ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 66: หน่วยพิเศษ "อสนีบาตทมิฬ"

ภาพของศีรษะพยัคฆ์อสูรเกราะดำที่ร่วงหล่นลงสู่พื้น ยังคงติดตาตรึงใจทุกคนที่อยู่ในที่นั้น

ความเงียบเข้าปกคลุมกระโจมบัญชาการเป็นเวลานาน...

เหล่าทหารที่เคยมีสายตาดูแคลน บัดนี้มองหลินฟานด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง... มันคือความยำเกรง... และความหวาดหวั่นอย่างแท้จริง! พวกเขาอยู่ในสมรภูมิมานานหลายปี ย่อมมองออกว่าการสังหารที่เงียบเชียบและสมบูรณ์แบบเช่นนี้... มันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการโจมตีที่อึกทึกครึกโครมหลายร้อยเท่า!

แม่ทัพเถี่ยเสวี่ยเยี่ยนเป็นคนแรกที่ได้สติกลับคืนมา นางจ้องมองหลินฟานด้วยแววตาที่ลุกโชน... ไม่ใช่ความโกรธ... แต่เป็นความตื่นเต้นและชื่นชมอย่างถึงขีดสุด!

นางระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน! "ฮ่าๆๆๆ! ดี! ดีมาก! ข้าดูคนผิดไปจริงๆ! ราชสำนักไม่ได้ส่งคุณชายเจ้าสำราญมา... แต่พวกเขาส่งอสูรร้ายที่แท้จริงมาให้ข้า!"

ทัศนคติของนางเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง! นางเดินเข้ามาตบบ่าหลินฟานอย่างแรง "ยินดีต้อนรับสู่กองบัญชาการแดนเหนือ... ผู้อาวุโสเทพอสนี!" (นางคงได้รับข้อมูลตำแหน่งที่แท้จริงของเขาจากราชโองการลับ)

"ข้าชื่อเถี่ยเสวี่ยเยี่ยน นับจากนี้ไป เจ้าคือรองแม่ทัพของหน่วยพิเศษที่จะจัดตั้งขึ้นมาใหม่เพื่อภารกิจนี้โดยเฉพาะ!"

นางผายมือไปยังแผนที่ขนาดใหญ่ "ภารกิจของเจ้าคือการนำหน่วยพิเศษนี้เดินทางผ่าน 'หุบเขาอสูรคำราม' ซึ่งเป็นเส้นทางที่อันตรายที่สุด เพื่อลอบเข้าไปยัง 'แดนผนึก' ที่อยู่ใจกลางดินแดนของเหล่าอสูร"

"หน่วยพิเศษนี้จะประกอบไปด้วยยอดฝีมือที่แข็งแกร่งและบ้าบิ่นที่สุดของกองทัพสิบนาย" นางกล่าวต่อ "และเพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้า... หน่วยนี้จะใช้ชื่อว่า... หน่วยพิเศษอสนีบาตทมิฬ!"

ไม่นานนัก สมาชิกหน่วยพิเศษทั้งสิบนายก็ถูกเรียกตัวมารวมกันที่หน้ากระโจมบัญชาการ

แต่ละคนล้วนเป็นทหารผ่านศึกที่อาบเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน ทุกคนมีระดับพลังอยู่ที่จุดสูงสุดของขอบเขตก่อตั้งรากฐานขั้นที่ 9 และแผ่จิตสังหารที่รุนแรงออกมาอย่างไม่ปิดบัง พวกเขาคือหมาป่าที่ดุร้ายที่สุดของกองทัพ!

เมื่อพวกเขาได้รู้ว่าเด็กหนุ่มที่ดูอ่อนเยาว์ตรงหน้าคือรองแม่ทัพคนใหม่ของพวกเขา สายตาของทุกคนก็เต็มไปด้วยความไม่ยอมรับและความท้าทาย

หัวหน้าของกลุ่มทหารนี้คือชายร่างกำยำที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า เขาชื่อ "ขุ่ยหลาง" (หมาป่าคลั่ง)

"ท่านแม่ทัพ!" ขุ่ยหลางก้าวออกมาข้างหน้า "พวกเรายอมรับการตัดสินใจของท่าน แต่ตำแหน่งรองแม่ทัพนั้นสำคัญอย่างยิ่ง! ข้าขอท้าประลองกับเขา! หากเขาสามารถรับหมัดของข้าได้สามหมัดโดยไม่ล้ม... พวกเราทั้งสิบคนจะยอมรับเขาเป็นรองแม่ทัพอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง!"

นี่คือธรรมเนียมของสมรภูมิ... ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือผู้นำ!

เถี่ยเสวี่ยเยี่ยนหันมามองหลินฟานด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ราวกับจะถามว่าเขาจะทำอย่างไร

หลินฟานเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ เขาก้าวออกไปเผชิญหน้ากับขุ่ยหลาง

"สามหมัดนั้นมากเกินไป" หลินฟานกล่าวอย่างสงบ "แค่หมัดเดียวก็พอแล้ว"

"เจ้าดูถูกข้ารึ!" ขุ่ยหลางคำรามลั่น เขารวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่กำปั้น! กล้ามเนื้อของเขปูดโปนขึ้น! พลังปราณธาตุดินที่หนาหนักถูกปลดปล่อยออกมา!

"หมัดทลายภูผา!"

เขาซัดหมัดที่รุนแรงที่สุดของเขาเข้าใส่หลินฟาน! หมัดนี้มีพลังพอที่จะทลายกำแพงเมืองได้!

แต่หลินฟานกลับยังคงยืนนิ่ง...

เขาไม่ได้ใช้พลังปราณ... ไม่ได้ใช้ดาบ...

เขาเพียงแค่ยกหมัดขวาขึ้นมา... แล้วซัดสวนกลับไปตรงๆ!

มันคือการปะทะกันของพละกำลังล้วนๆ!

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม!