“ไปค่ะ” หลังจากเธอตอบตกลงปภรรกรก็พาเธอเข้าไปหาเพื่อนๆ ทันที ซึ่งตอนนี้ทุกคนต่างก็มีผู้หญิงอยู่ข้างกายกันทุกคน เมื่อมาถึงเขาก็เดินไปนั่งเก้าอี้ตัวที่ว่างพร้อมกับเรียกผู้หญิงที่เขาพามาด้วยให้นั่งลง
“ตะวัน มานั่งนี่สิ”
“นั่งตรงไหนล่ะคะพี่ไปป์ ไม่มีที่ว่างให้ตะวันนั่งเลย”
“ก็นั่งตรงนี้ไง” เขากระตุกมือเธอให้เข้ามานั่งแหมะอยู่บนตักของตน พร้อมกับยื่นมือไปกอดเอวเธอไว้หลวมๆ
“เห้ยๆ ไอไปป์ทำอะไรของมึงอ่ะ” ศุภวิชที่เงยหน้ามาเห็นจังหวะที่ปภรรกรกำลังซุกไซร้กับอกของผู้หญิงก็พูดขัดขึ้นทันที
“ถามเหมือนไม่รู้ ไอนี่นิ” เป็ภูวิชที่พูดกับศุภวิชแทน เพราะตอนนี้เหมือนปภรรกรจะตัดขาดกับโลกภายนอกไปแล้ว
“เดี๋ยวกวางรู้ก็ซวยหรอก”
“ถ้ามึงไม่บอกเธอไม่รู้หรอก อีกอย่างยังไม่เป็แฟน กันไม่ใช่หรอ มันก็มีสิทธิ์ทำป่ะวะ”
“มึงรู้จักคำว่าให้เกียรติมั้ยไอเวร”
“มันอาจจะทำวันนี้เป็ครั้งสุดท้ายก็ได้ แบบว่าบอกลาบ้านหลังที่สองของมันเงี่ย” ภูวิชบอกเพื่อนที่ตอนนี้กำลังนั่งจ้องปภรรกรด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่
“พี่ไปป์ ตะวันขอไปห้องน้ำ” หญิงสาวบอกคนที่นั่งกอดเธอไม่ปล่อย
“อือ เดี๋ยวพี่พาไป”
“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้ง ห้องน้ำตรงนี้เอง ปล่อยให้น้องไปสูดอากาศบ้าง”
“เสือก!” ว่าเพื่อนเสร็จก็เดินตามหญิงสาวไป ปล่อยให้ศุภวิชมองตามด้วยความแค้นที่เพื่อนบังอาจมาด่าเขาต่อหน้าผู้หญิง
วันนี้ก็เข้าสู่วันที่ห้าของการฝึกนักเรียนผลัดสุดท้ายแล้ว ซึ่งต่อไปจะเป็การฝึกภาคสนาม ในส่วนของปภรรกรนั้นก็ทำหน้าที่เป็ครูฝึกเป็อย่างดี เขาทำหน้าเป็ครูประจำชั้นปีที่3ร่วมกับภูวิช ส่วนศุภวิชนั้นดูแลชั้นปีที่2 เวลานี้เป็เวลาพักเที่ยง นักเรียนกำลังทานเที่ยงกัน ครูฝึกเองก็ใช้เวลานี้ไปทานข้าวเช่นกัน ต่างจากปภรรกรที่ปลีกตัวไปกินข้าวที่โรงพยาบาลกับนุชนาถ
“ทำไมวันนี้มาช้าจัง” นุชนาถที่นั่งรออยู่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวเดิมถามขึ้น เมื่อเห็นร่างหนาถือข้าวกล่องเข้ามา
“ขอโทษครับคุณผู้หญิง”
“วันนี้ซื้ออะไรมากิน” นุชนาถถามพร้อมกับหยิบข้าวกล่องในถุงออกมา
“เปิดดูเดี๋ยวก็รู้เอง”
“กวนตีน” นุชนาถส่งสายค้อนขวับให้คนตรงหน้าที่นั่งยิ้มหน้าระรื่นให้เธอ
“ขอโทษค้าบ กินข้าวกันดีกว่า” จากนั้นทั้งสองก็นั่งทานข้าวด้วยกัน ระหว่างนั้นก็ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ เื่การทำงานในแต่ละวันของกันและกัน ก่อนปภรรกรจะเดินไปส่งเธอ แล้วกลับไปทำงานต่อเหมือนที่อยู่เป็ประจำทุกวัน
เมื่อกลับมาถึงค่ายก็รีบเดินไปหานักเรียนที่ตอนนี้นั่งรอเขาอยู่ใต้ต้นก้ามปู วันนี้เขาได้รับหน้าที่จากผู้ฝึกให้ดูแลนักเรียนชั้นปีที่3 ทันทีที่เดินเข้าไป นักเรียนที่นั่งคุยกันอยู่ก็พร้อมใจกันเงียบและนั่งตรงกันทั้งแถว อย่างที่ทุกคนรู้กัน ปภรรกรถือว่าเป็ครูที่โหดคนหนึ่งเลยก็ว่าได้
“ทั้งหมดลุก” เขาสั่งให้นักเรียนลุกขึ้นเพื่อจัดแถวรอจ่าหนุ่ยมาสอนนักเรียน
“จัดแถว”
“นิ่ง!”
“อ่า ครูหนุ่ยมาแล้ว ตั้งใจเรียนด้วยล่ะนักเรียน ถ้าเป็เด็กดี ก็ได้พักเร็วแต่ถ้าไม่ฟังครู มัวแต่เล่น ก็จะปล่อยช้า เลือกเอาก็แล้วกัน” พูดเสร็จก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ด้านหลังนักเรียน คอยช่วยจ่าหนุ่ยดูแลนักเรียนอีกทางหนึ่ง วันนี้ทั้งวันเขาวิ่งช่วยทางนู้นทางนี้จนรู้สึกล้าไปหมด ไหนจะขับรถไปมา ไหนจะไปดูแลนักเรียนในการปกครองที่ป่วยอีก เรียกได้ว่าั้แ่ทำงานมาวันนี้เป็วันที่เขาที่สุดเลยก็ว่าได้
ตกเย็นมาหลังจากปล่อยแถวนักเรียนแล้ว นุชนาถก็โทรหาให้เขาไปรับที่โรงพยาบาลหน่อย วันนี้เธอไม่ได้เอารถไป ทำให้ตอนกลับเธอต้องรบกวนให้เขาไปรับ
“รออยู่ตรงไหนอ่ะ”
“หน้าโรงพยาบาลเลย กวางออกมารอไปป์แล้ว” หลังจากวางสายจากเธอเขาก็ขับรถไปรับเธอทันที ซึ่งตอนนี้เห็นร่างบางยืนรอเขาอยู่ข้างลุงขายลูกชิ้น
“มาแล้วววว” เห็นสีหน้าของคนตรงหน้าแล้วก็สงสารจับใจ ดูเธอเหน็ดเหนื่อย อ่อนล้าเต็มง สายตาอิดโรยเนื่องจากพักผ่อนไม่เพียงพอ
“เหนื่อยมั้ย”
“นิดหน่อย” นุชนาถตอบปภรรกรก่อนจะขึ้นมานั่งบนรถแล้วกอดเอวของร่างหนาไว้ จากนั้นเขาก็พาเธอกลับบ้าน แต่ก่อนจะถึงแยกไปบ้านเธอเขากลับเลี้ยวไปอีกทางหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ทางกลับบ้านเธอ
“ไปป์ พาไปไหนอ่ะ กวางอยากกลับบ้าน”
“แปบนึง ขอไปทำธุระก่อน” ปภรรกรตอบคนที่นั่งซ้อนท้ายก่อนจะขับถเข้ามาจอดอยู่หน้าร้านหมูกระทะร้านหนึ่ง
“ลงสิ” เขาบอกคนที่ยังนั่งกอดเอวเขาอยู่ เมื่อเห็นว่าเธอลงจากรถเป็ที่เรียบร้อยแล้ว เขาก็จับมือพาเธอเดินเข้าไปในร้าน แล้วพาเธอเดินไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่
“กินก่อน แล้วผมจะไปส่งที่บ้าน” เขาบอกเธอเมื่อพนักงานยกเตาและวัตถุดิบมาวางอยู่ที่โต๊ะ
“พามากินหมูกระทะเนี่ยนะ ไม่ร้อนหรือไง” นุชนาถถามคนที่พามากินหมูกระทะร้อนๆ โดยที่ตัวเขายังอยู่ในชุดพรางเต็มยศ
“ไม่อ่ะ” จากนั้นทั้งสองก็นั่งกินหมูกระทะด้วยกัน ส่วนมากเป็ปภรรกรที่นั่งย่างหมูให้นุชนาถมากกว่า
“กวาง”
“ว่าไง พลิกหมูด้วยสิเดี๋ยวก็ไหม้หรอก”
“นี่ก็ครบรอบสามเดือนที่เราคุยกันแล้วอ่ะ”
“สามเดือนแล้วหรอเนี่ย ไวจังเลยเหมือนกวางเพิ่งคุยกับไปป์เมื่อวานนี้เอง” เธอบอกเขาพร้อมกับคีบหมูในจานเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย
“เป็แฟนกับผมนะ” ทันทีปภรรกรพูดจบ นุชนาถก็นิ่งไปสักพักเหมือนกับใกับสิ่งที่ได้ยิน
“เอ่อ..คือว่ากวางยังไม่อยากมีแฟนอ่ะ ตอนนี้อยากอยู่คนเดียวก่อน”
“หมายความว่ากวางไม่อยากเป็แฟนผมหรอ”
“ไม่ใช่นะ แค่ตอนนี้กวางยังไม่อยากมีใคร เราคุยกันไปก่อนได้มั้ย”
“หมายถึงว่าให้ผมเป็คนคุยอ่ะหรอ”
“อื้ม เดี๋ยวถ้ากวางพร้อมกวางจะบอกไปป์นะ”
“แล้วระหว่างนี้ผมสามารถคุยกับคนอื่นได้มั้ย” ปภรรกรถามลองเชิงเธอดู อยากรู้ว่านุชนาถจะหวงเขาบ้างมั้ย
“ได้สิ เรายังไม่เป็แฟนกันสักหน่อย ไปป์จะคุยกับใครก็ได้” เธอบอกเขาไปอย่างอารมณ์ดี เพราะมั่นใจว่าถึงวันที่เธอพร้อม ยังไงเขาก็ต้องเลือกเธอ
“โอเค ผมตามใจกวาง”
“กวางอิ่มแล้วอ่ะ กลับบ้านกันเถอะ” เมื่อเธอบอกมาแบบนั้น เขาจึงไปจ่ายเงินค่าหมูกระทะที่หน้าร้าน ก่อนจะเดินมาหาเธอแล้วไปส่งที่บ้านซึ่งห่างจากที่นี่ไปประมาณ7กิโลเมตร
“กวางเข้าบ้านแล้วนะ ขับรถดีๆ ล่ะ”
“ครับ”
802
