กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่หกสิบเอ็ด The Protector

ในเมืองนี้ ดินแดนที่เห็นทะเลสาบหรือทะเลได้มากที่สุดคือที่อยู่อาศัยที่ราคาแพงที่สุด

อัพเปอร์ตันคือที่อยู่ของคนร่ำรวย

มิดเดิ้ลตันคือที่อยู่ของคนชั้นกลาง

และดาวน์ตันคือที่อยู่ของผู้ใช้แรงงานและบ้านราคาถูกรวมไปถึงผู้ใช้แรงงานของท่าเรือ

เมืองนี้เป็นเมืองที่แปลกที่มีทั้งท่าเรือสวนสัตว์ สนามบิน พิพิธภัณฑ์ ฯลฯ

มีสิ่งปลูกสร้างต่างๆที่น่าจะเป็นเมืองที่ใหญ่ได้แต่ก็มีบ้านที่ว่างอยู่มากมาย

คนที่เคยอาศัยอยู่ในที่แห่งหนึ่งอาจจะหายไปทั้งบ้านนี่คือสิ่งที่คนในเมืองซันนี่ฮิลล์คิดกัน

แต่ในยามราตรี มีนักล่าอีกประเภทหนึ่งที่นอกจากอาชญากรรม

หญิงสาวคนหนึ่งวิ่งหนีคนที่ถือมีดท่าทางเมายาคนหนึ่งมาในตรอก

และขี้ยาคนหนึ่งพยายามส่ายมีดไปมาเพื่อชิงกระเป๋าเงินแต่หญิงสาวที่ใส่ชุดเหมือนกับเป็นนักเต้นระบำเปลืองผ้านั้น

กลายเป็นสีหน้าราวกับสัตว์ร้าย

และพุ่งเข้าใส่ขี้ยาคนนั้น

“ได้เหยื่อแต่พวกชั้นต่ำขี้ยาและเมาทุกทีเลยชั้น“

สัตว์ร้ายนั้นทำให้เหยื่ออย่างโจรชั้นต่ำขี้ยาหวาดกลัวก่อนที่จะกินเลือด

มันอาจจะมีคำถามของมโนธรรมที่ฮีโร่อาจจะโดนตัวร้ายถามว่า

“พวกแกอุทิศชีวิตปกป้องพวกคนชั้นต่ำเหล่านี้มันดีแล้วเรอะนี่เรอะความเป็นฮีโร่ของพวกแก?”

ผมก็จะตอบว่า

ดีสิฟะ

ไอ้พวกขี้ยาหรืออาชญากรมันจะชั่วช้าแค่ไหนมันก็ไม่ปลุกจ้าวแห่งแวมไพร์หรือสัตว์ประหลาดเอลเดอร์ก็อดมาเพื่อยึดครองโลกเว้ยปัดโธ่เดี๋ยวทุ่มด้วยโพเดี้ยม ถามอะไรโง่ๆ

โครม

ตึง

“ข้าคือโล่ที่ปกป้องผู้คนยามราตรี”

มือกลขนาดใหญ่เท่าตัวคนมือหนึ่งพังกำแพงแทนที่จะเอาไปจับแวมไพร์

เคร้ง

กึกึกึกึง

สว่านอันหนึ่งเจาะมาจากผนังอีกข้าง

แล้วพวกเอ็งจะพังผนังทำไม๊?

“ข้าคือสว่านที่ปราบปีศาจร้าย”

“บลักเก้นไฮเมอร์”

แอนดรูว์ในร่างชุดเกราะใหญ่มีมือกลขนาดใหญ่งอกมาจากด้านหลัง

“สครูสแมชเชอร์”