ปรมาจารย์ผู้ใช้อสูรมายา

        เมื่อเห็นการเคลื่อนใหวของต้าหมิงแม้แต่เสี่ยวเตี่ยก็ยังต้องตื่นตกใจในฐานะที่นางเป็นจอมเวทย์เสริมกำลัง นางย่อมฝึกฝนการเคลื่อนใหวและร่างกายให้แข็งแกร่งทุกวัน และเหนือสิ่งอื่นใดสำหรับพวกนางคือเทคนิคในการต่อสู้และเคลื่อนใหวนั้นโดดเด่นกว่าจอมเวทย์ปกติอย่างแน่นอน

        แต่ตอนนี้ต้าหมิงกลับแสดงการเคลื่อนใหวที่ทั้งรวดเร็วและคาดเดาได้ยากออกมา การโจมตีของหวังเสี่ยวไม่ใช่ว่าไม่แม่นยำแต่เพราะต้าหมิงรวดเร็วเกินไปต่างหาก

        “จักรพรรดิหญิงทำได้ยังไงถึงได้สอนให้ต้าหมิงแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้” เสี่ยวเตี่ยกล่าว

        “ข้าไม่คิดเลยว่าหลังจากที่ข้าฝึกฝนอย่างหนักจนมาถึงระดับ 8 แล้วก็ยังไม่อาจจะเหนือกว่าต้าหมิงได้” เย่สุ่ยกล่าว

        เมื่อเห็นว่านายของตนถูกโจมตี อสูรมายาทั้งสองตนก็คำรามออกมาบ้างคั่ง ปักษาดาบวายุพุ่งเข้าหาหวังเสี่ยวอีกครั้ง หวังเสี่ยวที่ไม่มีโล่ป้องกันจึงได้แต่กลับการโจทตีพร้อมกับนำอุปกรณ์ครบชุดออกมา

        “นั่นมันอุปกรณ์ครบชุดระดับสีม่วง ไม่คิดว่าตระกูลหวังชะทุ่มเทขนาดนี้” ผู้คนพากันกล่าวด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

        อุปกรณ์เวทครบชุดนั้นเป็นอุปกรณ์เวทที่ถูกสร้างขึ้นมาพร้อมๆกัน ซึ่งพวกมันถูกสร้างขึ้นมาจากวัสดุเดียวกันทั้งหมดและเมื่อสวมอุปกรณ์ครบชุดอยู่มันจะสามารถแสดงพลังของอุปกรณ์ทั้งส่วนในร่างกายออกมาได้สูงสุดและเหนือกว่าอุปกรณ์ระดับม่วงอื่นๆ

        “ต้าหมิงเจ้าแข็งแกร่งมากถึงได้ทำให้ข้านำไพ่ตายออกมาใช้ได้แต่ตอนนี้เจ้าไม่มีทางชนะแล้ว” หวังเสี่ยวยกดาบขึ้นมา

        ในตอนนั้นเองดาบในมือของหวังเสี่ยวก็ปรากฎเปลวเพลิงปะทุออกมาพร้อมกับกลายเป็นดาบเพลิงขนาดใหญ่

        “ดาบนั่นมีความสามารถในการเสริมพลังเวทย์อัคคีของหวังเสี่ยวสินะ” ต้าหมิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

        “โฮก!!!!!!!!!” ปักษาดาบวายุและอสูรสายฟ้าคลั่งคำรามและโจมตีออกไปพร้อมๆกัน

        “สลายไปซะ” หวังเสี่ยวคำรามและฟาดฟันดาบออกไป

        “ตูม!!!!!!!!” อสูรมายาทั้งสองถึงกับถอยออกไปเมื่อถูกหวังเสี่ยวโจมตี

        “พลังรุนแรงมากแถมการป้องกันก็คงจะสูงมากทีเดียว” ต้าหมิงกล่าวพร้อมกับมองหาจุดอ่อนของหวังเสี่ยวทันที

        “ฮ่า ฮ่า จักรพรรดิหญิงดูเหมือนคราวนี้เจ้าจะต้องสูญเสียคนรักไปแล้วละ” ผู้อาวุโสของตระกูลหวังกล่าว

        “เรื่องนั้นมันก็ยังไม่แน่นักหรอก” จักรพรรดิหญิงกล่าว

        ต้าหมิงที่เห็นว่าพลังของอสูรมายาทั้งสองใช้ไม่ได้ผลก็สั่งการแมงป่องโลหิตให้เข้าไปหาหวังเสี่ยวอย่างลับๆทันที

        “คิดว่าข้าไม่สังเกตุเห็นหรือยังไง” หวังเสี่ยวกระทืบเท้าลงทำให้เกิดทะเลเพลิงขนาดใหญ่ออกมา

        แมงป่องโลหิตกรีดร้องโหยหวนทันทีเมื่อมันถูกเปลวเพลิงโจมตี ต้าหมิงไม่รอช้านำร่างของแมงป่องโลหิตกลับไปทันที

        “ดูเหมือนเจ้าจะทำได้แค่นี้สินะเพราะงั้นจงตายไปซะ” หวังเสี่ยวคำรามและพุ่งเข้าหาต้าหมิง เปลวเพลิงระเบิดออกมาจากดาบของหวังเสี่ยวพร้อมกับกลายเป็นมังกรเพลิงขนาดใหญ่โจมตีออกมา

        “สายฟ้าคลั่งข้าจะส่งพลังเวทย์ของข้าให้เจ้าใช้การโจมตีสูงสุดออกมาซะ ดาบวายุเจ้าไปถ่วงเวลาเอาไว้” ต้าหมิงส่งกระแสจิตหาอสูรมายาทั้งสอง

        ในตอนนั้นเองต้าหมิงก็ระเบิดพลังเวทย์จำนวนมหาศาลออกมาและส่งให้กับอสูรสายฟ้าคลั่งทันที อสูรสายฟ้าคลั่งคำรามและปลดปล่อยสายฟ้าสีทองออกมาจำนวนมาหาศาล

        ในท้องฟ้าเมฆดำเริ่มรวมตัวกันด้วยความเร็วสูงพร้อมกับมีอสนีสีทองวิ่งผ่านไปมา ส่วนปักษาดาบวายุกลายร่างเป็นดาบพุ่งเข้าหาหวังเสี่ยวทันที

        “รนหาที่ตาย” หวังเสี่ยวคำรามและฟาดฟันดาบออกไป มังกรเพลิงเข้าปะทะกับปักษาดาบวายุเข้าอย่างจัง แต่ด้วยพลังของปักษาดาบวายุตอนนี้จึงไม่สามารถต้านเอาไว้ได้นานนักก็ถูกโจมตีจนถอยออกไป

        “ได้เวลาตายแล้วต้าหมิง” หวังเสี่ยวคำราม

        ต้าหมิงเคลื่อใหวด้วยความเร็วสูงพร้อมกับนำศรดอกหนึ่งขึ้นมา ศรดอกนี้ทำมาจากศิลาธาตุน้ำแข็ง ต้าหมิงดึงสายธนูทันที

        “ขอแค่ถ่วงเวลาเพิ่มอีกนิดก็เพียงพอ” ต้าหมิงกล่าวพร้อมกับปล่อยศรออกไป

        “ลูกไม้เดิมๆไม่สามารถใช้กับข้าได้ ด้วยเกาะของข้าธนูขยะของเจ้าไม่สามารถทะลวงการป้องกันของข้าได้” หวังเสี่ยวคำราม

        “ใครบอกว่าข้าโจมตีเพื่อสังหารเจ้า” ต้าหมิงกล่าวด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

        พริบตาที่ศรพุ่งไปถึงหวังเสี่ยวมันก็ระเบิดไอเย็นออกมาทำให้เปิดหมอกสีขาวพร้อมกับน้ำแข็งปะทุออกมาจากศร ต้าหมิงที่ได้โอกาสก็ใช้พลังเวทย์ที่เหลือสร้างศรเวทย์ออกมา

        “ฝากด้วยละอีกาทมิฬ” ต้าหมิงกล่าวและปล่อยศรออกไป

        “ก้า!!!!!!!!!!!!!!”

        ศรเวทย์กลายเป็นร่างของอีกกาทมิฬขนาดใหญ่พร้อมกับพุ่งเข้าหาหวังเสี่ยว หวังเสี่ยวที่ถูกศรเวทย์น้ำแข็งของต้าหมิงทำให้หยุดชะงักก็ตื่นตระหนกและส่งพลังเวทย์ไปยังเกาะป้องกันทันที

        “ตูม!!!!!!!!” การโจมตีที่รุนแรงนี้ทำให้สนามประลองสั่นสะเทือน แต่ถึงอย่างงั้นการโจมตีของต้าหมิงก็ไม่สามารถเจาะทะลวงการป้องกันของหวังเสี่ยวได้

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ต้าหมิงการโจมตีของเจ้ามันไร้ผล ตอนนี้พลังเวทย์ของเจ้ามันใกล้จะหมดแล้วเพราะงั้นจงยอมรับชะตากรรมและตายไปซะ” หวังเสี่ยวคำราม

        จ้าวหลาน เย่สุ่ยและพวกจ้าวหยูเฟยกลายเป็นกังวลพวกนางกำหมัดแน่นเมื่อเห็นต้าหมิงมีใบหน้าซีดขาว

        “ท่านจักรพรรดิ” ชายชราขี้เมาหันไปทางจักรพรรดิหญิง

        “ไม่ต้องกังวลมันจบแล้วละ” จักรพรรดิหญิงกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

        “ตาย ใครจะตาย อย่างน้อยก็ไม่ใช่ข้า ถึงแม้การโจมตีของข้าจะใช้ไม่ได้ผลกับเจ้าแต่กับสัตว์เวทของเข้านั้นไม่ใช่” ต้าหมิงกล่าวพร้อมกับมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

        “หืม!!!!!!!!!” ในตอนนั้นเองหวังเสี่ยวเองก็มองขึ้นไปและต้องแสดงสีหน้าตื่นตระหนก

        “แย่แล้วเสี่ยวเอ๋อหนีเร็ว” ผู้อาวุโสตระกูลหวังคำรามออกมา

        “สายไปแล้ว” ต้าหมิงกล่าว

        “โฮก!!!!!!!!!!!!!!!!”

        อสูรสายฟ้าคลั่งคำรามออกมา สายฟ้าบนท้องฟ้ารวมตัวกันกลายเป็นหอกขนาดใหญ่พุ่งลงมา การโจมตีอย่าว่าแต่จอมเวทย์ระดับ 9 เลยแม้แต่ระดับขุนพลยังต้องขนลุกด้วยความหวาดกลัว

        “ม่ายยยยยยยยยย” หวังเสี่ยวกรีดร้องออกมาทันที

        “เปรี้ยง!!!!!!!!!!!!!!!”

        หอกสายฟ้าพุ่งลงมาใส่ร่างของหวังเสี่ยวด้วยความเร็ว หวังเสี่ยวแม้จะใช้พลังเวทย์ทั้งหมดเสริมให้กับอุปกรณ์เวทแต่มันก็ไร้ผล การโจมตีนี้ถูกสร้างด้วยพลังเวทย์เกือบทั้งหมดของต้าหมิงและเสริมด้วยสายฟ้าตามธรรมชาตินี่ทำให้พลังของมันมากมายมหาศาลอย่างน้อยจอมเวทย์ระดับ 9 ก็ไม่มีสิทธิ์รอดไปได้

        “ฟู่!!!!!!!!!!!”

        ร่างของหวังเสี่ยวถูกหอกสายฟ้ากลืนกินไปแล้ว ร่างแหลกเหลวเหลือแต่ชุดเกาะครบชุดที่กองอยู่กับพื้น ทั่วทั้งสนามประลองกลายเป็นเงียบทันที พวกเขาไม่เคยเห็นสัตว์เวทที่แปลกอย่างอสูรสายฟ้าคลั่งมาก่อนและยิ่งไม่เคยเห็นผู้อัญเชิญที่แปลกประหลาดแบบต้าหมิงมาก่อนเช่นกัน