อาวุธมนุษย์เกิดใหม่เป็นเจ้าชายขยะ ในโลกที่ตัดสินว่าเวทมนต์คือทุกสิ่ง

        แสงตะวันสาดส่องหน้าต่างบ่งบอกถึงเวลาสายัญ ประตูห้องนอนเปิดดังปังพร้อมกับเสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยพลังงานอันล้นเหลือและมีชีวิตชีวาว่า

        “เจ้าชายโรคจิตได้ดาบมาหรือยาง” ตามมาด้วยสาวน้อยที่มีหูสุนัขตั้งเด่ส่วนหางสุนัขที่ด้านหลังของเธอก็ส่ายไปมา ทว่าเมื่อเธอเห็นภาพเหตุการณ์ภายในห้องเป็นต้องอุทานว่า “เอ๊ะ?” ออกมา

        ภาพที่เธอเห็นนั้นคือเรเวนที่ตอนนี้ถูกจับมัดมือไพร่หลัง ในปากของเรเวนถูกผ้ามัดไว้ทำให้เธอร้องได้แต่เสียงอู้อี้ เธอส่ายหน้าไปมาไม่หยุดตาทั้งสองของเธอมีน้ำตาไหลนองหน้า โดยมีลูซี่กำลังจับของของเรเวนให้อ้ากว้างยิ่งขึ้น ส่วนที่โต๊ะริมหน้าต่างมีโซอี้กำลังนั่งอยู่ข้างๆ โซอี้มีเออร์วินที่เธอเรียกว่าเจ้าชายโรคจิตยืนอยู่ ทั้งสองคนกันสายตาก็จ้องมองหนังสือที่กางอยู่บนโต๊ะคล้ายกับว่าสิ่งที่ลูซี่กำลังทำกับเรเวนที่ลิลลี่เห็นนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา

        เออร์วินคุยอะไรบางอย่างกับโซอี้พักหนึ่งก่อนจะหันมาทางประตูห้อง

        “คุณลิลลี่กลับมาแล้วเหรอครับ?”

        ลิลลี่ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่มองหน้าเออร์วินแล้วชี้ไปยังเรเวนที่นอนอยู่บนพื้น แต่เออร์วินคล้ายไม่สังเกตเห็นปฏิกิริยาของเธอ เขาผละจากโซอี้เดินอ้อมเตียงมาหาลิลลี่

        “คุณลิลลี่ครับผมได้ดาบมาแล้วนะครับดูสิครับ”

        เออร์วินผายมือไปที่ดาบซึ่งนอนอยู่กัยพื้นข้างเตียง คำว่าดาบทำให้ลิลลี่หูผึ่งทันทีละความสนใจจากเรเวนมองไปยังดาบเล่มนั้น แล้วพุ่งเข้าใส่ดาบทันทีทว่าก่อนที่เธอจะเข้าถึงตัวดาบแขนขวาของเธอกลับถูกเออร์วินคว้าเอาไว้แล้วเหวี่ยงเธอขึ้นไปบนเตียง

        “ใจเย็นสิครับคุณลิลลี่”

        ลิลลี่ที่อยู่ก็นอนหงายบนเตียงรู้สึกงุนงงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็รีบสปริงตัวขึ้นมาจ้องหน้าเออร์วิน เห็นเขายิ้มให้เธอพูดว่า

        “ให้ผมได้สาธยายคุณสมบัติของดาบเล่มนี้หน่อยสิครับ อย่างแรกเลยดาบเล่มนี้ไม่ใช่ดาบธรรมดาหรอกนะครับแต่มันคืออุปกรณ์เวทย์มนต์ที่สามารถใช้เวทย์ไฟได้ แต่ถ้าถามว่าดาบเล่มนี้ใช้เวทย์ไฟอะไรได้บ้างล่ะก็” เออร์วินทำท่าทางครุ่นคิดก่อนจะพูดต่อ “ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับฮะฮะ”

        ลิลลี่จ้องดาบเล่มนั้นเขม็งถามว่า

        “จบหรือยัง?”

        นัยน์ตาสีแดงเพลิงของเออร์วินกรอกไปมาก่อนจะตอบว่า

        “ก็จบแล้วครับ”

        ลิลลี่ยิ้มออกมา

        “ถ้าอย่างั้น” เธอพูดก่อนจะกระโจนเข้าใส่ดาบที่พื้นโดยไม่สนเออร์วินที่ยืนอยู่ “ขอดาบนั่นไปล่ะน้า” ลิลลี่พูดออกมา

        เออร์วินยิ้มเพียงเล็กน้อยก่อนจะเบี่ยงตัวหลบไปทางด้านข้างแล้วใช้มือจับแขนของเธอแล้วเหวี่ยงไปที่ผนังห้อง

        “แอ๊ก!!!” ลิลลี่ร้องออกมาทันทีที่ปะทะเข้ากับผนังก่อนจะลงไปนอนกองกับพื้น

        เสียงร้องของลิลลี่ทำให้ลูซี่หยุดมือส่วนเรเวนรู้สึกคล้ายกับได้พักพวกเธอต่างหันไปมองลิลลี่เป็นตาเดียว

        “ลิลลี่!!!”

        ลูซี่ร้องออกมาก่อนจะรีบลุกขึ้นวิ่งไปหาน้องสาวเธอแต่เธอกลับต้องชะงักเมื่อเออร์วินยื่นฝ่ามือเป็นสัญญาณห้ามไม่ให้เธอเข้ามา

        ลิลลี่รีบลุกขึ้นมาเธอขมวดคิ้วจ้องมองเออร์วินเขม็งพูดว่า

        “เออร์วินคนโกหก”

        เออร์วินถามพร้อมกับรอยยิ้มว่า

        “ผมโกหก? ไม่ทราบว่าผมโกหกยังไงครับคุณลิลลี่?”

        “ก็เจ้าชายโรคจิตตกลงกันแล้วนี่ว่าจะซื้อดาบใหญ่ให้”

        “ใช่ครับผมตกลงไว้แบบนั้นแต่ผมไม่ได้บอกนี่ครับว่าเมื่อซื้อให้แล้วจะยกให้คุณไปง่ายๆ น่ะครับ”

        ได้ยินที่เออร์วินพูดลิลลี่โกรธจนหน้าแดงแต่กลับเถียงไม่ออก นับแต่ที่เธอได้ลองจับดาบใหญ่และลองหวดมันดูในวันนั้นเธอก็รู้สึกหลงใหลในความรู้สึกของการได้ถือมันไว้ในมือ ตอนที่เออร์วินตกลงตามที่เธอขอให้ซื้อดาบใหญ่ให้นั้นเธอดีใจจนเนื้อเต้น ทุกๆ คืนที่เธอนอนหลับเธอจะวาดฝันถึงดาบใหญ่ที่เป็นของตัวเธอเอง

        “อย่าพึ่งโมโหไปสิครับคุณลิลลี่ผมยังไม่ได้บอกสักคำเลยนะครับว่าผมจะไม่มอบดาบเล่มนี้ให้กับคุณ”

        ลิลลี่ที่ได้ฟังหูสุนัขของเธอก็ผึ่งขึ้นทันทีรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ เออร์วินยิ้มก่อนจะพูดว่า

        “ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับผมแค่ขอให้คุณช่วยรับปากอะไรผมอย่างนึงได้ไหม”

        ลิลลี่รีบถามว่า

        “ว่ามาสิจะให้รับปากอะไร?”

        เออร์วินเดินมายืนตรงหน้าลิลลี่ก่อนจะพูด

        “ผมขอให้คุณช่วยสัญญาได้ไหมครับว่าไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไงผมอยากให้คุณซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อผม”

        เออร์วินพูดออกไปตรงๆ ในบรรดาสามพี่น้องคนที่รู้ถึงจุดประสงค์ของเขามีเพียงแค่ลูซี่พี่สาวคนโตเท่านั้น สำหรับเออร์วินที่ต้องการให้พวกเธอมาเป็นผู้คุ้มกัน เขาจึงไม่ต้องการที่จะให้ลิลลี่ถูกค่านิยมของสิ่งที่เรียกว่าเกียรติแห่งอัศวินดึงเธอให้ห่างจากเขา เพราะจากการที่เออร์วินค้นพบศักยภาพอันน่าถึงของเผ่ามารหูสัตว์ซึ่งไม่เพียงแต่จากตำรา แต่ยังเห็นกับตาตัวเองว่าลูซี่มีศักยภาพขนาดไหนโดยเฉพาะเรื่องพละกำลัง เรเวนที่ใส่กำไลเหล็กถ่วงน้ำหนักรวมกันแค่แปดกิโลก็เต็มกลืน ในขณะที่ลูซี่ตอนนี้เธอรับน้ำหนักรวมถึงหนึ่งร้อยกิโลแต่กลับยังเดินตัวปลิว เมื่อมีตัวหมากที่น่าทึ่งนี้อยู่ตรงหน้าทั้งสามคนเออร์วินก็ไม่ต้องการปล่อยพวกเธอไปแม้แต่คนเดียว

        ลูซี่นิ่งไปทันทีเมื่อได้ยินข้อเสนอที่เออร์วินยื่นให้น้องสาวเธอ แม้เธอจะรู้ว่าไปสักวันเรื่องแบบนี้จะต้องเกิดแต่เธอก็ไม่นึกว่ามันจะเกิดเร็วขนาดนี้ จนตอนนี้เธอยังไม่รู้เลยว่าเป้าหมายที่แท้จริงของเด็กผู้ชายคนนี้คืออะไรกันแน่ เขาต้องการเพียงแค่ปฏิรูปเมืองตามที่เขาพูดหรือไม่ แล้วแผนการทั้งหมดของเขาเป็นยังไง ความไม่รู้มากมายเหล่านี้ทำให้เธออดรู้สึกหวาดหวั่นไม่ได้ แต่ว่ามันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะต่อต้านในสิ่งที่เขาทำ เพราะถึงยังไงเออร์วินก็ปฏิบัติกับพวกเธอดีมาโดยตลอด และสิ่งที่เขาเรียกร้องจากพวกเธอก็เป็นอะไรที่สมเหตุสมผล

        ลิลลี่ถามเขากลับไปว่า

        “เพียงแค่สัญญาก็พอใช่ไหม?”

        “ใช่ครับ...”

        เออร์วินพูดยังไม่ทันจบลิลลี่ก็ตัดบทเขาทันที

        “ตกลง”

        “ฮะ?”

        “ฉันสัญญาว่าจะจงรักภักดีต่อนายเพียงคนเดียว”

        เออร์วินนิ่งค้างไปทันทีเขาสงสัยว่ทำไมมันช่างง่ายป่านนี้เชียว ทั้งที่เขาเตรียมคำพูดมากมายที่ใช้ทั้งขุ่ทั้งปลอบเธอแท้ๆ ลิลลี่ที่เห็นดังนั้นก็พูดว่า

        “นี่ฉันสัญญาตามที่เธอว่าแล้วนะดาบนั่นเป็นของฉันถูกไหม”

        เออร์วินกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะถามว่า

        “คุณลิลลี่ไม่คิดสักนิดหน่อยหรอครับ?”

        สิ่งที่เออร์วินถามลูซี่กับเรเวนก็สงสัยเช่นกัน ส่วนโซอี้นั้นสมาธิของเธอจดจ่ออยู่กับหนังสือตรงหน้าเท่านั้นคล้ายกับว่าเธอไม่รับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้อง

        “น่ะนั่นสิลิลลี่เธอเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดไหม” ลูซี่ถามน้องสาวของเธอ

        ลิลลี่กอดอกเอียงคอมองเขาแล้วถามกลับด้วยความสงสัย

        “ทำไมต้องคิดด้วยล่ะ?”

        เออร์วินตอบว่า

        “ก็มันเป็นการตัดสินใจถึงชีวิตของคุณเลยล่ะสิครับและอย่างที่คุณลูซี่พี่ของคุณถามว่าคุณเข้าใจในสิ่งที่ผมพูดไหม?”

        ลิลลี่พยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะตอบว่า

        “ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่เพราะก่อนที่จะเริ่มฝึกในวันแรกนั้นก็ได้สาบานกับไลลาไว้แล้ว”

        “สาบาน? กับไลลา?”

        เออร์วินทวนคำด้วยความมึนงงเขาไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เขาขอให้เธอสัญญาในวันนี้เกี่ยวข้องอะไรกับความสัญญาที่ให้ไว้กับไลลา

        “อื้มก็สัญญาไว้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะต้องซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อเจ้าชายโรคจิตเพียงคนเดียวเท่านั้น”

        เออร์วินที่ได้ฟังก็นิ่งไปทันทีเขาไม่เข้าใจว่าทำไมไลลาถึงให้เธอสาบานแบบนี้ ไลลาได้อะไรจากคำสาบานนี้กันแน่ ข้อสันนิษฐานและการคาดเดามากมายถึงสาเหตุการกระทำของไลลาผุดขึ้นในหัวของเออร์วินไม่หยุดแต่ก็ไม่พบอันไหนที่เป็นไปได้

        “อ๊ะ!” อยู่ๆ ลิลลี่ก็ทำท่าตกใจพร้อมกับเอามือปิดปากก่อนจะพูดว่า “ไลลาสั่งไว้ว่าให้เก็บคำสาบานนี้ไว้เป็นความลับและก็ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดโดยเฉพาะเจ้าชายโรคจิต”

        ลูซี่ที่ได้ยินน้องสาวของตนพูดเช่นนี้ก็ถึงกับต้องกุมขมับ เรื่องที่สัญญาว่าจะเก็บเป็นความลับก็ยังหลุดออกมาได้ ตอนนี้เธอรู้สึกสงสัยว่ามันดีจริงๆ เหรอที่น้องสาวเธอจะได้เป็นอัศวิน ส่วนเออร์วินมองหน้าลิลลี่ในความรู้สึกที่ทำอะไรไม่ถูก ลิลลี่ยังคงพูดต่อว่า

        “ดังนั้นช่วยลืมๆ มันไปเถอะนะแล้วก็เอาเป็นว่าในเมื่อฉันสัญญาแล้วดาบเล่นนั้นเป็นของฉันใช่ไหม”

        พูดจบลิลลี่ก็วิ่งผ่านเออร์วินไปเธอก้มลงหมายจะหยิบดาบขึ้นมาพบว่ามันหนักใช้ได้ แต่สำหรับเธอที่เลือกฝึกดาบใหญ่ตั้งแต่วันแรกที่ได้เข้าเป็นอัศวินฝึกหัด น้ำหนักของดาบเล่มนี้มันไม่เหนือบ่ากว่าแรงเลยสักนิด ลิลลี่กลั้นหายใจยกดาบขึ้นมาก่อนจะจับมันพาดบ่าเธอ

        “โอ๊ะ หนักใช้ได้เลยนะนี่แต่แบบนี้นี่แหละที่ฉันชอบ” พูดจบลิลลี่ก็แบกดาบออกจากประตูไปอย่างชิลๆ พร้อมกับเสียงดังตึงๆ เพราะน้ำหนักของดาบที่เธอถือ ในขณะที่เออร์วินยังคงยืนงงอยู่อย่างนั้น

        เขาไม่เข้าใจไลลาว่าทำไมเธอถึงให้ลิลลี่สาบานแบบนั้น ไลลาต้องการอะไรไม่สิไม่ใช่แค่แค่ไลลาแต่ต้องทั้งบารอนเอเดรียนและออกัสด้วยต่างหาก พวกเขาเหล่านี้ต่างทั้งเคารพและให้เกียรติเขา ซึ่งสวนทางกับค่านิยมของทวีปอาร์เคนัสที่ควรจะปฏิบัติกับเขาเหมือนกันขยะ สำหรับแผนการของเออร์วินที่ต้องการปฏิรูปเมืองนี้เขาไม่ต้องการให้มีปัจจัยแทรกซ้อนที่คุมไม่ได้โผล่ออกมา

        เออร์วินยืนนิ่งความคิดมากมายในหัวแล่นไปมาไม่หยุดจนได้ยินเสียงดัง ตึงๆ อีกครั้ง เขามองไปที่ประตูพบว่าลิลลี่โผล่หน้าเข้ามาภายในห้องพร้อมกับขมวดคิ้วมองสลับไปมาระหว่างลูซี่พี่สาวตนกับเรเวน

        ลูซี่ที่รู้สึกว่าน้องสาวของตนมีท่าทีแปลกๆ จึงถามว่า

        “มีอะไรหรือเปล่า?”

        ลิลลี่มีครุ่นคิดแวบหนึ่งก่อนจะถามว่า

        “พี่ลูซี่กับเธอเป็นคนรักกันเหรอคะ?”

        เออร์วิน ลูซี่และเรเวนพากันทำหน้างง แม้แต่โซอี้ที่แต่สนใจหนังสือบนโต๊ะอยู่ตลอดเวลาก็ยังละสายตาจากหนังสือขึ้นมามองลิลลี่

        ลิลลี่ดูลำบากใจก่อนจะพูดว่า

        “ก็พอดีตอนที่หนูเปิดประตูเข้าห้องมาหูเห็นพวกพี่สองคำกำลังเอ่อ...”

        ลูซี่กับเรเวนหน้าแดงทันที

        “ไม่ใช่นะลิลลี่เธอกำลังเข้าใจผิดแล้ว” ลูซี่รีบพูดแย้งทันทีในขณะที่เรเวนก็ได้แต่ร้องอู้อี้เพราะปากถูกมัดไว้

        “หนูน่ะไม่มีปัญหาหรอกนะคะที่พี่ลูซี่จะคบหากับผู้หญิงด้วยกันแต่ช่วยเลือกสถานที่หน่อยสินะ แล้วอีกอย่างทั้งคนไม่อายกันบ้างเหรอคะที่ทำแบบนั้นต่อหน้าเจ้าชายโรคจิต”

        ลิลลี่พูดเป็นน้ำไหลไฟดับพร้อมกับแสดงสีหน้าเที่ยงธรรมประหนึ่งผู้อาวุโสกำลังอบรมสั่งสอนผู้เยาว์

        “ไม่ใช่นะลิลลี่ที่เธอเห็นไม่ใช่แบบนั้นที่เธอเห็นนั่นเป็นการฝึก” เธอหันไปหาเออร์วิน “เจ้าชายเองก็ช่วยพูดด้วยสิเพคะว่าที่เธอเห็นนั้นมันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด”

        เออร์วินยิ้มให้ลิลลี่

        “ใช่ครับที่ทั้งสองทำเป็นการฝึก”

        ลิลลี่หันมาทางเออร์วิน

        “โกหกมันจะมีการฝึกแบบนั้นได้ยังไงถ้าจะฝึกก็คงเป็นการฝึกเรื่องอย่างว่าล่ะสิท่า”

        “ไม่ใช่นะ” ลูซี่รีบแย้งทันที

        “อู้อู้อี้อี้” เรเวนก็ไม่น้อยหน้า

        เออร์วินรีบอธิบายให้ลิลลี่ฟังว่า

        “ไม่ใช่นะครับคุณลิลลี่เป็นการฝึกจริงๆ ที่คุณเห็นนั้นการฝึกเพื่อเพิ่มความยืดหยุ่นให้ร่างกายซึ่งสำคัญมากสำหรับการฝึกทักษะและศิลปะการต่อสู้ครับ”

        ลิลลี่ทวนคำที่เธอไม่เคยได้ยินด้วยความงุนงง

        “ทักษะและศิลปะการต่อสู้?”

        “ก็อย่างที่ผมจับคุณทุ่มหรือเหวี่ยงได้ทั้งทั้งที่พละกำลังของผมด้อยกว่าคุณลิลลี่ไงครับ”

        ลิลลี่ที่ได้ฟังก็นึกภาพตอนที่เธอกำลังจะพุ่งเข้าไปเอาดาบใหญ่ทั้งสองครั้ง ซึ่งโดนเออร์วินขัดขวางได้ทั้งสองครั้ง ลิลลี่ตาเป็นประกายทันทีเธอแบกดาบใหญ่วิ่งตึงๆ เข้าไปหาเออร์วิน

        “สิ่งนั้นสามารถฝึกได้เหรอ?”

        “ฝึกได้ครับแต่ต้องปูพื้นบานร่างกายก่อนซึ่งสิ่งที่คุณเห็นนั้นเป็นคุณลูซี่กำลังช่วยเสริมความยืดหยุ่นให้พี่สาวโดยเริ่มจากการฉีกขาให้กว้าง180องศาครับ”

        “180องศา?”

        ลิลลี่ทวนคำอย่างงุนงงอีกครั้งส่วนลูซี่กับเรเวนนั้นเข้าใจความรู้สึกของเธอดี เพราะตอนที่พวกเธอได้ยินคำนี้ครั้งแรกก็งุนงงไม่ต่างกัน

        “180องศาคือการทำขาเป็นเส้นตรงน่ะครับ”

        ลิลลี่พยักหน้าเข้าใจก่อนจะถามเขาอีกว่า

        “แล้วนอกที่เจ้าชายโรคจิตใช้เหวี่ยงเรายังมีอย่างอื่นอีกมั้ย?”

        เออร์วินยิ้มให้ลิลลี่

        “มีเยอะเลยครับ”

        ลิลลี่ตาเป็นประกายยิ่งกว่าเดิมหางสุนัขที่ด้านหลังของเธอส่ายไปมาไม่หยุด เธอเข้ามาใกล้เออร์วินจนหน้าทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงฟุต

        “จริงเหรอ นี่งั้นเธอช่วยฝึกเราด้วยได้มั้ยแล้วถ้าเราฝึกเสร็จแล้วจะจับหมีตัวใหญ่ๆ ทุ่มได้หรือเปล่า”

        “คือว่า... คุณลิลลี่ฝึกเพื่อเป็นอัศวินอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ”

        ลิลลี่ตอบว่า

        “ก็เราอยากเป็นอัศวินที่เก่งๆ นี่ฝึกทักษะและศิลปะการต่อสู้ไปด้วยก็น่าจะช่วยให้เก่งขึ้นไม่ใช่เหรอ?” ลิลลี่ยื่นหน้าของเธอเข้ามาใกล้อีกจนจมูกของทั้งคู่เกือยแตะกัน “และอีกอย่างนะเราสาบานไปแล้วด้วยว่าจงรักภักดีกับเจ้าชายโรคจิตเพียงคนเดียว ถ้าเราเก่งขึ้นก็จะเป็นผลดีกับเจ้าชายโรคจิตไม่ใช่เหรอ?”

        เออร์วินถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างก่อนจะตอบเธอไปว่า

        “ถ้าอย่างนั้นผมจะลองหาเวลาฝึกให้คุณดูนะครับ”

        เมื่อได้ฟังคำตอบลิลลี่ก็โดดร้องไชโยหนึ่งทีแล้วก็เซจนเกือบล้มเพราะน้ำหนักดาบ เมื่อตั้งหลักได้เธอก็หันมายิ้มให้เขา

        “สัญญานะว่าจะช่วยฝึกเรา”

        เออร์วินพยักหน้า

        “สัญญาครับ”

        ลิลลี่ที่อารมณ์ดีก็เดินแบกดาบไปที่ประตูแต่ก่อนที่เธอจะเดินออกจากประตูเธอก็หันมาพูดกับเออร์วินว่า

        “พอดูดีๆ แล้วเจ้าชายโรคจิตก็หน้าตาใช้ได้เลยนี่แถมยังทำอาหารเก่งอีกด้วย อืม...” แล้วลิลลี่ก็ทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะเปลี่ยนเป็นตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ “ตัดสินใจแล้วเมื่อเราโตขึ้นเราจะมีลูกกับเจ้าชายโรคจิตเอง”

        “ฮะ?” เออร์วินอุทานออกมาพร้อมกับยืนนิ่งไปทันที

        ส่วนลูซี่กับเรเวนนิ่งค้างไปทันทีในขณะที่โซอี้เอามือขวาที่เหลือเพียงข้างเดียวปิดปากที่อ้าค้างด้วยความตกตะลึง ลิลลี่กลับไม่สนใจปิกิริยาของพวกเธอพูดอีกว่า

        “งั้นเราไปล่ะอย่าลืมสัญญาที่จะสอนทักษะและศิลปะการต่อสู้ให้เรานะ”

        พูดจบเธอก็แบกดาบเดินออกจากห้องนอนไปอย่างสบายอารมณ์ทิ้งทุกคนไว้อย่างนั้น ลูซี่หันมามองเออร์วินที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น

        “เจ้าชายเพคะคือว่าลิลลี่ยังเป็นเด็กจึงยังไม่ประสีประสานัก ขอเจ้าชายทรงโปรดอย่าได้คิดเป็นจริงเป็นจังเพคะ”

        “ครับเข้าใจดีครับว่าเธอยังเป็นเด็ก”

        เออร์วินหันมายิ้มให้ลูซี่เขาคิดว่าลิลลี่คงเป็นกรณีเดียวกันกับน้องสาวต่างมารดาเรเชลที่บอกว่าจะเป็นเจ้าสาวของเขาที่คิดอะไรไร้เดียงสาแบบเด็กๆ เออร์วินพูดกับลูซี่อีกว่า

        “ไม่ต้องห่วงหรอกครับผมไม่จำใส่ใจหรอก”

        ลูซี่ที่ได้ฟังก็ถอนหายใจออกมาเธอไม่กลัวถ้าในอนาคตเออร์วินจะรับลิลลี่เป็นอนุภรรยา แต่เธอกลัวว่าเมื่อเขาได้ยินที่ลิลลี่พูดจะเข้าใจว่าลิลลี่ไม่เจียมตนเพราะเขาเป็นเจ้าชาย เป็นอีกครั้งที่ลูซี่รู้สึกว่าโชคดีที่คนที่ช่วยเหลือเธอคือเรเวนทำให้เธอได้เจอกับเจ้าชายเออร์วินผู้นี้ เพราะผู้เป็นคนอื่นผลลัพธ์มันไม่มีทางออกมาเป็นแบบนี้แน่ ส่วนสิ่งที่ลิลลี่พูดนั้นลูซี่กลับไม่คิดมากเพราะที่เผ่าของเธอนั้นเปิดกว้างเรื่องแบบนี้ และการมีลูกก็เป็นหน้าที่ของทุกคนภายในเพื่อการดำรงไว้ซึ่งเผ่าพันธ์ในโลกที่โหดร้ายนี้