โชคดีฉันได้สามีสามคน

        จูบนั้นเริ่มรุนแรงขึ้น ละเอียด ลึกซึ้งและซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ นัทพงษ์ลูบไล้มือไปตามแนวหลังของนิ่มลื่นก่อนจะยกเธอขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงานโดยไม่สนใจแฟ้มงานที่หล่นลงพื้นอย่างกระจัดกระจาย

        “มันอันตรายนะนัทพงษ์… เราอยู่ที่ทำงาน” เธอพูดเสียงสั่นๆแต่สายตายังไม่ละจากเขา และไม่มีอาการขัดขืนอะไร มีเพียงเสียงต่อต้านในใจ...ผลักเขาออกไปสิ ...มารตี ทำไมยืนนิ่งแบบนี้ อยากให้เขาทำต่อจริงๆ เหรอ...ทำไม

        “ผมทนไม่ไหวแล้ว… ผมหยุดคิดถึงพี่ไม่ได้เลย” คำพูดของเขาคล้ายคาถาที่ปลดปล่อยเธอจากความลังเลทั้งหมด

        ริมฝีปากของมารตีประกบกับเขาอีกครั้ง คราวนี้เป็นเธอที่รุกเข้าหามือเรียวยกขึ้นปลดกระดุมเชิ้ตเขาทีละเม็ดและทันทีที่สัมผัสผิวอุ่นของกันและกันได้เต็มที่ความเร่าร้อนก็ปะทุขึ้นราวกับไฟที่ไม่อาจควบคุม เธอย่อตัวลงด้านหน้านัทพงษ์ก่อนจะกลืนกินความร้อนละอุที่หลุดรอดออกมาจากกางเกงของเขา

        ภายในห้องที่ควรใช้สำหรับทำงาน กลับกลายเป็นพื้นที่แห่งความลับความต้องการ และความหลงใหลที่สั่นสะเทือนใจทั้งสองฝ่าย เสียงหายใจถี่ๆเสียงครางแผ่วเบา และเสียงเนื้อกระทบเนื้อถูกกลืนหายไปในความเงียบของห้องกระจกที่มีม่านโปร่งปิดไว้บางส่วนเสียงด้านนอกยังคงดำเนินไปตามปกติ ไม่มีใครรู้ว่าในห้องนี้ มีบางสิ่งกำลังเกิดขึ้น

        เมื่อทุกอย่างสงบลง นัทพงษ์ยังคงกอดเธอไว้แน่น เธอซบหน้าลงบนไหล่เขาเหงื่อบางๆ ซึมตามไรผม แต่ในแววตาทั้งคู่กลับมีความอ่อนโยนแทรกซึมอยู่ในความปรารถนา

        “ฉัน... ยังต้องกลับไปบ้านนะ” สาวสวยกระซิบ ราวกับเตือนตัวเอง

        นัทพงษ์พยักหน้าช้าๆ พร้อมจูบเบาๆ ที่หน้าผากเธอ “ผมรู้ครับ…แต่ผมก็ยังจะรอทุกวินาที ที่ได้อยู่ใกล้พี่”

        เจ้าของร่างสวยเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพึมพำเสียงเบา “อย่าทำให้พี่รู้สึกแบบนี้ได้ไหม…”แต่ลึกลงไปในใจ เธอก็รู้ตัวดีว่าเธอเองก็ไม่ต้องการให้เขาหยุดเลยเช่นกัน

        เมื่อถึงเวลาเลิกงาน มารตีขับรถกลับบ้านเงียบๆ ท่ามกลางแสงไฟยามเย็นในหัวเธอเต็มไปด้วยภาพจากห้องทำงานเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนและหัวใจที่ยังคงเต้นแรงไม่ต่างจากตอนที่เขากระซิบชื่อเธอข้างหู ซ้ำๆ ไปมา

        ขณะที่บ้านหลังเดิมและสองคนที่เธอรักรออยู่ข้างหน้า เธอรู้ดีว่า…เรื่องราวของเธอกับนัทพงษ์คงไม่จบลงง่ายๆ เพราะมันไม่ใช่แค่ความเร่าร้อนอีกต่อไปแล้ว

        แสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างในห้องทำงานไม่อาจกลบความคิดฟุ้งซ่านในหัวของมารตีได้เลย วันนี้เธอแต่งตัวเรียบง่ายกว่าทุกวันกระโปรงเข้ารูปสีดำกับเสื้อเบลาส์สีเทาควันบุหรี่ ปล่อยผมตรงยาวคลอไหล่เธอจงใจทำให้ตัวเองดูเย็นชา เคร่งขรึม เป็นผู้จัดการที่มุ่งมั่นไม่ใช่ผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังหวั่นไหวเพราะเด็กฝึกงานหนุ่มคนหนึ่ง แต่สิ่งที่เธอไม่สามารถควบคุมได้คือแววตาของนัทพงษ์ ที่มองเธอเหมือนจะกลืนกินทุกความมั่นใจที่เธอพยายามสร้างไว้ สายตาแบบนั้น…ไม่ใช่สายตาของลูกน้องที่มีให้หัวหน้า แต่มันเต็มไปด้วยแรงปรารถนา ลึกซึ้ง จริงจังและ… รัก

        มารตีได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ขณะพลิกเอกสารประชุมในห้อง เธอไม่อยากคิดมากแต่ยิ่งห้ามใจ เธอกลับยิ่งคิดถึงสัมผัสในห้องทำงานเมื่อวาน ความร้อนแรงบนโต๊ะทำงานเสียงครางแผ่วเบา แต่เร่าร้อนที่เธอพยายามกลั้นไว้ ความรู้สึกแปลกใหม่ที่นัทพงษ์มอบให้

        หญิงสาวไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน นอกจากปพนต์ และวรเมธ แต่กับนัทพงษ์…มันต่างออกไป

        ในตอนกลางวัน เขาทำตัวเหมือนชายหนุ่มที่รักใครอย่างจริงจังเขาช่วยเธอถือเอกสาร คอยถามไถ่ คอยส่งกาแฟรสโปรดมาให้ทุกเช้า แม้ไม่พูดตรงๆแต่สายตาและการกระทำของเขาพูดแทนทุกอย่าง มารตีเริ่มรู้สึกอึดอัดไม่ใช่เพราะรำคาญ… แต่เพราะเธอเริ่มตอบสนองเขามากกว่าที่ควรจะเป็น

        คืนนั้น… ที่บ้าน เธอพยายามปลดเปลื้องความสับสนด้วยร่างกายของสามีทั้งสองปพนต์จูบเธออย่างลึกซึ้ง ขณะที่วรเมธใช้นิ้วไล้ไปตามรอยโค้งหลังสะโพกของเธอความรักของทั้งสองโอบล้อมเธอไว้เต็มเปี่ยม เธอรู้สึกปลอดภัย อุ่นใจ และสุขสม

        แต่เมื่อทุกอย่างสงบลง...เมื่อวรเมธหลับไปโดยวางแขนพาดเอวเธอ และปพนต์นอนหายใจสม่ำเสมออยู่ข้างหลังมารตีกลับลืมตา ใบหน้าของนัทพงษ์ลอยวาบเข้ามาในความคิด... มือที่เคยสัมผัสเธอริมฝีปากที่ไล้ผ่านซอกคอ ร่างเร่าร้อนที่แนบชิดเข้ามาในกายเธอ เสียงกระซิบที่เคยบอกว่า"พี่คือทุกอย่างที่ผมต้องการ"

        “ฉันเป็นอะไรไป…” เธอกระซิบกับตัวเองเบาๆ ขณะมองเพดาน

        เช้าวันต่อมา เธอเริ่มหลีกเลี่ยงการสบตาเขาในออฟฟิศพยายามให้ระยะห่างกลับมาเหมือนเดิม แต่นัทพงษ์กลับไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้น เขาเดินเข้ามาหาเธอหลังประชุมเสร็จแสร้งส่งเอกสารแล้วกระซิบว่า “เมื่อคืนพี่ไม่ตอบแชทผมเลย ผมเป็นห่วง”

        มารตีหยุดนิ่ง… ใจเต้นแรงจนต้องฝืนวางสีหน้า “เราควรคุยกันให้น้อยลงนะนัทพงษ์คนในทีมเริ่มสงสัยแล้ว” เสียงของเธอมั่นคง แต่แฝงแววอ่อนแรง

        “ถ้าเขาสงสัยเพราะผมมองพี่อย่างคนรัก ผมก็ยอมให้เขารู้” เขาตอบโดยไม่หลบตา

        คำว่า “รัก” ทำให้ใจของสาวสวยเต้นแรงขึ้นในพริบตา เธอรีบเดินเลี่ยงออกจากห้องรู้สึกเหมือนตัวเองจะหายใจไม่ออก สิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ไม่ใช่แค่ความใคร่…มันไม่ใช่เพียงความเร่าร้อนชั่วครั้งชั่วคราวเหมือนที่เคยคิดไว้ตอนแรก ความรักเริ่มแทรกตัวเข้ามาอย่างช้าๆและนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุด

        มารตีเริ่มคิด… ว่าตัวเองกำลังจะเดินเข้าไปในจุดที่ต้อง “เลือก” ปพนต์และวรเมธคือความรักที่ลึกซึ้งฝังแน่น และยั่งยืน นัทพงษ์คือความรู้สึกใหม่ สดใส และเร่าร้อนจนแทบหยุดหายใจ เธอควรยุติสิ่งนี้ตอนนี้เลยหรือ…หรือว่าปล่อยให้หัวใจได้เดินตามความรู้สึกอีกสักครั้ง? หญิงสาวยังไม่มีคำตอบในตอนนี้ แต่รู้เพียงว่า... หากนัทพงษ์ยังมองมาด้วยแววตาแบบนั้นอีกเธอคงไม่มีแรงจะห้ามตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว

        แสงไฟนวลอบอุ่นจากโคมข้างหัวเตียงส่องกระทบผิวกายเนียนนุ่มเปลือยเปล่าของมารตีอย่างนุ่มนวลเธอนอนกึ่งพิงหมอน กอดผ้าห่มไว้หลวมๆ ร่างกายยังรู้สึกอบอุ่นจากอ้อมแขนของวรเมธและปพนต์ที่เพิ่งผละออกเมื่อครู่…แต่ภายในใจกลับเย็นเยียบเหมือนถูกฝนสาด

        เสียงลมหายใจของทั้งสองที่นอนขนาบข้างยังคงสม่ำเสมอ ปพนต์ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะซุกหน้าเข้ามาที่บ่าเธอวรเมธวางมือพาดต้นขาเธออย่างเป็นเจ้าของ มารตีหลับตา แต่ความคิดไม่เคยหยุดหมุน เธอรักสองคนนี้...ไม่มีคำถาม ไม่มีข้อสงสัย รักในแบบที่ลึกซึ้ง มั่นคง เหมือนรากไม้ที่ยึดเหนี่ยวตัวเธอไว้กับโลกนี้แต่นัทพงษ์… คือไฟลุกวาบในกลางใจ

        ความรู้สึกที่เขาทำให้เกิดขึ้นนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงมันไม่ใช่เพียงแค่ร้อนแรง แต่มันคือการปลุกบางอย่างในตัวเธอให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนกลับมาเป็นผู้หญิงที่มีชีวิตชีวา…มีความโหยหา… และถูกต้องการ เธอไม่อาจลืมมือของเขาที่แตะเบาๆ บนเอวเธอขณะคุยงาน ไม่อาจลืมสายตาคมคู่นั้นที่สบกับเธอขณะพูดประโยคธรรมดาแต่แฝงนัยลึกจนอยากผลักโต๊ะประชุมออกไปแล้วเดินเข้าไปจูบเขาให้ลืมโลก และนั่นคือปัญหาใหญ่ที่สุด...

        มารตีไม่ได้เพียงแค่ตอบสนอง แต่เธอ อยาก ตอบสนองมากกว่า มันคือการเลือกโดยสมัครใจไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบ ไม่ใช่การพลั้งพลาด ในตอนกลางวัน เธออยู่ในโลกของงาน โลกของนัทพงษ์ในตอนกลางคืน เธอกลับบ้าน มาสวมบทภรรยาของปพนต์และวรเมธ ทั้งสองโลกเต็มไปด้วยความสุข…แต่ก็ซ้อนทับกันจนน่าหวาดกลัว

        หญิงสาวรู้ตัวดีว่าความสัมพันธ์ที่เธอมีอยู่นั้นไม่ใช่เรื่องธรรมดาไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่จะมีสามีสองคน และตอนนี้…มีผู้ชายอีกคนที่กำลังเดินเข้ามาในหัวใจเธออย่างเงียบงัน แต่ก่อนเคยคิดว่าหัวใจของเธอใหญ่พอจะรักใครได้หลายคนในเวลาเดียวกันแต่ตอนนี้เริ่มสงสัยแล้วว่า...ตัวเองกำลังโกงใครอยู่หรือเปล่า? เธอกำลังทรยศต่อวรเมธและปพนต์ไหม? หรือ… ว่า กำลังโกงหัวใจตัวเองที่ยังไม่กล้ายอมรับว่านัทพงษ์ไม่ใช่แค่ความหลงใหล?

        วันถัดมา นัทพงษ์ชวนมารตีไปดูสถานที่จัดงานสัมมนาใหม่ที่บริษัทกำลังวางแผนไว้หญิงสาวตอบตกลง ทั้งที่ในใจอยากปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นเขาเดินมาเปิดประตูรถให้พร้อมรอยยิ้มและสายตาที่เหมือนรู้ว่าเธอจะตอบว่า “ใช่” เธอก็ไม่มีแรงจะสู้