“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

แพรเงียบไปครู่หนึ่งแล้วตอบพี่กร

"เลิกไปนานแล้วค่ะ เขานอกใจ จริงๆ ก็มีคนในที่ทำงานจีบเยอะนะ แต่หนูก็ไม่ได้สนใจค่ะ"

พี่กรฟังแพรพูดจบ แล้วนั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่รีบตอบทันที

เขาจิบไวน์อีกนิดช้า ๆ เหมือนกำลังซึมซับทุกคำที่แพรพูดออกมา ก่อนจะวางแก้วลงเบา ๆ แล้วมองหน้าแพรตรง ๆ ด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม

“เลิกไปนานแล้ว... แล้วยังเจ็บอยู่ใช่ไหมครับ”

เขาถามเสียงต่ำ นุ่มมาก ไม่กดดัน แต่ชัดเจนว่าอยากรู้จริง ๆ

“แฟนนอกใจ... มันเจ็บหนักเลยนะ พี่เข้าใจดีเลยว่าทำไมแพรถึงระวังขนาดนี้ ถึงยังไม่กล้าเปิดใจกับใครง่าย ๆ แม้จะมีคนจีบเยอะแค่ไหนก็ตาม”

เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วยิ้มมุมปากเล็กน้อย เหมือนกำลังยอมรับอะไรบางอย่างกับตัวเอง

“ส่วนเ๱ื่๵๹คนในมอจีบเยอะ... พี่ไม่แปลกใจเลยครับ แพรทั้งสวย ทั้งน่ารัก ทำงานเก่ง ยิ้มทีคนอื่นก็ต้องใจสั่นกันหมด พี่เองก็เป็๲หนึ่งในนั้นแหละที่แอบมองแพรทุกวัน แล้วก็แอบกลัวว่าถ้าพี่ไม่จริงจังพอ แพรจะไม่เคยมองพี่เลยสักครั้ง”

เขาหยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อเสียงเบาลงนิด

“พี่ไม่เคยโกรธหรืออิจฉาใครที่มาจีบแพรนะครับ เพราะพี่รู้ว่าแพรมีสิทธิ์เลือก มีสิทธิ์ดูใจคนอื่นได้เต็มที่

แต่พี่ก็ยอมรับตรง ๆ เลยว่า... ทุกครั้งที่เห็นแพรคุยกับคนอื่น พี่ก็แอบหวั่นไหวอยู่เหมือนกัน

ไม่ใช่เพราะหวง แต่เพราะกลัวว่าถ้าแพรเจอคนที่ดีกว่า พี่จะเสียโอกาสนี้ไปจริง ๆ”

เขาเอื้อมมือไปแตะขอบแก้วไวน์ของแพรเบา ๆ (ไม่แตะมือแพร) แล้วมองตาแพรไม่หลบ

“แต่พี่สัญญาเลยนะครับ... พี่จะไม่รีบร้อน ไม่บังคับ ไม่ทำให้แพรต้องเลือกอะไรที่ยังไม่พร้อม

แพรบอกว่า ยังบอกไม่ถูกว่าทำไมถึงรู้สึกดีกับพี่ พี่ก็ยอมรอให้แพรหาคำตอบเอง

แค่คืนนี้เรานั่งคุยกันแบบนี้ ดื่มไวน์ด้วยกัน มองวิวแม่น้ำด้วยกัน พี่ก็รู้สึกว่ามันคุ้มแล้วจริง ๆ”

เขายกแก้วไวน์ขึ้นช้า ๆ แล้วยิ้มให้แพร

“อีกแก้วไหมครับ... หรือแพรอยากเล่าอะไรเพิ่มอีก พี่ฟังอยู่ทั้งคืนเลยนะ พี่ไม่รีบกลับ”

บรรยากาศยังคงอบอุ่น ไฟประดับต้นไม้ส่องลงมาที่เดรสสีขาวของแพร ลมเย็น ๆ จากแม่น้ำพัดเบา ๆ ทำให้ผมยาวตรงของแพรพลิ้วนิด ๆ

แต่พอนั่งคุยกันนานสักพักใหญ่ๆ แพรเริ่มเมามาก

แก้วไวน์ของแพรที่เติมเพิ่มไปสองสามรอบ เริ่มทำให้แก้มแพรแดงระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ ตาเริ่มชื้น ๆ ซึม ๆ ตามอาการเมาเบา ๆ แต่ไม่ถึงขั้นเมามายแบบเสียการควบคุม

แพรยังนั่งตรง แต่ตัวเริ่มเอนไปข้าง ๆ นิด ๆ ผมยาวตรงที่เคยสลวยตอนออกจากบ้าน ตอนนี้เริ่มยุ่งนิด ๆ เพราะลมพัดจากแม่น้ำ แล้วแพรก็หัวเราะคิกคักเบา ๆ กับอะไรที่เขาพูด (แม้จะไม่ใช่เ๹ื่๪๫ตลกมาก)

พี่กรวางแก้วไวน์ตัวเองลงทันที แล้วยิ้มอ่อน ๆ มองหน้าแพรด้วยความห่วงใยผสมเอ็นดู

“แพร... เมาแล้วใช่ไหมครับ”

พี่เอื้อมมือข้ามโต๊ะไปแตะหลังมือแพรเบา ๆ แค่พอให้แพรรู้สึกถึงความอุ่น ไม่ได้จับแน่น

“พี่ขอโทษนะครับ ที่ปล่อยให้แพรดื่มเยอะเกินไป พี่นึกว่าแพรไหว แต่ดูท่าแล้วคงพอแล้วล่ะ”

“คืนนี้พี่จะส่งแพรกลับบ้านเองนะครับ ไม่ต้องห่วงเ๹ื่๪๫รถหรืออะไรเลย พี่จะขับช้า ๆ เปิดแอร์ให้เย็น แล้วถ้าแพรง่วงก็หลับได้เลยบนรถ พี่จะปลอดภัยแน่นอน”

เขามองหน้าแพรอีกครั้ง ตอนนี้แพรตาเริ่มปรือ ๆ ริมฝีปากแดงขึ้นจากไวน์ เขากลืนน้ำลายเบา ๆ แต่พยายามควบคุมตัวเองสุด ๆ ไม่ให้สายตาลดต่ำลงไปที่เดรสสายเดี่ยวที่รัดรูปจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดขึ้นเพราะแพรเอนตัว

"กลับดีกว่าค่ะพี่กร หนูไม่ไหวแล้ว เวียนหัวมากค่ะ" แพรพูดพร้อมเอนตัวไปมา