ทลายภพสยบหมื่นดารา

ชามข้าวต้มในมือผู้ใหญ่บ้านแตกก่อนเสียงกลองยามจะดัง

ร่างของเขากระตุกหนึ่งครั้ง แล้วทรุดข้างเตาไฟน้ำข้าวสีขาวไหลผ่านร่องอิฐ ทิ้งคราบดำไว้ทุกแห่งที่แตะพื้นกลิ่นขมคล้ายรากไม้ไหม้พุ่งขึ้นจนคนรอบวงถอยกรูด

เยี่ยซิงเหอเข้าถึงตัวก่อนศีรษะชายชราจะกระแทกพื้นเขาประคองบ่า พลิกใบหน้า และเห็นเส้นสีคล้ำกำลังไต่จากลำคอขึ้นสู่กราม

“อย่าแตะชาม!” เขาตวาด

มือหลายคู่หยุดค้าง

ผู้เฒ่าโม่ใช้ไม้เท้าเขี่ยเศษชามออกจากกองฟืน“ปิดประตูเรือนกลาง นับคนทำครัวทุกคน แล้วดับไฟเตานี้”

อาเหวินรีบทำตามแต่คำสั่งสุดท้ายทำให้หญิงชราผู้ต้มข้าวหน้าซีด “หากดับเตา คนเจ็บจะไม่มีน้ำร้อน”

“ถ้าไม่ดับ เราจะไม่รู้ว่าควันกำลังพาพิษไปถึงผู้ใด”ผู้เฒ่าโม่ตอบ

เยี่ยซิงเหอวางนิ้วใต้จมูกผู้ใหญ่บ้านลมหายใจยังอยู่แต่เบาจนแทบจับไม่ได้ เขากดจุดชีพจรตามที่ผู้เฒ่าเคยสอนแล้วหันไปมองชามอื่นบนเสื่อ

ข้าวต้มมาจากหม้อเดียวกัน

แต่มีเพียงชามของผู้ใหญ่บ้านที่เปลี่ยนเป็นสีดำ

“ยาถูกใส่หลังตัก” เขากล่าว

เสียงกระซิบแตกขึ้นทั่วเรือน บางคนมองหญิงตักข้าวบางคนมองคนเฝ้าประตู บางคนกอดถุงเสบียงของตนแน่นราวกับพิษในชามได้ไหลเข้าไปอยู่ในสายตาทุกคู่

นอกกำแพงหมู่บ้าน ศัตรูยังเฝ้าไฟอยู่บนภูเขา

ข้างใน ความไว้ใจกำลังดับเร็วกว่าถ่าน

ผู้เฒ่าโม่ฉีกผ้าพันมือเก่า ใช้ส่วนสะอาดรัดเหนืออกผู้ใหญ่บ้าน“พิษนี้ต้องการให้เลือดเดินเร็ว ยิ่งใช้ปราณขับ มันยิ่งถึงหัวใจ”

“รักษาได้หรือไม่” เยี่ยซิงเหอถาม

“ถ้าพบว่าใส่อะไรลงไป”

“นานเท่าใด”

ชายชรามองเส้นคล้ำบนลำคอ “ก่อนก้านธูปนี้ไหม้หมด”

อาเหวินหยิบธูปสั้นจากหน้าหิ้งบรรพชน จุดแล้วปักในชามทรายเปลวแดงกินลงอย่างช้า ๆ แต่ไม่มีผู้ใดรู้สึกว่ามันช้า

เยี่ยซิงเหอลุกขึ้น “ผู้ใดแตะชามนี้บ้าง”

หญิงตักข้าวคุกเข่า “ข้าตักเอง ส่งให้อาเหวินแล้วอาเหวินยื่นแก่ผู้ใหญ่บ้าน”

“ระหว่างนั้นวางไว้ที่ใดหรือไม่”

อาเหวินส่ายหน้า “ข้าถืออยู่ตลอด”

ชายวัยกลางคนใกล้ประตูชี้ทันที“เช่นนั้นก็ต้องเป็นหนึ่งในสองคน!”

“หรือเป็นคนซึ่งอยากให้เราคิดเช่นนั้น” เยี่ยซิงเหอหันมองเขา“ก่อนข้าวมาถึง ผู้ใดจัดฟืนข้างเสื่อ”

ชายคนนั้นชะงัก “หลายคน”

“ชื่อ”

เขาบอกชื่อชาวบ้านสี่คน หนึ่งในนั้นกำลังเฝ้าร่องเกลืออีกคนบาดเจ็บนอนอยู่อีกมุม คนที่สามเป็นหญิงชราส่วนคนสุดท้ายคือคนเฝ้าโรงเกลือซึ่งหายจากเรือนกลางไปแล้ว

อาเหวินหันขวับ “เมื่อครู่เขายังอยู่”

เยี่ยซิงเหอมองประตูหลัง กลอนยังปิดแต่บนธรณีมีหิมะละลายหยดหนึ่ง ข้างหยดน้ำเป็นรอยผงสีขาวละเอียด

เกลือ

คนเฝ้าโรงเกลือไม่จำเป็นต้องเปิดประตูเขารู้ทางส่งฟืนซึ่งลอดใต้ผนังไปยังลานหลัง

“อาเหวิน อยู่ช่วยผู้เฒ่าโม่” เยี่ยซิงเหอกล่าว“ห้ามผู้ใดออกจากเรือน”

“ข้าจะไปกับเจ้า”

“ถ้าผู้ใหญ่บ้านฟื้น ต้องมีคนซึ่งทุกคนเชื่ออยู่ที่นี่”

อาเหวินกัดฟันแล้วพยักหน้า

เยี่ยซิงเหอลอดช่องส่งฟืนออกไป ลมหนาวปะทะหน้า ลานหลังมืดมีเพียงแสงไฟจากช่องผนัง เขาไม่เห็นรอยเท้าเพราะพื้นถูกกวาดด้วยกิ่งสนจนหิมะกระจายเท่ากัน

ผู้หนีเตรียมทางไว้ล่วงหน้า

เขาคุกเข่าแตะพื้น กลิ่นเกลืออยู่ทางตะวันตกแต่รอยกิ่งสนลากไปทางเหนือ หากตามรอยที่ชัด เขาจะออกห่างโรงเกลือและแนวใต้ดิน

ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดอาจอยู่ข้างเรา

ถ้อยคำของผู้เฒ่าโม่ผุดขึ้นในใจ ไม่ใช่คำเตือนให้สงสัยทุกคนแต่เป็นคำเตือนว่าคนข้างในรู้ว่าเราจะมองสิ่งใดก่อน

เยี่ยซิงเหอหลับตา เปิดเนตรเทวะเพียงชั่วพริบ

ความมืดกลายเป็นเส้นปราณจาง ๆบ้านแต่ละหลังมีไออุ่นของคนอยู่ข้างใน แนวค่ายกลสีหม่นพาดรอบหมู่บ้านส่วนใต้ลานมีรอยสีแดงบางเส้นกำลังเลื้อยไปยังโรงเกลือ

มันมิใช่รอยเท้าของคน

เป็นรอยคำสั่งซึ่งติดอยู่กับวิญญาณผู้หนี

ทันทีที่เยี่ยซิงเหอมองตาม เส้นแดงหันกลับมองเขา

ความเจ็บแปลบแทงกลางทะเลปราณ รากฐานทองคำสั่นรอยร้าวเส้นเดิมขยายจนปราณขมปร่าไหลขึ้นลำคอ เขาปิดเนตรแต่ภาพทางยังติดอยู่ในดวงตา

ศัตรูวางรอยเท็จไว้ให้เนตรเห็นและใช้ผู้มองเป็นหลักฐานว่าซิงเหออยู่ตรงใด

บนเขาไกลออกไป แสงแดงดวงหนึ่งสว่างตอบ

เยี่ยซิงเหอกลืนเลือด “พวกมันรู้แล้ว”

เสียงไม้หักดังจากโรงเกลือ

เขาวิ่งไปทันที

ประตูโรงเกลือเปิดอ้า ถุงเกลือถูกกรีดสามถุง ผงขาวกระจายบนพื้นคนเฝ้าโรงเกลือกำลังดึงแผ่นไม้ท้ายห้องออกเบื้องหลังคือช่องทางเก่าซึ่งลาดลงใต้หมู่บ้าน

ชายคนนั้นหันมา มือหนึ่งถือมีด อีกมือกำถุงหนังเล็ก ใบหน้าซีดแต่ดวงตามีวงแดงล้อมตาดำ

“หยุด” เยี่ยซิงเหอกล่าว

“ถ้าข้าหยุด พวกมันจะเอาวิญญาณข้าไป”

“เจ้าวางยาแล้ว พวกมันยังไม่ได้คืนสิ่งใดแก่เจ้า”

“เจ้าไม่รู้!”

คนเฝ้าโรงเกลือขว้างถุงหนังลงพื้น ผงดำฟุ้งขึ้นเยี่ยซิงเหอก้าวถอย มิใช่เพราะกลัวคมมีด แต่เพราะผงกำลังละลายเกลือทุกเม็ดที่แตะ

พื้นใต้เท้าอ่อนตัว

เส้นแดงจากค่ายกลพุ่งขึ้นตามช่องว่างเกลือซึ่งเคยกดมันไว้กลายเป็นน้ำคล้ำ คนทรยศใช้มีดกรีดฝ่ามือตนแล้วกดลงบนพื้น

“เปิดทางให้ข้า!” เขาร้อง

ค่ายกลตอบด้วยการดึงเลือดออกจากบาดแผล

เขาคิดว่ากำลังสั่งมัน แต่สิ่งใต้พื้นกำลังใช้เขาเป็นกุญแจ

เยี่ยซิงเหอชักกระบี่เงาดาราเพียงครึ่งเล่มคมกระบี่ส่งเสียงต่ำ รอยดำบนเหล็กเตือนว่าหากรับแรงอีกมาก มันจะย้อนกลับเข้าข้อมือ

“ปล่อยมีด” เขากล่าว “ค่ายกลมิได้พาเจ้าหนี มันกำลังกินเจ้า”

“อย่างน้อยครอบครัวข้าจะรอด”

“ผู้ใดรับรอง”

คนทรยศอ้าปาก แต่ไม่มีชื่อออกมา มีเพียงเลือดไหลจากมุมปากวงแดงในตาหดแคบเหมือนเชือกกำลังรัดจากข้างใน

เขาพุ่งเข้าหาเยี่ยซิงเหอ

พื้นที่ในโรงเกลือแคบ ถุงเสบียงเรียงสองข้าง และพื้นกำลังยุบเยี่ยซิงเหอไม่อาจฟันเต็มวง เขาใช้ฝักรับมีด บิดข้อมือคู่ต่อสู้เข้าหาเสาแล้วเหยียบปากรอยแตกมิให้เส้นแดงเลื้อยผ่าน

คนทรยศกระแทกศีรษะใส่หน้าเขา มืออีกข้างคว้าผงดำป้ายฝักกระบี่รอยดำบนคมตอบรับทันที แรงสะท้อนแล่นจากนิ้วถึงหัวไหล่

เยี่ยซิงเหอปล่อยฝักก่อนแขนจะชา ใช้ศอกกันคมมีดแล้วเตะถุงเกลือที่ยังสมบูรณ์ให้ล้มทับรอยแตก

เกลือกดเส้นแดงได้ชั่วขณะ

แต่คนทรยศฉวยจังหวะลอดช่องท้ายห้อง

เยี่ยซิงเหอตามลงไป ทางใต้ดินแคบและชื้น รอยเลือดพาไปสองทางทางหนึ่งมุ่งออกนอกหมู่บ้าน อีกทางย้อนสู่เรือนกลาง

เขาหยุด

ผู้หนีต้องการให้เขาเลือกทางออกแต่พิษในผู้ใหญ่บ้านมีเวลาเพียงก้านธูป คนวางยาอาจทิ้งยาถอนพิษไว้กับผู้ควบคุมหรืออาจกำลังพาเส้นแดงกลับไปเปิดใต้เรือนกลาง

เยี่ยซิงเหอแตะผนัง เสียงฝีเท้าดังจากทางออกทว่าแรงสั่นของค่ายกลมาจากทางเรือนกลาง

เขาเลือกทางเรือนกลาง

“ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ข้างหน้า” เขากล่าวในความมืด“ถ้าเจ้าหนีออกไป พวกมันจะฆ่าเจ้าเพื่อปิดปาก ถ้าเจ้ากลับไปวางยาซ้ำคนในหมู่บ้านจะฆ่าเจ้า เจ้าจึงเหลือเพียงทางเดียว—กลับไปเอาสิ่งที่ใช้ถอนพิษ”

ไม่มีคำตอบ

มีเพียงเสียงหอบซึ่งพยายามกลั้น

เยี่ยซิงเหอเดินช้าลง “ครอบครัวเจ้ามิได้รอดเพราะเจ้าทำตามมันจะรอดเมื่อผู้ควบคุมเจ้าไม่มีสิ่งให้บังคับอีก”

มีดพุ่งออกจากมุมมืด

เขาเอียงตัว คมเฉือนชายเสื้อ คนทรยศตามมาด้วยไหล่หวังชนเขาลงรอยแยก เยี่ยซิงเหอใช้ย่างก้าวสั้นหลบไปด้านข้าง แต่รากฐานสั่นอีกครั้งเขาช้ากว่าปกติครึ่งจังหวะ มีดกรีดแขนจนเลือดซึม

กลิ่นเลือดปลุกเส้นค่ายกลใต้เท้า

เถาวัลย์สีแดงพุ่งขึ้นพันข้อเท้าทั้งสองคน

คนทรยศหัวเราะอย่างสิ้นหวัง “เห็นหรือไม่ ไม่มีผู้ใดออกไปได้”

เยี่ยซิงเหอไม่ใช้ปราณระเบิดเส้นรัด เขาคว้าข้อมืออีกฝ่ายกดฝ่ามือที่มีตราเลือดลงบนผนังรอยเก่า เส้นแดงทั้งหมดจึงหันไปหาเจ้าของตรา

“มันจำเลือดเจ้าได้”

“ปล่อยข้า!”

“บอกยาถอนพิษ”

วงแดงในตาชายคนนั้นสว่างขึ้น ปากของเขาอ้าเองเสียงซึ่งไม่ใช่เสียงมนุษย์ดังแทรกจากลำคอ “ผู้ขายแล้วไม่มีสิทธิ์เอ่ย”

เยี่ยซิงเหอฟาดด้ามกระบี่ใส่จุดใต้กราม ทำให้ฟันกระทบกันเสียงแปลกขาดหาย คนทรยศทรุด แต่ยังมีสติ

เขากระซิบ “เมล็ด...ใต้ลิ้น”

เยี่ยซิงเหอบีบกราม พบเมล็ดสีดำซ่อนอยู่ข้างฟันกรามมันเป็นทั้งตราควบคุมและสิ่งเก็บพิษ เขาใช้ปลายมีดของอีกฝ่ายเขี่ยออกห่อด้วยชายเสื้อ แล้วฉีกเกลือจากผนังโรยทับ

เส้นแดงชะงัก

ชายทรยศล้มคุกเข่า “พวกมันจะรู้ว่าข้าพูด”

“มันรู้ตั้งแต่เจ้าเปิดทาง”

เยี่ยซิงเหอมัดมือเขาด้วยเชือกเก่า ลากกลับเรือนกลางรากฐานทองคำเจ็บทุกก้าว รอยร้าวมิได้ทำให้พลังหายแต่ทำให้ปราณไหลผิดจังหวะเหมือนน้ำลอดภาชนะร้าว

เมื่อกลับถึงเรือน ธูปเหลือเพียงหนึ่งข้อนิ้ว

ผู้เฒ่าโม่รับเมล็ดดำไปดม แล้วขูดเปลือกชั้นนอกลงถ้วยน้ำ“สิ่งที่ฆ่าก็เก็บสิ่งที่ห้ามมันไว้ พวกมันต้องการให้คนวางยาถูกจับเพื่อบังคับให้เราใช้เมล็ดนี้”

“มีทางอื่นหรือไม่” เยี่ยซิงเหอถาม

“มี แต่ช้ากว่าธูป”

“ใช้มัน”

“อาจมีรอยค่ายกลติดในร่างผู้ใหญ่บ้าน”

เยี่ยซิงเหอมองชายชราบนเสื่อ “ถ้าไม่ใช้ เขาตายแน่”

ผู้เฒ่าโม่ผสมผงจากเมล็ดกับน้ำอุ่น ป้อนทีละหยดเส้นคล้ำที่ลำคอผู้ใหญ่บ้านหยุดขึ้น แต่ไม่จางรอยแดงเล็กเท่าปลายเข็มปรากฏเหนือหัวใจ