“ เจ็บ .... ”
“คุณจะขยับไปไหน?”
“ฉันขอร้องล่ะ...ออกไปให้ห่างจากฉันเถอะไม่เอา...”
เสื้อผ้าถูกถอดกระจัดกระจายอยู่บนพื้นในห้องสูทสุดหรูหรา
หลังจากศึกบนเตียงจบลงเหลือไว้เพียงผ้าปูเตียงที่ยับยู่ยี่และค่ำคืนอันเงียบสงัด
ลั่วชิงหยุนนอนงียบสงบอยู่บนเตียงดวงตาดำขลับของเธอจ้องมองไปที่ประตูห้องน้ำมือเล็กๆของเธอกำลังขยำผ้าปูเตียงถูกที่ซ้อนเอาไว้ใต้ผ้าห่ม
เธอได้ยินเสียงแกร๊ก ออกมาทางห้องน้ำ และประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกชายหนุ่มรูปร่างดีเดินออกมาพร้อมกับหยดน้ำที่เกาะตามตัวและกลิ่นหอมจากเจลอาบน้ำชั้นดี
เขาไม่ได้มองเธอแม้แต่น้อยกับก้มหยิบเสื้อผ้าที่อยู่บนพื้นแล้วเดินไปใส่มันที่กระจกทีละชิ้น
“คุณคะ .... ” ลั่วชิงหยุนเรียกชายที่อยู่หน้ากระจกเสียงแ่พร้อมจ้องมองไปที่ไหล่กว้างและแผ่นหลังอันแข็งแกร่งของเขา
“ หืม” เขาไม่ได้หันกลับมาหาเธอแต่แค่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ ฉัน ... ครั้งหน้าฉันว่าจะไม่ทำมันอีกแล้วฉันได้ค่ารักษาพยาบาลของน้องชายฉันครบแล้ว” น้ำเสียงของเธอเบามากจนแทบไม่ได้ยินแพขนตาของเธอบดบังดวงตาที่หลุบลงดูเหมือนเธอกำลังหลบซ่อนจากเขา
เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายหนุ่มก็หยุดผูกเนคไท ริมฝีปากบางของเขากระตุกเล็กน้อย“ ได้!” เขาพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย
มือเรียวยาวของเขาจับเสื้อสูทและสวมใส่อย่างรวดเร็ว “ อย่าลืมทานยาล่ะ”
คำพูดของเขาเตือนลั่วชิงหยุนที่อยู่บนเตียงเธอหันไปมองยาที่อยู่โต๊ะข้างหัวเตียง
เธอคุ้นเคยกับการทานยานี้แล้ว
เธอกินยาครบทุกครั้งตามที่เขาบอกเธอเธอไม่้าให้เขาเตือนและเขาก็ไม่ค่อยพูดถึงเื่นี้
แต่วันนี้หลังจากที่เธอบอกเขาว่าเธอจะไม่ทำมันอีกเขากลับเตือนเธอเื่นี้แต่ทำให้เธอแปลกใจเล็กน้อย
แต่พอคิดไปคิดมาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา
บางทีเขาอาจจะคิดว่าถ้าเธอแอบไปตั้งท้องลูกของเขาแบบลับๆแล้วกลับมาหาเขาในอนาคตคงจะเกิดปัญาหาตามมาเขาคงจะคิดว่าไม่มีใครหรอกที่ไม่อยากจะจับเขาเพราะเขาเป็คนที่สมบูรณ์แบบแบบที่ทุกคน้า
เธอเงยหน้าขึ้นเธออยากจะบอกเขาว่าเธอจะกินยานั่นอย่างแน่นอนดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวล แต่เธอกลับพบว่าเขาออกจากห้องไปแล้ว
อีก 2 ปีข้างหน้า ณห้องประชุม โรงแรมหลี่ซิง เมืองเอ็กซ์
“ ลั่วชิงหยุนคุณตรวจสอบห้องเพรสซิเดนเชียลแล้วหรือยัง? ไม่มีอะไรผิดปกติใช่ไหมแขกที่มาร่วมงานจะมาถึงตอนบ่ายสามโมง” ผู้จัดการแทนกดปากกาในมือถามด้วยสีหน้าจริงจัง
ลั่วชิงหยุนพยักหน้า“ ใช่ค่ะไม่มีปัญหาเพียง แต่ ... ”
10K
