God diary บัญญัติเทพพิชิตโลก

"เถ้าแก่ลูกค้าเข้าขอรับ เชิญด้านในก่อนนายท่าน"
เมื่อเปิดประตูอันเป็นเสมือนที่กั้นขนาดเล็กมีรอยสำหรับปิดเปิดเป็นเส้นห่างกันบางๆตรงกลาง ชายหนุ่มก็พบกับพนักงานต้อนรับเพศชายแต่งกายด้วยเสื้อกล้ามและกางเกงขายาวสีดำสนิททั้งร่างผมสีทองหยักศกนัยตาสีน้ำตาลสูงไม่เกิน165 จูงมือของเขามานั่งหน้าบาร์เตรียมกระดาษสำหรับจดออเดอร์พร้อมในมือแล้วสอบถาม
"ไม่ทราบว่านายท่านมีเครื่องดื่มเฉพาะตัวอะไรไหมขอรับ?"
"ข้าขอเป็นมาเทลทาทารอสแก้วใหญ่ เอามาซัก7เลยนะ ส่วนกลับเกล้มขอเป็นไก่งวงย่างน้ำผึ้งซอสมะนาว"
"มาเทล7แก้วเลยเหรอขอรับนายท่าน เอ่อ...คือว่า.."  
พนักงานทำท่าอ้ำอึ้งเหมือนจะลังเลถามย้ำรายการมาอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ จ้องมองชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า
"มีอะไรเหรอ?" ไคลม์ถามอีกฝ่าย
"ปะ เปล่าขอรับ ไม่ทราบว่าท่านจะสั่งอะไรเพิ่มอีกไหม?"
"เอามาเท่านี้ก่อนแล้วกัน ถ้าไม่อิ่มเอาไว้ข้าจะเรียกมาสั่งเพิ่มเติม"
"ถ้างั้นข้าขอคิดเงินก่อนเลยนะขอรับ พอดีที่เมืองนี้เจอลูกค้ากินแล้วชักดาบบ่อยๆ เป็นนโยบายของทางร้านทุกร้านแถวนี้ที่มีไว้ป้องกันหน่ะขอรับ"
"อ๋อ งั้นข้าเข้าใจละ ได้สิทั้งหมดเท่าไร?"
"4,372เหรียญเงินขอรับ"
(1,000เหรียญเงินเท่ากับ1เหรียญทอง สกุลเงินเหรียญทองบริสุทธิถือเป็นค่าเงินสูงสุดสำหรับโลกใบนี้)
"โห..แพงใช่ย่อยเลยแหะ แต่อย่างว่าแหล่ะนะ ที่นี่มันเขตนอกกฎหมายสินค้าจะแพงก็ไม่แปลกก็เจ้าเมืองมีรายได้จากภาษีนี่หว่า"
พร้อมกับพูดชายหนุ่มล้วงถุงเงินบริเวณข้างเอวออกมาจ่าย เป็นทองคำหลอมบริสุทธิ์รูปทรงสามเหลี่ยมประดับพลอยขาวขนาดเท่ากับนิ้วหัวแม่มือ วางลงใส่มือของลูกจ้างร้านอาหาร
ชายหนุ่มลูกจ้างหยิบมันขึ้นมาพินิจมองอย่างละเอียดก่อนทำตาโต
"นายท่าน นะ นี่มันมากกว่าค่าเหล้าที่สั่งอีกนะขอรับ ร้านเราประเมินราคาไม่เป็นหรอกขอรับ"
"เออน่า ไม่ต้องทอนหรอก บอกเถ้าแก่ของเจ้าว่าให้ยกอาหารกับเหล้าออกมาเสริฟข้าเรื่อยๆเท่าที่คิดว่าพอดีกับราคาของเจ้านี่ก็แล้วกัน"
ลูกจ้างหนุ่มโค้งศรีษะให้แล้วรีบวิ่งตาเหลือกตาลานเข้าไปในครัว บรรยากาศในร้านนี้เต็มไปด้วยแสงไฟสลัวจากโคมรูปร่างหลากหลายแปลกตา ไฟที่ถูกจุดประดับอยู่รอบๆเองก็มีหลายสีสัน มันเป็นโคมไฟลักษณะคล้ายโถที่ถูกสร้างขึ้นโดยแก้วหลากสี เมื่อจุดไฟเอาไว้ภายใน ก็จะส่องสว่างให้สีที่แตกต่างกันออกไปสาดแสงประดับประสีสันของร้านให้ดูเด่นขึ้นมา 
เสียงดนตรีร้องสดจากนักร้องชายผมหงอกยาวตาบอดซึ่งบรรเลงกีต้าร์ร่วมกับกลองทอมขนาดเล็กโดยสหายอีกคน ขับกล่อมลูกค้าในร้านได้เป็นอย่างดี มันเป็นทำนองเพลงออกแนวคาวบอยคลาสซิค พวกเขาแต่งตัวไปในทาง ตะวันตกยุคกลางแต่เสื้อผ้าที่ใช้กลับดูเรียบง่ายมากกว่าเหมือนของยุคต้นกรีกสมัยโบราณ นับเป็นศิลปะผสานซึ่งมีเฉพาะในโลกของโอโทเปิยเท่านั้นที่จะพบเห็นได้
กลุ่มลูกค้าภายในร้านเองก็มีหลากหลายประเภท ทั้งอาชีพพ่อค้า นักเดินทางนักผจญภัย ทหาร และชาวเมืองปกติ การแต่งตัวของแต่ละสาขาอาชีพก็แตกต่างกันออกไปตามความเหมาะสมของงานที่ทำ จุดขายในร้านแห่งนี้นอกจากเหล้าชั้นเลิศอาหารชั้นดีอีกอย่างหนึ่งที่ดูเข้าท่าก็คือบรรดาหญิงสาวซึ่งคอยให้บริการรินเหล้าและนั่งเคล้าเป็นเพื่อนแขกข้างๆ มีให้เห็นอยู่รอบร้านโดยทั่วไปพวกเธอแต่งกายสวยงามราวกับเทพธิดาเนื้อตัวและผมยาวสลวยเต็มไปด้วยกลิ่นหอมจากน้ำหอมชั้นดีประทินผิวและโฉมหน้าด้วยแป้งเครื่องสำอางอันเป็นคุณลักษณะของหญิงงามภายใต้นามโสเภณี 
ในบริบทที่กล่าวนี้มีลูกค้าจำนวนมากเรียกใช้บริการพวกหล่อนและโดยส่วนใหญ่ก็นับเป็นลูกค้าประจำที่แวะมาเที่ยวร้านโดยหวังจะได้คลุกคลีกับพวกเธอโดยเฉพาะ ชายหนุ่มพเนจรมองดูลูกค้าคนอื่นๆที่กำลังคลอเคลียอยู่กับหญิงสาวและสนุกสนานกับเกมพร้อมดื่มเหล้าไปพราง สิ่งที่เห็นช่างเย้ายวนและชวนให้เข้าไปลิ้มลองมากเหลือเกินนี่ปลุกสัญชาตญาณความเป็นชายในตัวของไคลม์ได้เป็นอย่างดี 
"เอาอีกแล้ว สันดานเก่าไม่เคยเปลี่ยนเลยข้านี่ละก็"
ชายหนุ่มใช้สายตาของตนเองสอดส่อง จดจำรายละเอียดของทรวงอกสะโพกและบั้นท้ายของสาวๆเหล่านั้น เขานั่งนึกจินตนาการถึงสัมผัสอันนุ่มนิ่มและละเอียดอ่อนของผิวกายสตรีเพศ นั่งอ่านกินตั้งแต่หัวจรดเท้าคนแล้วคนเล่านับเป็นอาหารตาที่งดงามเหลือเกินหลังจากไม่ได้พบเจอมานาน
"นายท่านขอรับ แฮ็กๆๆ" 
เด็กเสิร์ฟคนเดิมที่พึ่งแยกจากไปเมื่อครู่วิ่งกลับมาหาเขาอีกครั้งท่าทางดูตื่นเต้นหรือคณา
"ว่าไงน้องชาย เหล้ากับอาหารข้าได้แล้วหรอ?"
"ได้แล้วขอรับ แต่ว่าเถ้าแก่ให้ข้ามาเชิญท่านย้ายเข้าไปนั่งในห้องVIP จะสะดวกกว่า"
"อ้าวทำไมเป็นอย่างงั้นละ?"
"เอ่อ...คือว่า..." ลูกจ้างหนุ่มหันมองซ้ายขวาอย่างมีเลสนัย ก่อนโน้มตัวเข้ามาหาเขา เอามือป้องปากกระซิบเบาๆที่ใบหู
"ตอนนี้ทางเราจะนำน้องๆสาวสวยเข้าไปบริการท่านถึงในห้องแล้วขอรับ ไม่ทราบว่าท่านสนใจตะรับหรือเปล่า"
เป็นข้อเสนอที่ตรงกับใจของชายหนุ่มพอดีชาล์เรียสไคลม์ ตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น หนุ่มลูกจ้างร้านเหล้าจูงมือเขาเข้าไปอีกทาง เป็นทางลับด้านหลังเคาเตอร์ซึ่งมีเอาไว้บริการเฉพาะแขกพิเศษเท่านั้น ภายในตกแต่งด้วยโคมไฟสีสันต่างๆมากมายขนาดเล็กมีโซฟาหนังสัตว์สีน้ำตาลอ่อนพร้อมกับโต๊ะซึ่งทำมาจากกระจกสูงเสมอเข่า ใช้สำหรับวางเหล้าและกลับแกล้ม 
ภายในห้องนั้นเถ้าแก่เจ้าของร้านยืนรออยู่ก่อนแล้วพร้อมด้วยบรรดาสาวงามอีกหลายสิบคนซึ่งยืนเข้าแถวล้อมเป็นครึ่งวงกลมรายรอบอยู่ แต่ละนางใส่ผ้าหลากสีสัน มีสิ่งหนึ่งที่คล้ายกันคือความบางของเนื้อผ้าที่สวม เมื่อสะท้อนกับแสงไฟก็ทำให้มองเห็นอวัยวะภายในส่วนซ่อนเร้นอันเป็นจุดสงวนหวงไว้อย่างเด่นชัดถนัดตาที่สุด ทรวงปทุมพุ่มทัศน์ตั้งยอดงามราวกับผลของส้มโอสวยสง่ากระเพื่อมไปมา บ้างก็ทรงโตเหมือนมะพร้าวลูกเล็กขาวเนียนเปล่งประกายออร่า ริมฝีปากสีชมพู เขียว แดงเข้ม ทุกนางติดขนตายาวเหมือนกันเกือบทุกคน บ้างก็รัดเกล้าถักเปียและปล่อยผมสยาย สะโพกโค้งเว้ารับส่วนกับทรวงอกใหญ่เด้งไปมาเล็กน้อยเมื่อยามขยับก้าวเท้าเข้ามาหา
"ยินดีต้อนรับเจ้าคะนายท่าน" 
บรรดาหญิงสาวกล่าวโค้งศรีษะให้พร้อมๆกัน ยื่นอยู่เบื้องหลังชายร่างท้วมอ้วนพีสมบูรณ์ตลอดลำตัว เขายิ้มทักทายชายหนุ่มที่เพิ่งถูกจูงเข้ามาด้วยใบหน้าแจ่มใส ไว้หนวดยาวปราศจากเคลาม้วนขมวดเข้าหากันเหมือนเขาควายที่ตรงส่วนปลายขดเข้าเป็นวง สวมแว่นตาที่มีโซ่สีทองเล็กๆผูกติดไว้ห้อยยาวลงมาระหว่างใต้ตากับหูซ้าย สวมเสื้อทรงเชิร์ดสีขาวทับด้านในด้วยเสื้อกั๊กดำยาวลงมาถึงข้อเท้า ผูกโบหูกระต่ายสีแดงตรงกระดุมคอเสื้อ ชายผู้นี้คือเจ้าของร้านตามที่หนุ่มลูกจ้างเกริ่นบอกกับไคลม์ก่อนหน้านี้นั่นเอง
"แฮะๆๆ ยินดีต้อนรับขอรับท่านชาย ข้าชื่อเดียโบลวเป็นเจ้าของร้านที่นี่ จากจำนวนสิ่งมีค่าที่ท่านจ่ายให้มา ดูเหมือนว่าทางร้านของเราจะไม่มีเหล้าและอาหารมากพอที่จะให้บริการได้หมดตามมูลค่าที่ได้รับ เช่นนั้นแล้วข้าจึงขอเสนอสาวงามเหล่านี้มอบให้แก่ท่านเพื่อไว้บริการตลอดค่ำคืนอันแสนยาวนาน ขอนายท่านโปรดรับไว้ด้วยเถิด"
"เอ๊ะ ทั้งหมดนี่เลยเหรอ?"
"ใช่แล้วขอรับ จำนวนทั้งสิ้น12นางรวมกับเหล้ามาเทลทาทารอสอย่างดีอีก25ขวดและอาหารที่ทำมาจากวัตถุดิบชั้นเลิศกว่า82เมนูที่จะตามมาเสริฟให้แห่ท่านในภายหลังขอรับ"
เจ้าของร้านกล่าวพร้อมกับก้มหัวเล็กน้อย
"โห ไอ้ของชิ้นนั้นมีค่าถึงขนาดนี้เชียว หัวหน้าคณะเดินทางคล็อกครัชมอบให้ข้ามาเยอะแยะเลยด้วยไม่อยากเชื่อเลย"
"จริงๆทองคำประดับพลอยแบบปกติก็ถือว่าแพงและหายยากอยู่แล้วนายท่าน แต่ที่ท่านให้มามันคือทองคำประดับเพชรซึ่งถือได้ว่าเป็นอัญมณีที่มีค่าและหายากที่สุดในบรรดาแร่อัญมณีทั้งหลาย ส่วนใหญ่แร่ชนิดนี้จะเจอในแดนใต้ติดทะเลและเต็มไปด้วยพื้นที่ภูเขาหินเท่านั้น ขอเรียนตามตรงว่าเท่าที่ข้านำมามอบให้แก่ท่านยังไม่เพียงพอกับมูลค่าของมันด้วยซ้ำไปขอรับ.."
"ช่างเถอะๆ เอานี่ไปเพิ่มอีกถือว่าเป็นสินน้ำใจจากข้าก็แล้วกัน" 
บุรุษพเนจรหยิบของอย่างเดียวกันให้เจ้าของร้านเพิ่มอีก1ชิ้น ตาลุงหัวเหม่งถึงกับทำตาโตทะลุแว่นแตกออกมา เข็มกลัดจี้เพชรฝังในทองหลอมบริสุทธิ์แบบเดียวกับที่ให้มาในตอนแรกไม่มีผิดเพี้ยน ในขณะที่ตาชำเลืองมองสาวๆที่ยืนอยู่เบื้องหลังยกหลังฝ่ามือขึ้นปาดน้ำลายอย่างกระหาย
"โอ้วว สะ..สะ..สินน้ำใจขนาดนี้ข้าไม่กล้ารับไว้หรอกขอรับท่านชายมันมากเกินไปกว่าที่ร้านเราจะบริการท่านได้ไปอีกเกือบเดือนด้วยซ้ำ"
เดียโบลถึงกับกลืนน้ำลายและเอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวขึ้นมาซับเหงื่อ ตามองเข็มกลัดฝังเพชรในมือที่สั่นเทิ่ม
"ท่านไม่ต้องเกรงใจไปหรอกเถ้าแก่เนี๊ย เอาอย่างนี้แล้วกัน วันนี้ร้านทั้งร้านข้าขอจ่ายแทนลูกค้าทุกคนที่มาใช้บริการทั้งหมด อีกอย่างเพิ่มค่าแรงให้กับพวกเด็กเสิร์ฟและน้องๆสาวสวยพวกนี้ให้อีกเท่าตัวตลอดทั้งเดือนแบบนี้คงไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม"
"เอาอย่างนั้นก็ได้ขอรับ ขอบคุณมากที่ท่านกรุณาอุดหนุนกิจการของข้าในครั้งนี้ งั้นข้าขอตัวก่อนนะขอรับท่านชายขอให้ท่านสนุกให้เต็มที่"
เจ้าของร้านเหล้ารีบถอยหลังออกไปก่อนตะโกนร้องด้วยความดีใจกระโดดเต้นอยู่ด้านนอก เขาสั่งให้คนประกาศข่าวนี้ไปทั่วร้านสร้างความตกใจให้กับบรรดาผู้มาใช้บริการอยู่ไม่น้อยเสียงโห่ร้องตะโกนดีใจของลูกค้าจำนวนมากรวมถึงนักร้องที่อยู่บนเวทีและพนักงานในร้านต่างระงมไปทั่วกล่าวสรรเสริญและขอบคุณชายหนุ่มที่อยู่ภายในห้องvipกันอย่างล้นหลาม
"ขอให้เจ้าภาพจงเจริญ ฮ่าๆๆ" 
นั่นคือข้อความที่ได้รับตอบมา ไคลม์รีบกระโดดเข้าหาบรรดาสาวงามจำนวน12นางเอาหน้าซบอกของพวกหล่อนอย่างหื่นกระหาย ใช้มือลวงจีบบริเวณที่ลับอย่างไม่สนมารยาทพระเอกของเรื่อง ความหื่น ดิบ เถื่อน เก่ง ฉลาดและขี้เหล้า นี่ถ้าหากคือนิสัยดั้งเดิมอันที่แท้จริงของเขา 
ภายในห้องนั้นมีเตียงขนาดใหญ่ถูกจัดปูเอาไว้ด้วยผ้าคลุมสีแดงอย่างดีโรยด้วยกลีบดอกกุหลาบสีเดียวกับผ้า ไคลม์ถูกบรรดาสาวงามลากมารุมทึ้งอยู่บนเตียงปลดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น ไม่นานนะเด็กเสิร์ฟก็นำเหล้าและอาหารตามเข้ามาจัดเตรียมให้บนโต๊ะ มองเห็นร่างของชายหนุ่มถูกโลมเลียด้วยลิ้นของหญิงสาวตลอดทั้งร่าง กล้ามใหญ่เงางามถูกบรรจงจูบและลิ้มลองด้วยปาก มือทั้งสองแน่นฝ่ามือด้วยก้อนเนื้อนุ่นมนิ่มสองเต้าจากสาวสองคน ในขณะที่ปากก็ถูกดูดแลกลิ้น นับเป็นสวรรค์ที่แท้จริงในอุดมคติของชายชาตรทั้งหลายเล่นเอาพวกเขาอิจฉาไคลม์ไปตามๆกันก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไปด้วยอาการเขิล
"ไหน ใครกันที่ใจดีขนาดเลี้ยงเหล้าข้าได้ขอดูหน้าหน่อยสิ เอิ๊กๆ"
"ไม่ได้นะขอรับคุณลูกค้า ตอนนี้แขกของเราไม่อยู่ในสภาพสะดวกต้อนรับใคร"
มีเสียงดึงดันกันอยู่ภายนอกระหว่างลูกค้าคนหนึ่งซึ่งอยู่ในอาการเมากับการ์ตที่ได้รับหน้าที่จากเจ้าของร้านให้คอยมาอารักขาบุรุษพเนจร อยู่ภายนอก เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดอีกฝ่ายหนึ่งก็ยืนยันอยากจะเข้าไปให้ได้ในขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งก็พยายามขัดขวางอย่างเต็มที่ ไคลม์ที่ได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นจากเตียงหยิบเสือคลุมขึ้นมาสวมก่อนตะโกนถามการ์ตด้านนอก 
"มีอะไรกันหรือเปล่า?"
"พอดีมีขี้เมาที่ไหนไม่รู้ขอรับ ยืนยันจะขอพบนายท่านให้ได้แต่ไม่ต้องห่วงนะขอรับพวกข้าไม่ยอมให้เขาเข้าไปได้แน่"
ลูกจ้างร้านอาหารตอบกลับมา ไคลม์ทำท่าคิดอยู่ซักพักจึงตะโกนตอบกลับไป
"ช่างเถอะจะเป็นไรไปเล่า ให้เขาเข้ามาข้าอนุญาติ"
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
บทประพันธ์ : มังกรขาวเล่าเรื่อง