WWO Chapter 4 หมู่บ้านปากปวน
[ติ๊ง!]
[คุณ้าเลือกพื้นที่เริ่มเกมตอนนี้หรือไม่?]
“ใช่ ฉันเลือกพื้นที่จังหวัดเลย”
[ติ๊ง!]
[คุณหินเหล็กกล้า, เลือกพื้นที่ จังหวัดเลย อนุมัติ, เผ่า มนุษย์ อนุมัติ, อาชีพสายทำงาน พ่อค้า อนุมัติ, อาชีพสายต่อสู้...เนื่องจากอยู่ใน่เบต้าเทส ผู้เล่นจะต้องเปลี่ยนอาชีพสายการต่อสู้ในเกม]
[คุณหินเหล็กกล้า ้าเข้าเกมเลยหรือไม่?]
ได้ยินว่าต้องเปลี่ยนอาชีพสายต่อสู้ในเกม พงก็รู้ได้ทันทีว่าการตั้งตัวของเขาอาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด ‘เอาเถอะ การเข้าเล่นใน่เบต้าเทสแบบนี้ก็โกงมากพออยู่แล้ว จะลดความโกงลงบ้างก็ดีเหมือนกัน’
“เข้าเกมได้เลย”
[ติ๊ง!]
[เกมจะเริ่มใน 3 2 1...]
แสงสีขาวสว่างจ้าจนไม่อาจจะมองเห็นสิ่งใดรอบข้างได้ ก่อนที่มันจะค่อยๆซาลง เผยให้เห็นพื้นที่รอบๆข้าง และสิ่งแรกที่พงเห็นก็คือ นาข้าวสีทองอร่ามขนาดใหญ่ที่พร้อมสำหรับการเก็บเกี่ยวแล้ว
นอกจากนี้ กลิ่นของมันยังเหมือนนาข้าวจริงๆที่เขาเคยัั มันทำให้พงเคลิบเคลิ้มไปกับบรรยากาศ และเขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นสักพักใหญ่ หลังจากผ่านไป 10 นาที เขาก็หันไปรอบๆ และเห็นถนนเส้นหนึ่ง ตรงไปทางหมู่บ้านที่ล้อมรอบด้วยรั้วไม้สูง 2 เมตร
พงเดินตรงไปที่นั่น และเมื่อไปถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน เขาก็พบกับทหารยาม 4 นาย โดย 2 นาย ยืนอยู่ตรงหน้าทางเข้า ขณะที่อีก 2 นาย กำลังเดินตรงมาที่เขา
ไม่นานจากนั้น หนึ่งในพวกเขาก็มายืนตรงหน้าเขาด้วยสายตาแข็งกร้าวและถามขึ้นว่า “เ้าเป็ใคร ข้าไม่เคยเห็นเ้ามาก่อน มาที่นี่ด้วยเหตุอันใด?”
ได้ยินเช่นนั้น พงก็รีบตอบทันที เขารู้ดีว่า การมัวแต่คิดและตอบช้า อาจจะทำให้เกิดความสงสัยได้ “ข้ามีนามว่า หินเหล็กกล้า ข้าเป็พ่อค้าเร่ที่เดินทางไปเรื่อย แต่ข้าเพิ่งจะถูกโจรปล้นมา ตอนนี้ข้าจึงไม่มีอะไรติดตัวเลย ท่านพอจะช่วยอะไรข้าได้บ้างหรือไม่?” พงอธิบายสถานการณ์ตามที่เขาวางแผนไว้กับพี่น้องของเขา
ทหารยามอีกคนที่เพิ่งเดินมาถึงได้ยินว่าเขาถูกโจรปล้นก็แสดงออกอย่างเกรี้ยวกราด “พวกโจรออกอาละวาดอีกแล้วเหรอ คราวก่อนพวกมันก็พยายามจะมาโจมตีหมู่บ้านของเรา ดีที่นายบ้านฝึกพวกเราเป็ทหารอาชีพ ไม่เช่นนั้น พวกเราคงได้ถูกฆ่าตายกันหมดแน่”
สายตาของทหารยามคนแรกอ่อนลง ขณะที่เขากล่าวว่า “อย่างน้อยเ้าก็รอดชีวิตมาได้ มาเถอะ เข้าไปในหมู่บ้านปากปวนของพวกเราก่อน ข้าคงจะช่วยอะไรเ้าไม่ได้มากนัก แต่อย่างน้อย เ้าก็จะปลอดภัยในหมู่บ้าน หรือถ้าเ้ามีความสามารถ เ้าก็พอจะหางานทำเพื่อเลี้ยงปากท้องได้”
ได้ยินชื่อหมู่บ้าน พงจำมันได้ในทันที เขารู้ว่ามันตั้งอยู่ส่วนใหญ่ของจังหวัดเลย และรู้ว่ามันห่างจากนครเซไลแค่ไหน อย่างไรก็ตาม เขารีบหยุดความคิดในหัว และตอบกลับทหารยามในทันที เพราะความล่าช้า มันอาจจะทำให้พวกเขาไม่พอใจได้
“ขอบคุณพวกท่านมาก เมื่อข้าพอจะหาเลี้ยงตัวเองได้แล้ว ข้าจะตอบแทนพวกท่านอย่างแน่นอน” พงโค้งคำนับเขาเพื่อแสดงความขอบคุณ
ทหารยามคนแรกพาเขาเข้าหมู่บ้าน ขณะที่ทหารยามคนที่สองไปอธิบายสถานการณ์ของพงให้ทหารยามอีกสองคนที่อยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน
เข้าไปในหมู่บ้าน ทหารยามพาพงไปส่งที่ศาลากลางหมู่บ้าน ที่นั่น มีผู้เล่นอีกคนอยู่ก่อนแล้ว เป็เด็กสาวผู้งดงาม ใบหน้ารูปไข่เข้ารูป จมูกโด่ง ดวงตากลมโต และริมฝีปากเล็กน่ารัก พร้อมทั้งยังมีผิวเนียนขาวราวกับหยก พงคาดว่าอายุของเธอน่าจะอยู่ใน่ 18-22 ปี
เธอกำลังคุยกับชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นายบ้านของหมู่บ้านนี้ ่เวลาที่ทหารยามพาเขามาถึงที่นั่น ชายวัยกลางคนและผู้หญิงคนนั้นก็มองมาที่เขา
ก่อนที่ชายวัยกลางคนจะถามขึ้นว่า “เขาเป็ใคร?”
ทหารยามกล่าวตอบในทันที “เขาชื่อหินเหล็กกล้า เป็พ่อค้าที่เพิ่งจะถูกโจรปล้นมา ข้าจึงพาเขามาพบนายบ้านขอรับ”
ชายวัยกลางคนมองมาที่เขาและกล่าวว่า “ฮึ่ม ่นี้พวกโจรช่างกำเริบนัก ออกปล้นผู้คนได้ทุกวี่ทุกวัน พวกมันทำให้ชาวบ้านไม่กล้าออกไปทำนานอกหมู่บ้าน ถ้ายังเป็แบบนี้ต่อไปต้องแย่แน่ ใกล้จะหมดเวลาสำหรับการเกี่ยวข้าวแล้วด้วย ถ้าชาวบ้านไม่ออกไปเกี่ยวข้าว พวกเราได้ขาดแคลนธัญพืชสำหรับฤดูหนาวแน่ เฮ้อ...”
[ติ๊ง!]
[ภารกิจ : ออกไปเกี่ยวข้าวเพื่อช่วยหมู่บ้านปากปวน
เนื่องจาก่นี้โจรออกอาละวาดอย่างหนัก ทำให้ชาวบ้านไม่กล้าออกจากหมู่บ้าน ทั้งที่นาข้าวของพวกเขาพร้อมสำหรับการเก็บเกี่ยวแล้ว หากยังเป็เช่นนี้ต่อไป หมู่บ้านอาจเกิดวิกฤตขาดแคลนเสบียงได้
เวลาสิ้นสุดภารกิจ : 3 วัน
ระดับความยาก : F
รางวัลตอบแทน : ได้รับข้าว 20% ของที่เก็บเกี่ยวได้, อาจได้รับที่พักอาศัยในหมู่บ้านปากปวน, ได้รับความไว้วางใจจากคนในหมู่บ้าน
ข้อจำกัดการทำภารกิจ : จะต้องมีอาชีพสายทำงาน]
เมื่อพงได้ยินว่ามันเป็ภารกิจ เขารีบตอบรับในทันที
“ท่านไม่ต้องกังวลไป แม้ว่าข้าจะเป็พ่อค้า แต่ข้าเองก็เคยทำนามาก่อน ท่านให้โอกาสข้าช่วยท่านเก็บเกี่ยวข้าวได้หรือไม่?”
ชายวัยกลางคนมองมาที่เขาด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะกล่าวว่า “ดี ดี คนหนุ่มที่พร้อมอุทิศตนเช่นเ้าหาไม่ได้ง่ายๆ ข้ากำลังรวบรวมชาวบ้านที่พอจะมีความกล้าออกไปเกี่ยวข้าว หากเ้าออกไปด้วย เ้าจะได้รับข้าวที่เกี่ยวได้ 1 ส่วน และทางเราจะเก็บไว้ 4 ส่วน เ้ารับได้หรือไม่”
“แน่นอน 1 ใน 5 ส่วนก็มากพอแล้ว ข้ายินดีจะทำ”
“ดี เตรียมตัวให้พร้อม พวกเราจะออกไปตอน 7 โมงครึ่ง” ชายวัยกลางคนหันไปมองหญิงสาวน่ารักและถามเธอว่า “แล้วเ้าล่ะ จะเอาอย่างไร? จะออกไปกับพวกเราหรือไม่?”
หญิงสาวมีท่าทีลังเลเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน แต่เห็นว่ามันเป็ภารกิจ และเธอก็เป็ผู้เล่นใหม่ตัวเปล่า เธอจึงไม่มีทางเลือกมากนัก แต่ก่อนที่เธอจะตอบกลับชายวัยกลางคน เธอก็มองมาที่พงพร้อมถามเขาว่า “ข้าไม่เคยเกี่ยวข้าวมาก่อน เ้าพอจะช่วยข้าได้หรือไม่?”
“หากเ้า้า ข้าก็พอจะช่วยเหลือได้บ้าง แต่สุดท้ายแล้ว เ้าก็จะต้องทำมันด้วยตัวเอง”
ได้ยินคำพูดของพง หญิงสาวพยักหน้าและหันไปหาชายกลางคนพร้อมกล่าวว่า “ข้าก็จะไปช่วยด้วย แม้ว่าข้าจะช่างตัดเย็บ แต่ข้าก็จะทำอย่างเต็มที่เพื่อช่วยหมู่บ้านปากปวน”
“ดี ดี ตอนนี้หมู่บ้านเรามีคนช่วยอีก 2 คนแล้ว เอาล่ะ ได้เวลาพอดี พวกเราไปกันเลย อ้อ เอานี่ไป ข้าให้พวกเ้าคนละเล่ม” ชายวัยกลางคนมอบเคียวเกี่ยวข้าวให้พวกเขาคนละเล่ม ก่อนจะเดินนำพวกเขาไป “ตามข้ามา”
พวกเขาเดินตรงไปที่หน้าหมู่บ้าน ซึ่งตอนนี้เรียงรายด้วยเกวียนร่วม 50 เล่ม และแต่ละเล่มจะมีควายคอยลากจูง 2 ตัว
และเพียงไม่นานหลังจากนั้น ก็มีชาวบ้านราว 40 คน มารวมตัวกันที่นั่น พร้อมกันนั้น ยังมีทหารยามมารวมตัวกันอีก 10 นาย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจะทำหน้าที่เป็ผู้คุ้มกันในภารกิจนี้
ชายวัยกลางคนยืนอยู่ด้านหน้าทุกคน เขาทำสีหน้าจริงจัง มองไปรอบๆและกล่าวเสียงดังว่า “พี่น้องทั้งหลาย วันนี้ พวกเราจะไปเกี่ยวข้าวที่พวกเราเพาะปลูกกันมาอย่างยากลำบาก ไม่ว่าพวกโจรจะก่อความวุ่นวายมากเพียงใด พวกเราก็จะไม่มีวันยอมให้พวกมันมาทำลายวิถีชีวิตของพวกเราได้ หากพวกมันมา พวกเราจะสู้กับพวกมัน พวกเราจะต้องเอาข้าวกลับบ้านของพวกเรา เพื่อหมู่บ้านของพวกเรา เพื่อครอบครัวของพวกเรา”
“เพื่อหมู่บ้านของพวกเรา เพื่อครอบครัวของพวกเรา!!!” ทุกคนกล่าวตอบอย่างพร้อมเพรียง เห็นได้ชัดว่าพวกเขา้าข้าวเพื่อครอบครัวของพวกเขามากเพียงใด
จากนั้น ชายวัยกลางคนก็นำชาวบ้าน 40 คน และคนคุ้มกัน 10 คน ออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังนาข้าวที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านราว 1 กิโลเมตร
เห็นเช่นนั้น ผู้เล่นสาวก็เดินมาใกล้พงและถามเขาว่า “เหตุใดพวกเขาถึงไม่เกี่ยวข้าวในนาที่อยู่ใกล้ๆก่อนล่ะ มันไม่ง่ายกว่าเหรอ?”
“ก็เพราะมันง่ายนั่นแหละ พวกเขาเลยไม่รีบทำก่อน และจากที่ดู พวกเขาคงตั้งใจจะเกี่ยวข้าวในนาที่ข้าวสุกงอมมากที่สุดก่อน เพราะมันก็จะเน่าเสียก่อนเหมือนกัน” พงกล่าวตอบโดยไม่คิดอะไรมากนัก
สาวน้อยได้ยินเช่นนั้นก็พูดต่อว่า “อืม จริงสิ…ข้ามีนามว่า มะลิ เพิ่งจะเคยเล่นเกมโลกเสมือน ยังงงๆอยู่ เ้าช่วยสอนข้าได้หรือไม่?”
“ข้ามีนามว่า หินเหล็กกล้า ข้าเองก็เล่นเกมโลกเสมือนครั้งแรกเช่นกัน แต่หากข้าเข้าใจหรือทำอะไรได้ ข้าจะช่วยเ้า ว่าแต่ คนที่มาหมู่บ้านนี้ มีแค่พวกเราเหรอ”
“ไม่หรอก จริงๆมีอีก 2 คน แต่พวกนั้นโวยวายกับยาม ยามก็เลยจัดการส่งพวกเขาไปจุดเซฟ ตามบทลงโทษของเบต้าเทส พวกเขาจะเข้าเล่นเกมไม่ได้ 6 ชั่วโมงในโลกจริง หรือก็คือ 24 ชั่วโมงในเกมนั่นแหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้สองคนนั้นจะเข้ามาได้ใหม่ มารอดูกันว่าพวกเขาจะทำอย่างไรกันต่อ ช่างเถอะ พวกเรามาช่วยกันดีกว่า อย่างน้อยก็จนกว่าจะตั้งตัวได้”
“แบบนั้นก็ดี ข้านัดพี่น้องของข้าไว้ที่นครเซไล แต่ดูจากสถานการณ์ที่พวกโจรออกอาละวาดแล้ว การเดินทางไปที่นั่นคงไม่ง่ายแน่ ตั้งตัวที่นี่ให้ได้ก่อนน่าจะเป็ทางที่ดีที่สุด”
“ตกลงตามนั้น”
ไม่นานจากนั้น พวกเขาก็มาถึงนาที่พวกเขาจะทำการเกี่ยวข้าว ชายวัยกลางคนผู้เป็นายบ้านกระจายงานให้กับทุกคน และพงกับมะลิได้เกี่ยวข้าวอยู่ข้างกัน เห็นได้ชัดว่าเขา้าให้พวกเขาช่วยกันทำงาน
พงเดินลงนาและทำการเกี่ยวข้าวเป็ตัวอย่างให้มะลิ
และในตอนนั้นเอง เสียงจากระบบก็ดังขึ้น
[ติ๊ง!]
[เรียนรู้ทักษะพื้นฐาน : เคียวเกี่ยวข้าว (ความเชี่ยวชาญในการเกี่ยวข้าว ยิ่งทักษะเลเวลสูง ความเร็วและประสิทธิภาพในการเกี่ยวข้าวก็จะยิ่งสูง), (ทักษะหายากระดับ F)]
พงประหลาดใจเล็กน้อยที่เขาได้รับทักษะมาง่ายๆเช่นนี้ เพื่อคลี่คลายความสงสัย เขาจึงหันไปถามมะลิว่า “ทักษะมันได้มาง่ายๆเลยเหรอ?”
ได้ยินเช่นนั้น มะลิก็ตอบกลับในทันที “ง่ายก็บ้าแล้ว หากเป็มือใหม่ ต้องทำให้ได้ระดับนึงก่อนถึงจะได้รับทักษะ มีแต่พวกผู้เชี่ยวชาญทักษะเท่านั้นแหละที่ทำไม่กี่ทีก็ได้ทักษะเลย ว่าแต่ เ้าได้ทักษะอะไรมาล่ะ”
“ทักษะเคียวเกี่ยวข้าว เ้าลองดูสิ ทักษะนี้ส่งผลต่อความเร็วและประสิทธิภาพในการเกี่ยวข้าวด้วยนะ”
“จริงหรือ งั้นข้าจะลองดูบ้าง”
จากนั้น พวกเขาก็ทำการเกี่ยวข้าวกันต่อ พงเกี่ยวข้าวอย่างรวดเร็ว ขณะที่มะลิเกี่ยวข้าวอย่างทุลักทุเล แม้ว่าเธอจะดูตัวอย่างจากพงแล้ว แต่นี่ก็เป็การเกี่ยวข้าวครั้งแรกของเธอ
เมื่อถึงตอนกลางวัน เสียงจากระบบก็ดังขึ้น
[ติ๊ง!]
[ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นหินเหล็กกล้า ทักษะเคียวเกี่ยวข้าวเลื่อนขึ้นเป็ขั้นต้น เลเวล 2 ความเร็วในการเกี่ยวข้าวสูงขึ้น]
พงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ขณะที่เขายังคงเกี่ยวข้างอย่างขะมักขเม้นต่อไป
ไม่นานจากนั้น ชายวัยกลางคนก็เดินมาหาพวกเขา พร้อมห่อข้าวและกระบอกไม้ไผ่บรรจุน้ำ เห็นได้ชัดว่าเขานำมันมาเพื่อเลี้ยงมื้อกลางวันพวกเขา
“ข้าจะเลี้ยงมื้อกลางวันพวกเ้าแค่วันนี้เท่านั้นนะ พรุ่งนี้ พวกเ้าจะต้องเตรียมมาเอง หรือไม่ก็ไปขอเบิกมื้อกลางวันล่วงหน้า โดยใช้ข้าวที่จะได้จากการเกี่ยวเป็ประกัน พวกเ้าเข้าใจใช่หรือไม่”
“ขอบคุณท่านมาก ข้าเข้าใจแล้ว หากมีอะไรสงสัย ข้าจะไปถามอีกที”
ได้ยินเช่นนั้น ชายวัยกลางคนเดินออกไป จากนั้น พงและมะลิก็ไปล้างมือ และทานอาหารมื้อเที่ยงด้วยกัน
มื้อเที่ยงของพวกเขาเป็ข้าวหมกใบตอง ที่สอดใส้ด้วยปลาตัวเล็กๆ ผักต้มและผลไม้ชิ้นเล็กๆ
พงเปิดห่อข้าวและกินมันอย่างรวดเร็ว ขณะที่มะลิมองดูและยังคงไม่ยอมกิน เห็นได้ชัดว่าเธอเป็ลูกคุณหนูที่ไม่เคยกินของแบบนี้
พอพงกินไปได้ครึ่งห่อ เขาก็หันไปมองเธอและบอกว่า “มันอร่อยมากเลยนะ ลองดูสิ อีกอย่าง ถ้าเ้าไม่กิน เ้าจะไม่มีแรงเกี่ยวข้าวนะ”
ได้ยินเช่นนั้น มะลิก็หยิบข้าวและปลาตัวเล็กขึ้นมากินพร้อมกัน หลังจากที่เคี้ยวไปเล็กน้อย เธอก็ทำตาโตเหมือนได้ลิ้มรสอาหารรสเลิศอย่างที่ไม่เคยได้กินมาก่อน
“เห็นมั้ยล่ะ มันอร่อยมากๆเลย”
“แปลกจัง ที่นี่ก็ออกจะห่างไกลจากทะเล แต่นี่มันรสชาติความเค็มของเกลือชัดๆเลย ตอนแรกข้าก็คิดว่ามันจะจืดจนกินได้ยาก แต่นี่มันอร่อยมาก”
“ก็นะ ถึงพื้นที่แถบนี้จะห่างไกลจากทะเล แต่ก็พอจะมีแหล่งเกลือสินเธาว์ที่อุดมสมบูรณ์อยู่ไม่ไกล พวกเขาจึงไม่ได้ขาดแคลนเกลือเท่าใดนัก”
“อย่างงี้นี่เอง อร่อยมากเลย” ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที ทั้งสองก็ทานมื้อกลางวันหมด
จากนั้น พวกเขาก็ลงไปในนาเพื่อทำการเกี่ยวข้าวต่อในทันที พวกเขา้าเกี่ยวข้าวให้ได้มากที่สุด เพราะในตอนนี้ มันเป็ของสิ่งเดียวที่พวกเขาสามารถนำไปใช้เป็ค่าเงินในหมู่บ้านได้
...
1K
