“ลองส่งไปที่สำนักพิมพ์ท้องถิ่นดูสิครับ”
“หืม?”
“ผมอ่านแล้วเข้าท่าดี บางทีอาจจะปลุกใจใครหลายๆ คนที่กำลังท้ออยู่” หวงจิ่นกวงวิจารงานเขียนของภรรยา
“คุณว่า…ฉันมีสิทธิ์ที่จะได้ตีพิมพ์ไหมคะ”
ถ้าเป็ยุคปัจจุบันเธอจะไม่มานั่งเครียดแบบนี้เลย เพราะไม่ว่าจะโพสต์หรือเขียนอะไร ข้อความของเธอล้วนแล้วแต่เป็ที่สนใจอยู่แล้ว
“ก็ไม่แน่ครับ เพราะไม่ค่อยมีใครเขียนบทความแบบนี้เท่าไหร่”
“ทำไมล่ะคะ?” หยางจุสงสัย
“มันเสียเวลาน่ะ สู้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นมากกว่า”
หญิงสาวมองค้อนสามี พวกไม่เห็นค่าของตัวหนังสือก็แบบนี้แหละ ไม่รู้หรอกว่าแต่ละคำกว่าจะเขียนออกมาได้ต้องใช้จิติญญาในการเขียน และดึงมันออกมาใช้ ไม่ใช่นั่งหลับตานึกจะเขียนอะไรก็เขียนเสียเมื่อไหร่
หวงจิ่นกองเป็ค้อนวงใหญ่ที่ภรรยามองส่งมา ก็รีบแก้ตัวในทันที “ผมหมายถึงว่า ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่ค่อยรู้หนังสือ พวกเขาเลยไม่ได้ให้ความสำคัญกับบทความปลุกใจเท่าที่ควรน่ะครับ แต่ถ้าเป็แถบในเมืองก็ไม่แน่ เพราะส่วนมากคนจะมีการศึกษากัน”
“ช่างเถอะค่ะ ฉันแค่เขียนแก้เบื่อไม่ได้คิดจริงจัง” หยางจูพับสมุดเก็บแล้วโยนเข้าลิ้นชักใต้โต๊ะไป วันนี้ไม่มีอารมณ์ที่จะเขียนแล้ว
ตั้งใจว่าจะมาตีเนียนขอนอนด้วย กลายเป็ว่าพูดจาไม่เข้าหู เลยต้องเดินคอตกกลับเข้าห้องนอนเล็กไป
เช้าวันถัดมาหยางจูตื่นเช้าเหมือนเดิม วันนี้ตั้งใจจะทำผัดบะหมี่ไส้กรอกให้สามีเอาไปกินที่ทำงาน เห็นเดินไปกลับโรงงานหลายรอบก็สงสาร ความจริงแล้วเธอไม่อยากเห็นหน้าเขาต่างล่ะ
หวงจิ่นกวงมองกล่องข้าวที่ภรรยาห่อใส่ผ้าให้ด้วยความสงสัย “อะไรเหรอครับ?”
“ห่อข้าวมื้อกลางวันน่ะค่ะ หลายวันมานี้ฉันเห็นคุณเดินกลับบ้านมากินมื้อกลางวันก็รู้สึกสงสัย แทนที่จะเอาเวลาไปนอนพัก”
“ไม่ต้องหรอกครับ ผมกลับมานอนที่บ้านก็ได้” เขาไม่ชอบนอนที่โรงงานเพราะมันเสียงดัง เสียงกรนของเพื่อนร่วมงานทำเขานอนไม่หลับ
“ฉันเห็นสามีพี่เซียวฉินก็ห่อข้าวไปกินเหมือนกัน แถวนี้ไม่กินข้าวที่โรงอาหารก็ห่อข้าวไปกินเอง ไม่มีใครเดินกลับมาบ้านเลยสักคน คุณควรจะไปตีสนิทพวกเขาไว้เยอะๆ นะคะ”
“ผมไม่ชอบตีสองหน้า” หวงจิ่นกวงตอบเสียงเรียบ
“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ไอหยา…คุณคงไม่รู้ว่าพวกมีดชั้นดีหาซื้อยากแค่ไหน นอกจากจะไม่มีคูปองแล้วตามตลาดก็หาซื้อยากมาก ฉันได้ข่าวจากพี่เซียวฉินว่าที่โรงงานมีมีดที่ไม่ได้มาตรฐานเก็บไว้ในโกดังเยอะ แต่จะขายให้พนักงานราคาถูก คุณช่วยฉันหน่อยได้หรือเปล่าคะ”
“มีดที่บ้านเราก็มีนี่ครับ แถมยังเป็มีดชั้นดีด้วย” หวงจิ่นกวงเคยช่วยภรรยาทำเนื้อไก่แล้วก็กระต่าย พบว่ามีดที่เธอใช้เป็มีดชั้นดี หั่นแค่นิดเดียวไม่ต้องออกแรงเยอะ
หยางจูถึงกับถอนหายใจ มันก็ต้องเป็มีดชั้นดีอยู่แล้ว เพราะของใช้ในครัว เรียกได้ว่าของใช้แทบจะทุกอย่างในบ้าน เธอล้วนแล้วแต่เอามาจากในมิติของเธอทั้งนั้น เห็นทีหวังพึ่งสามีคงจะไม่ได้ผล คงต้องหาทางเอาของในโรงงานออกมาระบายเองแล้วล่ะ
“ซื้อมาเก็บไว้ก็ไม่เสียหายอะไรนี่คะ ไหนๆ ก็เป็ของที่โรงงานไม่ได้นำไปส่งออกที่ไหนแล้ว”
“อืม เอาไว้ผมจะลองถามเพื่อนร่วมงานดูก็แล้วกันครับ”
สามีเดินไปทำงานแล้ว ทว่าเขากลับไม่ได้ถือกล่องข้าวไปด้วย เห็นทีวันนี้ความตั้งใจจะเข้าไปในเมืองคงไม่ได้ผลแล้ว
เย็นวันนั้นหยางจูออกมาเดินย่อยอาหารที่หน้าบ้าน ่นี้อากาศเริ่มร้อนแต่ไม่มากเท่าไหร่ ่เย็นยังถือว่าอากาศกำลังดี
“อ้าว แม่ิเอ๋อร์ ออกมาเดินเล่นเหรอจ๊ะ ่นี้ไม่ค่อยเห็นออกมานอกบ้านเลยนะ” เซียวฉินโบกมือทักทาย เพราะตอนนี้เธอกำลังนั่งแทะเมล็ดแตงกับข้างบ้านอยู่พอดี
หยางจูได้โอกาสก็เดินออกไปสมทบ ที่ต้องออกมานอกบ้านเพราะเธอ้าคนช่วยอย่างไรล่ะ
“สวัสดีค่ะ พอดีเพิ่งกินมื้อเย็นเสร็จก็เลยออกมาเดินย่อยหน่อยน่ะค่ะ” หยางจูทักทาย
“นั่งก่อนสิ พวกเรากำลังพูดถึงหัวหน้าหวงอยู่พอดี”
“ทำไมเหรอคะ?" หยางจูขมวดคิ้วสงสัย
เซียวฉินหันซ้ายหันขวาเห็นว่ามีแต่คนกันเอง เลยกระซิบที่ข้างหูของหยางจูเบาๆ “ได้ข่าวว่าเลขาลู่มักจะไปหา่พักกลางวันบ่อยๆ น่ะสิ”
“ไอหยา…ฉันบอกแล้วว่าอย่าไปพูดให้แม่ิเอ๋อร์ฟัง ก็แค่ข่าวลือเท่านั้น หล่อนไม่ได้เห็นกับตาสักหน่อย” เจียวหลิว ภรรยาของหัวหน้าซูต้าหม่าตำหนิ
หยางจูหรี่ตาคิดตาม หรือว่านี่จะเป็เหตุผลที่สามีไม่ยอมเอามื้อกลางวันไปกินที่โรงงาน เพราะเขา้าหลบหน้าเลขาลู่? แต่แล้วเธอก็ส่ายหน้า ไม่มีความจำเป็อะไรที่เขาจะต้องหลบนี่นาถ้าหากว่าไม่มีอะไรจริงๆ
ทั้งสองคนเห็นหยางจูเดี๋ยวก็ส่ายหน้า เดี๋ยวก็พยักหน้า เลยทำได้เพียงมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
“อะ เอ่อ แม่ิเอ๋อร์ ไม่ต้องคิดมากหรอก สามีของฉันก็อยู่แผนกโกดังสินค้า อยู่ติดๆ กับแผนกซ่อมบำรุง ไม่เห็นว่าเขาจะได้ยินข่าวนี้เลย ถ้ามีมูลๆ ฉันเชื่อว่าเขาต้องมาเล่าให้ฟังอย่างแน่นอน”
“หล่อนจะไปรู้อะไร เพราะหล่อนไม่ได้ทำงาน ขนาดฉันอยู่ฝ่ายสวัสดิการยังได้ยินข่าวเลย” เซียวฉินแย้ง
“เมื่อกี้พี่ว่าอย่างไรนะคะ” หยางจูหลุดจากภวังค์ แต่พอได้ยินคำว่าโกดังก็ตาโตเป็ประกายในทันที
“หล่อนจะไปรู้อะไร เพราะหล่อนไม่ได้ทำงาน ขนาดฉันอยู่ฝ่ายสวัสดิการยังได้ยินข่าวเลย” เซียวฉินทวนคำ
“ไม่ใช่ค่ะ ก่อนหน้านั้น” หยางจูส่ายหน้า
“มะ ไม่ต้องคิดมากหรอก สามีของฉันก็อยู่แผนกโกดังสินค้า อยู่ติดๆ กับแผนกซ่อมบำรุง ไม่” เจียวหลินยังพูดไม่ทันจบ หยางจูก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน
“ใช่เลยค่ะ สามีของพี่อยู่แผนโกดังสินค้า เขาทำงานตำแหน่งอะไรคะ” เวลานี้เธอดีใจจนเนื้อเต้น ลุ้นยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น
“ตำแหน่ง ตำแหน่งหัวหน้าโกดังสินค้า” เจียวหลินพูดติดๆ ขัดๆ ด้วยกลัวว่าจะทำให้อักฝ่ายไม่พอใจที่นินทาสามีของหล่อน
ป้าบ! หยางจูตบเข้าที่ขาตัวเองเสียงดัง จนเ้าตัวรู้สึกแสบขา ทว่าเธอกลับไม่ได้สนใจเลยสักนิด เวลานี้เธอมองหน้าเจียวหลินเหมือนเนื้อชิ้นใหญ่
“พี่คะ ฉันมีเื่อยากจะรบกวนพี่สักหน่อย แต่ถ้าพี่ลำบากใจก็ไม่เป็ไรนะคะฉันเข้าใจค่ะ”
“ระ เื่อะไรเหรอ ถ้าไม่มากเกินไปก็พอคุยกันได้” เจียวหลินไม่กล้าปฏิเสธ เพราะถึงอย่างไรเธอก็เคยรับแตงโมเนื้อแดงรสหวานชิ้นนั้น
สองสาวต่างลุ้นว่าเื่ที่หยางจูจะพูดนั้นคือเื่อะไร ต่างฝ่ายต่างกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ด้วยกลัวว่าจะถูกขอร้องให้เป็สายสืบ หรือไม่ก็ชวนไปหาเื่เลขาลู่ที่มาตอแยกับสามีของหล่อน
“ระ…” หยางจูกำลังจะอ้าปาก กลับถุกสามีเรียกขัดเอาไว้เสียก่อน
“จูจู คุณอยู่ที่นั่นหรือเปล่า?” หวงจิ่นกวงเรียกภรรยาเสียงเรียบผ่านรั้วบ้าน
สองสาวต่างถอนหายใจออกมาพร้อมๆ กัน โชคดีที่หวงจิ่นกวงมาช่วยเอาไว้ได้ ทว่าพวกหล่อนก็ยังไม่วายอยากรู้ว่าเื่ที่หยางจูจะขอนั้นคือเื่อะไร
“ค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” หยางจูมองบน ไม่ชอบใจสามีที่มาขัดจังหวะ “เอาไว้คุยกันใหม่นะคะ”
“จ้ะๆ รีบไปเถอะเดี๋ยวหัวหน้าหวงจะรอนาน”
ไม่มีใครรั้งเธอไว้ บุคลิกของหวงจิ่นกวงนั้นขัดกับหน้าตาของเขามาก เพราะเขาขึ้นชื่อว่าเป็ผู้ชายหน้าหวาน หน้าสวยกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก เพียงแต่ติดที่มีนิสัยเ็า ทำให้ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ เพราะบุคลิกแบบนี้ ลูกน้องเลยไม่กล้างัดข้อกับเขาเท่าไหร่
หยางจูเปิดประตูรั้วบ้านเดินเข้าไปหาสามี ตอนนี้เขากำลังกอดอกมองหน้าเธออยู่ที่ประตูเข้าบ้าน
“มีเื่อะไรคะ?” เธอถามออกไปแบบไม่ค่อยพอใจ เพราะเขาเป็คนมาขัดจังหวะหาเงิน
“ไม่มีอะไร ผมแค่หาคุณไม่เจอ”
เจอคำตอบนี้ของสามีทำเอาเธอต้องอ้าปากค้าง นี่เขาคิดจะแกล้งกันหรืออย่างไร เธอหรี่ตาลงเล็กน้อยมองหน้าสามี “หลีกไปฉันจะเข้าบ้าน”
พูดจบก็เดินกระแทกอีกฝ่ายเข้าไปในบ้านทันที ส่วนหวงจิ่นกวงนั้นถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะเขาบังเอิญมาได้ยินบทสนทนาของสามสาวเข้าพอดี ด้วยกลัวว่าภรรยาจะเข้าใจผิด สงสัยคงต้องชิงบอกเื่นี้กับเธอก่อนที่เ้าตัวจะไปสืบหาความจริง
โอ้ย ย ยย เขาไม่ได้คิดเื่นั้นเลยพ่อ อ อเขากำลังคิดวิธีหาเงินอยู่เนาะ เอ็นดูความกลัวเมียเข้าใจผิด อิอิ
ถ้าไม่เป็การรบกวนมากจนเกิน ไรท์ขอดูคอมเม้นต์หน่อยได้มั้ยคะ จะได้รู้ว่ามีคนอ่านงานของไรท์บ้างหรือเปล่า เป็ท้อ 555555
68
![ลิขิตหงสาเหนือปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882083_82386981.webp)
