิ้งเปล่งเสียงคำรามใช้สายตาพยัคฆ์จ้องมาที่อ้าวป้าหม่า

“นามู๊นามู”

นามูใช้พลังมโนมยิทธิสร้างกำแพงสีขาวป้องกันผมเอาไว้จากสายตาของน่าหลันเจิ้ง

ทั้งพวกสิงสาราสัตว์เอ๊ยนักฆ่านักษัตรอย่างคิงคองเงิน

ก็ตั้งพลังอย่างเต็มที่