ณ ห้องพักพนักงานชั้น 5 เวลา 16.00 นาฬิกา
'ฮ่าๆๆๆ ฉันตั้งใจเองแหล ก็นะ...หมอนั้นชอบทำหน้าตายตลอดเลยอยากเห็นสีหน้าอื่นๆบ้าง'
"แต่เขาบอกไม่ชอบและจะไม่เล่นด้วยครับ (-_-)"
'ฮ่าๆๆ เขาบอกแบบนั้นเหรอ'
"ใช่ครับ ก็เลยอยากรบกวนให้แก้บทของบาจิหน่อย เอ่อ...เื่ค่าตอบแทนเอาเป็อะไรดีครับ?"
'เดี๋ยวจะแก้ให้ละกัน รอบนี้ไม่คิดเพิ่มเพราะถือว่าชดเชยจากที่เลี้ยงไว้ น่าจะเสร็จตอนหกโมงเย็นนู้นนะ'
"ได้ครับ ขอบคุณมากเลยนะครับ"
ตู๊ด!
"เฮ้อ...หวังว่าจะดีขึ้นนะ"หลังจากโทรหาคุณโฮโจเพื่อขอให้แก้บทของบาจิเพราะเขาไม่ชอบฉากๆหนึ่ง พอผมบอกเหตุผลเขาก็หัวเราะชอบใจและยอมสารภาพว่าตั้งใจเขียนแบบนั้นเอง เพราะอยากแกล้งบาจิที่หน้าบูดบึ้งตลอดเวลาเลยใส่ฉากนี้มาแบบขำๆ แต่คนที่ไม่ขำคือผมที่เกือบโดนบาจิฆ่าตาย พูดแล้วยังรู้สึกเจ็บๆบริเวณลำคออยู่เลย
"มีแผลอีกแล้วนะเรา..."ผมสำรวจร่างกายตัวเองผ่านกระจกว่ามีรอยแผลตรงไหนบ้าง ั้แ่มาที่นี้มีเื่เจ็บตัวและเจ็บใจตลอดเลย ถ้าอยู่ไปนานๆอาจมีมากกว่านี้ก็ได้
ดิ๊ง~ด๊อง~
"แปบนึงนะครับ!"ขณะกำลังสำรวจรอยแผลก็มีเสียงออดดังขึ้นหน้าประตู ผมจึงรีบหยิบเสื้อผ้ามาใส่ให้เรียบร้อยพร้อมเดินไปส่องตาแมวก็พบบาจิยืนอยู่หน้าประตูนั้นเอง
"อ่าว? แปลกนะเนี่ยที่นายมาหาเองแบบนี้"ผมทักทายบาจิอย่างหยอกล้อ แต่เหมือนเขาไม่มีอารมณ์เล่นด้วยจึงไม่ได้พูดอะไรพร้อมยื่นกระปุกอะไรสักอย่างออกมาตรงหน้า
"เอาไปสิ มันช่วยลดรอยแผลเป็ได้"บาจิยื่นกระปุกสีขาวนั้นมาตรงหน้าผมพร้อมเบือนหน้าหนีเหมือนกำลังหลบใครสักคน ผมได้ยินแบบนั้นจึงยกมือห้ามไว้ก่อนจะหันไปขอบคุณเขา
"ขอบใจนะ แต่มันไม่ได้เจ็บเท่าไหร่หรอก นายเก็บไว้ใช้เองเถอะ (^^)"
พึบ!
"ไม่เจ็บได้ไงเห็นรอยแผลชัดขนาดนี้ (-*-)"เมื่อเขาเห็นผมไม่ยอมรับของจึงกระชากคอเสื้อของผมลงมาจนเห็นลำคอที่มีรอยแผลชัดเจน ผมใเล็กน้อยที่จู่ๆมากระชากคอเสื้อแบบนี้แถมมาทำหน้าบึ้งตึงใส่ผมอีก นี้ผมแค่ไม่รับของผิดพลาดแรงร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ -0-
"รู้สึกเกรงใจนะ เดี๋ยวมันก็หายของมันเองแหล"
"พูดไม่รู้เื่หรือไง! บอกให้รับก็รับไปสิ"
"ก็บอกไม่เอาไง! ไม่เห็นต้องมาโกรธกันเลย"บาจิเริ่มขึ้นเสียงใส่นั้นทำให้ผมเริ่มกลัวๆวิ่งเข้ามาหลบหลังประตูห้องตัวเองอย่างไว หึ๊ย! ถ้าไปต่อปากต่อเถียงอีกโดนฆ่าตายแน่เลยเรา
"ไม่ได้โกรธ แค่......ชิ! มานี้"
"หะ!?"ยังไม่ทันตั้งตัวบาจิก็เดินเข้ามาผลักประตูห้องผมออกพร้อมลากแขนให้เดินตามเขาเข้ามา ผมถูกกดให้นั่งบนโซฟาส่วนบาจินั่งอยู่ข้างๆก่อนจะเปิดกระปุกสีขาวนั้นและหันมามองทางผมด้วยสายตาเรียบเฉย
"ถอดสิ"
"หะ?"
"จะทายาให้ ถอดเสื้อออก"
"อ๋อ! อืม"ผมยอมถอดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างว่าง่ายเพราะกลัวจะโดนดุอีกพร้อมอยู่นิ่งๆให้บาจิช่วยทายาให้ เขาปาดครีมขึ้นมาจำนวนหนึ่งมาลูบๆบริเวณลำคอที่มีรอยแผลเป็ ััเนื้อครีมให้ความรู้สึกเย็นหน่อยๆทำให้มีสะดุ้งบางครั้งเวลาโดนผิว เขาลงน้ำหนักมือได้เบามากจนไม่อยากเชื่อว่าคนที่ทายาให้ตอนนี้เป็นักเล่นกล้ามตัวใหญ่
"มีอะไรก็พูดมา"เพราะมัวแต่เหม่อมองหน้าเขานานไปหน่อยทำให้ถูกจับได้ ผมจึงหัวเราะแห้งๆแก้เขินพร้อมถามในเื่ที่สงสัย
"นายทายามือเบามากเลย นึกว่าจะมือหนักกว่านี้ซะอีก"
"เมื่อก่อนเคยทำแผลให้เด็กแถวบ้านก็โดนดุเื่มือหนัก พอทำไปบ่อยๆเลยจับจังหวะได้เองว่าต้องลงน้ำหนักประมาณไหน"
"แบบนี้นี่เอง อย่างงี้เวลามีแผลก็วิ่งไปหาบาจิได้สิ"
"อยากมาก็มาแต่ไม่ได้ทำให้ฟรีๆหรอก"
"อ่าว! แล้ววันนี้จะเอาอะไรละ"
"วันนี้ทำให้ฟรีเพราะฉันเป็ตัวต้นเหตุให้เกิดแผลเอง.....ขอโทษ"
"ฮ่าๆ ไม่เป็ไรหรอก ฉันต่างหากที่แกล้งแรงไปหน่อย ขอโทษนะ"
"อืม"เมื่อทายารอบลำคอจนเสร็จผมจึงหมุนตัวให้เขาทายาตรงหัวไหล่และท้ายทอยให้ด้วย บาจิที่เพิ่งเห็นรอยฟันตรงท้ายทอยจึงหยุดมือลงพร้อมลูบรอยนั้นเบาๆก่อนจะถาม
"ไปโดนอะไรมา?"
"โดนหมากัด (-_-)"
"หมาอะไรกัดสูงขนาดนี้"
"เฮ้อ...ก็พวกแฝดนั้นแหล พอดีช่วยซ้อมบทให้แต่ไม่รู้ซ้อมอีท่าไหนถึงเล่นจริง ก็เลยเป็รอยอย่างที่เห็น ยังไงก็ช่วยทาตรงนั้นให้ด้วยนะ"
"สองคนนั้นจริงจังกับทุกเื่แหล ว่าแต่ไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ย?"
"จะมีก็แค่คุณชายเคย์นั้นแหล หมอนั้นชอบมาจิกกัดตลอดเลย ไม่รู้ไปทำอะไรให้"พูดแล้วก็รู้สึกโมโห วันนี้ก็เดินมาชูนิ้วให้อีก หมอนั้นกวนประสาทชะมัด!
"เขาเป็พวกไม่ชอบการเปลี่ยนแปลงเลยเป็แบบนั้นแหล"
"นายดูเข้าใจทุกคนไปหมดเลยนะ เหมือนพี่ใหญ่ดูแลน้องๆเลย (^^)"
"ฉันเพิ่ง 24 เองนะ พูดเหมือนแก่เลย"
"จริงดิ! อายุเท่ากันเลย (0_0)"นี้เขาอายุเท่ากับผมเหรอเนี่ย! แต่ดูจากภายนอกบาจิดูเป็ผู้ใหญ่มากกว่าผมอีก หรือผมทำตัวปัญญานิ่มเอง?
"งั้นเหรอ ก็เป็เพื่อนกันได้สิ"
"อื้ม! รู้สึกดีใจนิดๆที่มีคนอายุเท่ากันอยู่ด้วย ปกติเจอแต่เด็กๆไม่ก็คนแก่ไปเลย (*-*)"
"ก็ไม่แปลก คนอายุเท่ากันหายากจะตายในที่ทำงาน"
"ว่าแต่นายทำงานที่นี้มากี่ปีแล้วละ แล้วทำไมถึงมาทำงานด้าน...อ่ะ! โทษที! ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็ไร"อ่า...ให้ตายสิ เผลอปากพูดออกไปซะงั้น มันอาจเป็เื่ส่วนตัวก็ได้แต่ผมกลับถามออกไปหน้าตาเฉยเลย
"8-9 ปีได้แล้วมั่ง จำได้ว่าถูกชวนตอนอายุ 15 ส่วนทำไมมาทำงานด้านนี้ไม่ขอบอกแล้วกัน"
"เห...ผู้จัดการเป็คนชวนเองเลยเหรอ?"
"อืม แต่ไม่ได้มาทันทีหรอกเพราะลังเลว่าจะทำดีมั้ย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจมาอยู่ดี"
"โห้...แบบนี้คงมีประสบการณ์เยอะเลยนะสิ~ เจอสาวๆสวยๆถูกใจหรือยังหืม~"ผมแกล้งหยอกล้อตามประสาเพื่อนวัยเดียวกันพร้อมใช้ข้อศอกกระทุ้งไหล่เขาไปทีหนึ่ง เฮ้อ...ไม่ได้คุยกับคนรุ่นราวเดียวกันนานแค่ไหนแล้วนะ ั้แ่จบมหาวิทยาลัยมาก็ไม่ได้ติดต่อเพื่อนอีกเลย ไม่รู้ป่านนี้พวกนั้นเป็ยังไงบ้าง
"ไม่มีหรอก ถึงมีก็คบกันไม่ได้อยู่ดี"
"แน่...ไม่เนียน~ บอกหน่อยดิว่าใคร เดี๋ยวช่วยปิดให้เอามั้ย ไม่บอกผู้จัดการแน่นอน"ผมไม่เชื่อที่เขาพูดหรอกเพราะได้ยินจากสองพี่น้องมาแล้วว่าบาจิชอบแอบไปเจอผู้หญิงที่ตึกนู้น อยากรู้จังว่าเธอคนนั้นเป็ใครถึงสามารถมัดใจพ่อหนุ่มหน้าตายคนนี้ได้
"บอกไม่มีก็ไม่มีสิ"
"ไม่เชื่อ! พวกเรารู้หมดแล้วว่านายแอบไปหาผู้หญิงที่ตึกนู้น ถ้าไม่บอกจะหยิกหัวนมจริงๆนะ"ผมทำมือเป็หนวดปลาหมึกและค่อยๆเลื่อนเข้าไปหาเขา บาจินั่งอยู่นิ่งๆไม่ขยับไปไหนพร้อมมองผมด้วยสายตาดุดัน
"ถ้าทำจะเอาคืนเป็สองเท่า (-*-)"
"เห! สะ สองเท่าเลยเหรอ!"ตาย! ถ้ารอบนี้ไม่ใช่แค่บีบคอแต่เป็หักแขนละ! ผมได้พิการแน่ๆ!!
"อยากลองมั้ยละ..."บาจิคว้ามือผมให้ไปจับหน้าอกของเขา มือของผมััได้ถึงก้อนเนื้อแน่นๆและเม็ดบัวของเขาอยู่นิดๆ บะ แบบนี้ขยับนิดเดียวก็โดนนะสิ! ผมจึงค่อยๆขยับมือออกทีละนิดๆเพื่อไม่ให้โดนจุดสำคัญของเขา แต่ไม่รู้เพราะเขาขยับตัวหรือมือมันไปเองปลายนิ้วชี้ที่กำลังเลื่อนลงมาจึงเผลอไปสะกิดเม็ดบัวของเขานิดเดียว ย้ำว่าแค่นิดเดียวจริงๆ!
"มะ ไม่ได้ตั้งใจ--"
หมับ!
พูดไม่ทันจบบาจิที่รู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายตัวเองก็พุ่งเข้ามาหาก่อนจะกดแขนทั้งสองข้างของผมไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกมือเลื่อนมาัับริเวณเนินอกของผมและใช้ปลายนิ้วสะกิดยอดอกเบาๆ
"เดี๋ยว! ฮะ! ฮ่าๆๆมันจั๊กจี้นะ"ผมได้แต่ดิ้นไปมาเหมือนปลาเกยตื้นเมื่อบาจิกำลังใช้ปลายนิ้วถูไถไปมาบริเวณยอดอก ผมได้แต่นอนหัวเราะออกมาจนน้ำตาไหล มันจั๊กจี้ชะมัดเลย ผม...กำลังจะบ้าตายแล้ว!
"นี้แหลความรู้สึกที่ฉันััได้ คราวนี้รู้แล้วใช่มั้ยว่ามันเป็ยังไง"
"ฮ่าๆๆ รู้แล้วๆพอได้แล้ว ฮะ!ฮ่าๆๆๆ"
"มันจะจั๊กจี้กว่านี้อีกนะถ้าทำแบบนี้..."บาจิปล่อยแขนให้เป็อิสระก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้ๆเนินอกของผมพร้อมอ้าปากครอบยอดอกจนผมสะดุ้งเฮือกเมื่อรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของร่างกายตัวเอง
"ดะ เดี๋ยว! มัน...แปลกๆ อ้ะ!"ผมพยายามดันหัวบาจิออกไปแต่เขาไม่ขยับเลยสักนิด ร่างกายของผมเริ่มสั่นเล็กน้อย รู้สึกเรี่ยวแรงหายไป มันไม่จั๊กจี้เหมือนเมื่อกี้แต่มันรู้สึก...แปลกๆ
"บาจิ...พอก่อน..."
กึก!
"อ้า!"เขาใช้ฟันขบกัดยอดอกของผมแรงๆจนเผลอแอ่นหลังขึ้นโดยไม่รู้ตัว ผมได้ยินเสียงแปลกๆมาจากตัวเองจึงใช้มือทั้งสองข้างปิดปากเอาไว้พร้อมก้มมองการกระทำของเขา บาจิใช้มือที่ว่างมาถูไถยอดอกไปมาส่วนอีกข้างใช้ปากดูดเม้มเม็ดบัวของผมเหมือนเป็ลูกอมชิ้นหนึ่ง ผมเริ่มรู้สึกมีอารมณ์ขึ้นมาพร้อมความเสียวซ่านบริเวณหน้าท้อง นี้ผม...เป็แบบนี้ได้ยังไง...
"เป็ไง รู้สึก..."เมื่อเห็นฮาจิมะหยุดนิ่งไปบาจิจึงเลิกแกล้งพร้อมเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้า แต่แทนที่เขาจะได้หัวเราะที่เอาคืนฮาจิมะได้สำเร็จ เขากลับหยุดนิ่งมองสภาพฮาจิมะที่กำลังตัวสั่นระริก สายตาเหม่อลอย หอบหายใจแรงแม้อยู่กันแค่สองคน บวกกับร่างกายของเขาที่ไร้เสื้อผ้าปกปิด นั้นทำให้บาจิรู้สึกว่า...เขาดู...เซ็กซี้เหลือเกิน
พึบ!
"บาจิ?"ฮาจิมะที่เพิ่งได้สติเงยหน้ามองบาจิที่กำลังขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ฝ่ามือของบาจิค่อยๆััเอวบางของคนตรงหน้าก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อยและประกบริมฝีปากกับคนตรงหน้าอย่างแ่เบา ฮาจิมะที่มัวแต่ใจึงไม่ทันตั้งตัวพร้อมรับรสจุมพิตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งสองเผลอสบตากันโดยบังเอิญ ต่างคนต่างมองด้วยความรู้สึกหลากหลายอารมณ์ ริมฝีปากร้อนของคนตัวใหญ่กว่าค่อยๆสอดลิ้นเข้าไปในช่องปากของคนตัวเล็ก ลิ้นร้อนๆตวัดไปมาในโพรงปากนั้นอย่างชำนาญทำให้คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์อย่างฮาจิมะตามการเคลื่อนไหวของเขาไม่ทันจึงใช้มือทุบไหล่คนตรงหน้าไปทีหนึ่งเพื่อให้หยุด เมื่อเห็นคนตัวเล็กเริ่มไม่ไหวจึงผละริมฝีปากออกพร้อมจ้องหน้าตาไม่กระพริบ
"นี้...ถ้าติด10อันดับแรกสามารถขออะไรก็ได้ใช่มั้ย?"
"มะ มันก็ใช่..."
"ถ้าฉันชนะ...ช่วยมาเป็นายแบบนู้ดให้หน่อยได้มั้ย!"
"หะ!?"บาจิจ้องมองผมด้วยสายตาคาดหวัง เขาดูจริงจังมากจนรู้สึกอึดอัดกับสายตาคู่นั้น แต่...ถ่ายนู้ดเหรอ? ผมเนี่ยนะเป็นายแบบได้!? บาจิคิดอะไรของเขาอยู่กันนะ
"ถ้าเกิดนายชนะจะยอมทำให้ก็ได้"
"ขอบใจนะ แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทำอะไรแบบนี้ แต่เห็นแล้วมัน...อดใจไม่ไหว..."บาจิใช้ปลายนิ้วลูบกลีบริมฝีปากผมเบาๆพร้อมมองด้วยสายตาแปลกๆ นั้นทำให้ผมรู้สึกอายขึ้นมาจึงก้มหน้าหลบสายตาเขาอย่างไว
"ขะ ขยับไปหน่อยสิ มัน...ใกล้เกินไป (.///.)"
"โทษที"บาจิยอมถอยออกให้นั้นทำให้ผมคว้าเสื้อมาใส่อย่างรีบร้อนพร้อมเหลือบสายตามองบาจิเป็่ๆ อา....ไม่อยากยอมรับเลยแต่เขาจูบเก่งจัง เมื่อกี้เผลอเคลิ้มไปตามอารมณ์ด้วย บ้าจริง!
"งั้น...ขอตัวกลับก่อนนะ"
"อื้ม! เดี๋ยวจะส่งบทไปให้ใหม่นะถ้าเสร็จแล้ว (^///^)"
"ขอบใจ จะตั้งตารอ"เมื่อพูดจบบาจิก็เดินก้าวยาวๆออกจากห้องไป ส่วนผมรีบมุดหัวซุกกับโซฟาพร้ะโกนอัดเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ อึดอัดเป็บ้าเลยแถมจู่ๆมาทำแบบนี้เลยรู้สึกมองหน้าเขาลำบากเข้าไปอีก ให้ตายสิ...ทำไมมันถึงลงเอ่ยแบบนี้ได้นะ...
.
.
.
884
