เทพธิดาน้อยไลฟ์สตรีม เปลี่ยนโชคชะตา

บทที่ 50

ไลฟ์สดชี้หน้าคนล่าของ

เช้าวันรุ่งขึ้นบรรยากาศในบ้านตระกูลกู้ยังคงตึงเครียดกลิ่นอายของการต่อสู้เมื่อคืนยังหลงเหลืออยู่จางๆกู้หลินเดินตรวจตราความเรียบร้อยรอบบ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียดส่วนกู้หยูง่วนอยู่กับการซ่อมแซมและอัปเกรดระบบเซนเซอร์ที่เสียหายจากการปะทะกับหุ่นพยนต์เงา

เสี่ยวเป่าตื่นขึ้นมาด้วยสภาพที่ยังไม่เต็มร้อยนักใบหน้ายังซีดเซียว แต่แววตากลับลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความแค้น
เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงตรงหน้ามีเศษกระดาษยันต์สีดำที่ยึดได้จากเมื่อคืนวางเรียงรายอยู่

"ยันต์เงาโลหิต..." เสี่ยวเป่าพึมพำ "วิชาสกปรกของพวก 'สำนักเงาโลหิต' ไม่ผิดแน่...พวกมันส่งหุ่นเชิดมาลองเชิง แสดงว่ายังไม่แน่ใจตำแหน่งของข้า หรือไม่ก็...กำลังกลัวอะไรบางอย่าง"

"กลัวอะไร?" กู้หยูถามขณะเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารเช้าโจ๊กหมูใส่ไข่เยี่ยวม้าของโปรดเสี่ยวเป่า

"กลัว 'ชื่อเสียง' ของเสี่ยวเป่าไงล่ะ"เสี่ยวเป่าแสยะยิ้ม รับชามโจ๊กมาตักเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ "พวกมันทำงานในเงามืดอาศัยความลับในการหากิน ถ้าถูกลากออกมากลางแจ้ง...พวกมันก็เหมือนหนูโดนแดดเผา"

"แล้วเราจะทำยังไงต่อ? บุกไปถล่มรังมันเลยไหม?"
กู้หลินถามพลางหักนิ้วดังกรอบแกรบ

"ไม่..." เสี่ยวเป่าส่ายหน้า"ร่างกายเสี่ยวเป่ายังไม่พร้อมปะทะตรงๆ แถมพวกมันเป็นองค์กรใหญ่มีสาขาและเครือข่ายซับซ้อน ถ้าบุ่มบ่ามไปตอนนี้มีแต่ตายกับตาย"

นางวางชามโจ๊กลงแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือจอแตกขึ้นมา

"ในเมื่อพวกมันชอบเล่นซ่อนแอบ... เสี่ยวเป่าก็จะเล่นด้วย แต่กติกาคือ...ใครถูกหาเจอ 'แพ้'!"

...

**[ไลฟ์: เทพธิดาน้อยร้อยศพ - เปิดกรุของขลังและ... ตามหาเจ้าของ 'ขยะ'!]

ทันทีที่เสี่ยวเป่ากดเริ่มไลฟ์สดยอดคนดูที่รอคอยการกลับมาของนางหลังจากวีรกรรมที่ท่าเรือก็พุ่งทะลุสองแสนในพริบตาคอมเมนต์ไหลรัวจนแทบมองไม่ทัน

"สวัสดีจ้า!" เสี่ยวเป่าทักทายกล้องด้วยรอยยิ้มหวานหยด แต่แววตาอำมหิต"วันนี้ข้าไม่ได้มาปราบผีนะ... แต่มี 'ของดี' มาโชว์!"

นางหยิบเศษกระดาษยันต์สีดำขึ้นมาโชว์หน้ากล้อง

"เมื่อคืนมี 'หนูสกปรก' แอบเข้าบ้านข้า...ทิ้งขยะพวกนี้ไว้เกลื่อนเลย ข้าเลยอยากถามหน่อยว่า... ใครเป็นเจ้าของ? มารับคืนไปด่วน! ไม่งั้นข้าจะเผาทิ้งโชว์นะ!"

คอมเมนต์เริ่มสงสัย

- "นั่นมันยันต์อะไรอะ? ดูน่ากลัวจัง"

- "เหมือนยันต์สาปแช่งในหนังเลย"

- "ใครกล้าบุกบ้านน้อง! แจ้งตำรวจเลย!"

เสี่ยวเป่าหัวเราะหึๆ"แจ้งตำรวจคงไม่ช่วยอะไรหรอก... เพราะเจ้าของมันไม่ใช่คนธรรมดา"

เธอเริ่มร่ายคาถาบทหนึ่งเบาๆ แต่ก้องกังวาน

"โอม... เงาจงกลับสู่ร่างต้น... ไฟนรกจงเผาผลาญผู้บงการ!"

พรึ่บ!

ไฟลุกท่วมกระดาษยันต์ในมือเสี่ยวเป่าทันที!แต่แทนที่มันจะไหม้หมดไปเฉยๆ ควันสีดำกลับพุ่งออกมาจากเปลวไฟแล้วก่อตัวเป็นรูปร่างใบหน้าคนรางๆ ลอยอยู่กลางอากาศ!

"เฮ้ย! นั่นหน้าใคร!" กู้หยูตะโกนลั่น ตามบทที่เตี๊ยมกันไว้

ภาพใบหน้านั้นค่อยๆชัดเจนขึ้น... เป็นชายวัยกลางคนที่มีแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย สวมชุดคลุมคอจีนสีดำ
ดูน่าเกรงขามและอำมหิต

"อ๋อ... จำได้แล้ว!" เสี่ยวเป่าแกล้งทำท่าตกใจ "คนนี้นี่เอง!ที่เคยเห็นในข่าวหน้าหนึ่งเมื่อเดือนก่อน... 'ซินแสทมิฬ'ที่โดนคดีฉ้อโกงแล้วหนีคดีไปกบดานที่ชายแดน!"

เสี่ยวเป่าไม่ได้พูดมั่ว...กู้หยูใช้เทคโนโลยีค้นหาใบหน้าจากฐานข้อมูลอาชญากรและเว็บใต้ดินเทียบเคียงจนเจอตัวจริงแล้วส่งข้อมูลขึ้นหน้าจอข้างหลังเสี่ยวเป่าทันที!

[เป้าหมาย: หลิวเฟิง (ฉายา: เงาปีศาจ)]

[สังกัด: รับจ้างอิสระ (เคยพัวพันกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง 5 ศพ)]

[ค่าหัวนำจับ: 500,000 หยวน]

"ว้าว! ค่าหัวห้าแสน!" เสี่ยวเป่าตาโต "งั้นข้าไม่เผาทิ้งแล้ว...ข้าจะส่ง 'ของขวัญ' กลับไปให้เขาดีกว่า!"

เธอหยิบตุ๊กตาฟางตัวเล็กๆขึ้นมา แล้วเอาขี้เถ้าจากยันต์ที่เผาเมื่อกี้มายัดใส่ท้องตุ๊กตา

"หลิวเฟิง... ข้ารู้ว่าเจ้าดูไลฟ์อยู่... เพราะยันต์ของเจ้ามันเชื่อมจิตกับเจ้าไงล่ะ!"

เธอแสยะยิ้มที่ทำให้คนดูขนลุกซู่

"ข้าขอคืน 'ความเจ็บปวด' ที่เจ้าฝากมาเมื่อคืน...กลับไปร้อยเท่าพันทวี!"

ฉึก!

เสี่ยวเป่าเอาเข็มหมุดเล่มยาวปักลงไปที่กลางอกตุ๊กตา!

...

ณเซฟเฮาส์ลับชานเมือง

ชายวัยกลางคนที่มีแผลเป็นที่ตาซ้าย(หลิวเฟิง) กำลังนั่งดูไลฟ์สดของเสี่ยวเป่าผ่านไอแพดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"นังเด็กบ้า! กล้าดียังไงเอาหน้าข้ามาประจาน!"

ทันทีที่เสี่ยวเป่าปักเข็มลงบนตุ๊กตา

"อ๊ากกกกก!"

หลิวเฟิงร้องลั่น!ความเจ็บปวดแสนสาหัสพุ่งขึ้นมาจากกลางอกราวกับถูกมีดร้อนๆ แทงทะลุหัวใจ!

"อึก... บ้าเอ๊ย! มันใช้วิชาสะท้อนกลับ!"

เขาดิ้นพราดๆตกเก้าอี้ เลือดสดๆ กระอักออกมาจากปาก

ลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่รีบเข้ามาดู"ลูกพี่! เป็นอะไรครับ!"

"รีบ... รีบตัดสัญญาณ! ปิดไลฟ์มัน!" หลิวเฟิงตะโกนสั่งทั้งที่ยังจุก

แต่สายไปเสียแล้ว...

ในไลฟ์สดคอมเมนต์กำลังเดือดพล่าน

- "เฮ้ย! ไอ้นี่มันฆาตกรนี่หว่า!"

- "ใครรู้พิกัดบ้าง! ล่าค่าหัวกัน!"

- "น้องเสี่ยวเป่าสุดยอด! กระชากหน้ากากมันออกมา!"

และที่สำคัญที่สุด...มีคอมเมนต์หนึ่งเด้งขึ้นมาปักหมุดเองโดยอัตโนมัติ (ฝีมือกู้หยูที่เจาะ IP ของหลิวเฟิงได้)

 [พิกัดเป้าหมาย: โกดังร้างเขต 8 ถนนเลียบคลอง 3]

"ซวยแล้ว!" หลิวเฟิงหน้าซีดเผือด "มันรู้ที่อยู่เรา!"

...

กลับมาที่บ้านตระกูลกู้

เสี่ยวเป่าถอนเข็มออกยิ้มหวานให้กล้อง

"ขอบคุณหลิวเฟิงที่มาร่วมสนุกนะ...หวังว่าตำรวจจะไปถึงก่อนที่เจ้าจะย้ายบ้านนะ"

"และสำหรับ 'นายท่าน' ที่อยู่เบื้องหลัง..."

เสี่ยวเป่าจ้องลึกเข้าไปในเลนส์กล้องราวกับจะมองทะลุไปถึงคนบงการตัวจริง

"เลิกส่งลิ่วล้อมากวนใจข้าได้แล้ว... ถ้าอยากได้ของคืน...ก็มาเอาด้วยตัวเองสิ"

"ข้ารออยู่ที่เดิม... ไม่หนีไปไหน"

เธอกดจบไลฟ์ทันที

"เฮ้อ..." เสี่ยวเป่าทิ้งตัวลงนอนแผ่ "เหนื่อยชะมัด...การแสดงนี่มันกินพลังงานจริงๆ"

"สุดยอดไปเลยเสี่ยวเป่า!" กู้หยูยกนิ้วให้ "ยอดแชร์ถล่มทลาย!ตำรวจไซเบอร์รับเรื่องแล้วหน่วยปฏิบัติการพิเศษกำลังมุ่งหน้าไปที่โกดังนั่น!"

"ดี..." เสี่ยวเป่าหลับตาลง"ยืมมือตำรวจจัดการพวกปลาซิวปลาสร้อย... เราจะได้ไม่ต้องเปลืองแรง"

"แต่ว่า..." กู้หลินดูเป็นกังวล"ทำแบบนี้มันจะไม่ยิ่งยั่วยุพวกตัวใหญ่ๆ เหรอ? นายท่านที่น้องพูดถึง...มันคงไม่ปล่อยเราไว้แน่"

"นั่นแหละที่เสี่ยวเป่าต้องการ" เสี่ยวเป่าลืมตาขึ้นอีกครั้งแววตามุ่งมั่น "เสี่ยวเป่าต้องการล่อให้ 'งูใหญ่'ออกมาจากรู... เพราะตราบใดที่มันยังซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเราจะไม่มีวันปลอดภัย"

"แต่ก่อนหน้านั้น..."

ท้องของเสี่ยวเป่าร้องโครกครากดังสนั่น

"พี่ใหญ่... ขอขาหมูเยอรมัน 3 ขา... ด่วน!"

...

ในขณะเดียวกันณ คฤหาสน์หรูอีกแห่งหนึ่งในเงามืด

ชายชราผมขาวโพลนในชุดสูทสากลนั่งมองหน้าจอที่เพิ่งจบไลฟ์ของเสี่ยวเป่าไป

บนโต๊ะทำงานของเขามีรูปถ่ายใบเก่าๆ วางอยู่... รูปถ่ายของเด็กหญิงตัวน้อยที่หน้าตาเหมือนเสี่ยวเป่าราวกับแกะแต่แต่งกายในชุดโบราณ

"เย่ว์ซิน..." ชายชราพึมพำ น้ำเสียงแหบแห้งแต่ทรงพลัง"เจ้ากลับมาแล้วจริงๆ...และดูเหมือนความทรงจำของเจ้าจะยังไม่กลับมาสมบูรณ์สินะ"

เขาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ

"หลิวเฟิงทำงานพลาด... เสียหมากไปหนึ่งตัว... แต่ไม่เป็นไร"

"ในเมื่อเจ้าอยากเจอข้า... ข้าก็จะจัดให้"

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

"เตรียมการสำหรับ 'งานประมูลคืนเดือนดับ'... และส่งบัตรเชิญพิเศษไปให้เด็กคนนั้น"

"บอกว่า... ข้ามี 'ชิ้นส่วนความทรงจำ' ที่นางทำหายไป... รอให้มารับคืน"

วางสายลงชายชรายิ้มที่มุมปาก... รอยยิ้มที่ดูเหมือนปีศาจมากกว่ามนุษย์

"แล้วเราจะได้เห็นกัน... ว่าเทพธิดาตกสวรรค์จะเหลือฤทธิ์เดชแค่ไหนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอดีตของตัวเอง"