“ แกน่ะเหรอ จะเป็คู่ต่อสู้ให้ฉันน่าขำสิ้นดี!!! ”
เกเตอร์ได้กดดาบลงในขณะเดียวกันเลโอที่บล็อคการโจมตีกำลังถูกกดลง
“ เวทย์เสริมพลังกาย!!”
เลโอเริ่มดันดาบขึ้นไปทีละนิด
“ นักดาบเวทย์ประเภทเสริมพลังงั้นเหรอ งั้นเจอนี้หน่อยเป็ไง ”
เกเตอร์เริ่มเบ่งพลังให้รวมกันที่ดาบเล่มใหญ่
“ แย่ละ ”
ตู้ม!!!
เกิดะเิขึ้นที่ดาบของเกเตอร์แต่ดาบของเขาก็ไม่ได้รับความเสียหายจากแรงะเิเลยแม้แต่น้อย เลโอดันดาบขึ้นก่อนที่จะะเิและถอยออกมาห่างจากเกเตอร์ประมาณ4ก้าว เลโอได้รับาเ็เล็กน้อยจากแรงะเิ
“ แก คงจะเป็ นักดาบสายรวบพลังเวทย์สินะ ”
“ ถูกต้องแล้วไอ้หนู.......ความสามารถแกก็ไม่เร็วเลย ที่สามารถหลบะเิประชันชิดได้นี้ ”
หลังจากสนธนากันเลโอก็แอบยิ้ม
“ ก็แค่ะเิก๊องก๋อย กับ ทริคโง่ๆ ดูไม่ออกก็บ้าแล้ว ”
เลโอยกดาบชี้หน้าเกเตอร์ด้วยวาจาดูถูก
“ เฮ้อ!! ขอทราบชื่อเสียงเรียงนามของแกหน่อย ”
“ ชื่อของฉัน คือ เลโอ!!! ”
“ เลโอ ฉันจะทำให้แกรู้ซึ้งถึงพลังของฉัน ”
“ งั้นก็เข้ามา ”
เลโอยกนิ้วชี้ท้าทาย
“ ได้!!! ”
เกเตอร์เริ่มเปิดฉากโจมตีเลโอ โดยการเหวี่ยงดาบเป็แนวตรงจนดาบตกถึงพื้นแล้วเกิดะเิขึ้น. เมื่อดาบเกิดแรงปะทะ ทุกครั้งที่เกเตอร์รวบพลังไปที่ดาบจะเกิดะเิขึ้นในบริเวณนั้นทันที เลโอะโหลบให้พ้นแรงะเิ ก่อนที่จะวิ่งอ้อมแล้วพุ่งโจมตีที่ด้านหลังของเกเตอร์ แต่เกเตอร์ก็ปัดการโจมตีออกไปจนเลโอกระเด็นออกไปในระยะ 10 เมตร จากนั้นเกเตอร์ก็วิ่งพุ่งใส่เลโอแล้วเหวี่ยงดาบฟัด แต่เลโอก็บล็อคการโจมตีได้
“ เสร็จกัน! ”
ตู้ม!!!
เสียงะเิดังขึ้น เลโอโดนแรงะเิจากการบล็อคการโจมตีเต็มๆ และได้ไปนอนหมอบลง
“ เป็อะไรไปไอ้หนู เมื่อกี้ยังทำเป็ปากเก่งอยู่เลย ”
“ ก็แค่ประมาทนิดหน่อยเท่านั้นเอง ”
เลโอที่นอนหมอบอยู่ พยายามที่จะลุกขึ้นสู้
“ ต่อไปคือของจริง!! ”
เลโอยืนตรงอย่างนิ่งสงบจากนั้น
“ ย๊ากกกก!!!! ”
พลังของเลโอกำลังเพิ่มขึ้นจนทำให้ต้นไม้ที่อยู่รอบๆพลิ้วสะนั่น
“ ถ้าอย่างงั้นทางนี้ขอเอาจริงบางละนะ ”
เกเตอร์ได้เรียกพลังที่รวบรวมจากดาบมาเพิ่มกำลังให้กับตัวเอง ประกอบกับ เลโอใช้เวทย์ ปลดขีดจำกัดทางกายภาพ หลังจากที่ทั้งสองได้ปลดปล่อยพลังออกมาแล้ว ต้นไม้ที่พลิ้วสะนั่นได้สงบลง เลโอตั้งท่าเตรียมที่จะรุก ส่วนเกเตอร์ได้โยนดาบทิ้งไป แล้วตั้งท่าเตรียมหมัดเหมือนนักสู้ทั่วไป
“ มีอะไรจะสั่งเสียก่อนตายก็รีบพูดชะ ”
“ คนที่จะตายคือแกต่างหาก ”
“ งั้น ข้าขอรับชีวิตเ้าไปละนะ ”
“ เข้ามาเลย!!!! ”
เลโอ และ เกเตอร์ ได้ะโพุ่งพร้อมกัน ก่อนเกิดการปะทะ
ส่วนทางด้านซายะ นั้น ซายะกำลังอุ้มเซล่าที่กำลังหลับอยู่ไปที่ปลอดภัย ถึงแม้ซายะจะวิ่งห่างจากเลโอมาไกล แต่ก็ยังััได้ถึงพลังของเลโอและเกเตอร์
สักพัก ซายะก็หยุดวิ่งแล้วหันกลับไปมองทางที่ผ่านมา
“ พลังทั้งสองคน ทำไมถึงได้เยอะขนาดนี้ แบบนี้ คงได้สู้กันให้ตายไปข้างหนึ่งแน่ ”
หลังจากหันไปมองสักพัก ก็มีเสียงเหมือนมีดกำลังลอยมาทางซายะ ด้วยเนตรจอมมารของซายะที่เธอใช้ไปโดยไม่รู้ตัว มองทางมีดออก จากนั้นซายะชักดาบแล้วปัดมันออกไป ทำให้มีดไปเสียบเข้าที่ต้นไม้ แต่ทว่า มีการโจมตีระลอกสองและสามตามมา แต่ซายะมองการโจมตีออก และปัดออกไปรวมทั้งหลบได้อย่างสบาย
“ โผล่หัวออกมาได้ ขี้ขลาดรึไง ที่เอาแต่ชุ้มโจมตีผู้หญิง ”
“ ไม่ได้ขี้ขลาดชะหน่อย มันเป็เทคนิคของนักฆ่าต่างหาก ”
มีเสียงเท้าเดินออกมาจากป่าอย่างช้าๆและได้ปรากฎร่างกายของชายคนหนึ่งรูปร่างผอม รอบๆตัวเต็มไปด้วยมีด ที่พร้อมจะใช้ลอบสังหารได้ตลอดเวลา
“ งั้นแกก็เป็พวกเดียวกันกับเ้านั้น ”
“ เ้านั้น. หมายถึงเกเตอร์หรอกเหรอ ใช่แล้วละฉันเป็พวกเดียวกันกับเ้านั้น ”
“ แกเป็ใคร ทำไมถึงได้มาโจมตีพวกเรากัน ”
ซายะตั้งท่าเตรียมและคอยเฝ้าระวัง
“ ชื่อของฉัน คือ เชอลอน จุดประสงค์ก็คือ ฆ่าพวกแกยังไงละ ”
เชอลอนได้ยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่น่าสยดสยอง
“ อีกอย่างเ้านั้นยังไม่ได้บอกเธอหรอกเหรอว่า พวกเราคือคนที่ชิงเอาสมบัติไปก่อนพวกเธอยังไงละ ”
“ พวกแกเองสินะ ที่ปล่อยพวกสเกลตันออกไปอาละวาดที่เหมือง ”
ซายะก้มหน้าลงด้วยสีหน้าที่มืดมิด
“ ใช่แล้ว ถ้าไม่ทำแบบนั้นพวกเราก็คงเข้าไปภายในซากโบราณสถานไม่ได้นะสิ ”
“ งั้นเหรอ ถ้างั้นก็ตายชะ! ”
ซายะได้เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอนั้นเป็สีเืขึ้นมา
“ จิตสังหารรุนแรงอะไรอย่างงี้.....ขามันขยับไม่ได้ เธอเป็ใครกันแน่ ”
เชอลอนมีท่าทางหวาดกลัวซายะมากจนขยับไปไหนไม่ได้เลย
“ รู้รึป่าวว่ากว่าจะฆ่าสเกลตันได้แต่ละตัว มันเหนื่อยนะย่ะ!!!!! ”
“ เอ๋ะ? ที่โกรธเพราะเื่นี้เองเหรอ ”
“ เพลงดาบชิโนคัดสึกระบวนท่ารุกที่ 4 คลื่นดาบสูญญากาศ!!! ”
ซายะโจมตีด้วยคลื่นลมสูญญากาศ คลื่นลมสูญญากาศนั้นมีความเร็วมากจนเชอลอนไม่สามารถหลบมันทันได้ ถึงแม้จะเป็นักฆ่าก็ตาม คลื่นลมได้ผ่านทะลุร่างของเชอลอนจนเป็แผลใหญ่และหมดสติลง
“ จบชะที ”
ขณะนั้นเซล่าก็ตื่นขึ้นมาพอดี
“ อรุณสวัสดิ์........ซายะ.......แล้วนี้........เกิดอะไรขึ้น........เหรอ ”
“ นี้ไม่ใช่เวลามาอรุณสวัสดิ์นะเซล่า หัดดูสถานการณ์บางสิ !! ก่อนอื่นเลย เธอรีบไปสบทบกับเลโอชะ เดี๋ยวฉันจะตามไปทีหลัง ”
“ เข้าใจแล้ว.........ถึงจะไม่รู้เื่.......ก็เถอะ ”
ซายะเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขี้น
“ ถ้างั้นก็รีบไปได้แล้ว ”
“ แล้ว......เลโออยู่....ทางไหน ”
ซายะชี้ทางที่เธอวิ่งมา
“ ทางนั้น เดินไปเรื่อยๆก็จะได้ยินเสียงะเิเองแหละ ”
“ ขอบคุณ...... ”
เซล่าวิ่งไปตามทางที่ซายะบอก
“ ไม่ต้องมาขอบคุณเลย รีบไปได้แล้ว!!! ส่วนฉันก็รีบจัดการให้เสร็จสับดีกว่า อยู่ใกล้ๆแม่น้ำคนหนึ่งสินะ ”
ระหว่างนั้นสปิง ก็กำลังรอการมาของซายะ ด้วยเวทย์สำรวจ ที่สามารถรับรู้การเป็อยู่ของสิ่งมีชีวิต
“ คราวนี้ ฉันไม่ประมาทเหมือนเชอลอนแน่ ”
96
