ตอนที่ 4
" ดูเหมือนว่าคุณจะสูญเสียความทรงจำเเค่บาง่ไปนะครับ "
" บาง่เหรอครับหมอ เเล้วโอกาสที่จะจำได้มีไหมครับ? "
" หมอคงให้คำตอบไม่ได้ เพราะมีบางเคสที่จำได้ เเต่บางเคสก็จำไม่ได้เลยก็มีครับ ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขึ้นอยู่กับความ้าของคนไข้ด้วย ว่าเขาตั้งใจที่จะลืมหรือเขาลืมมันไปเพราะอุบัติเหตุจริงๆ "
" แปลว่ามีโอกาสที่จะจำได้ใช่ไหมครับ? "ขอบฟ้าเอ่ยถามคุณหมอตรงหน้าอย่างเป็กังวล
เขาให้ทุกคนออกไปรอด้านนอกเเล้วให้คุณหมอเข้ามาเช็คอาการของไต้ฝุ่นตามลำพัง(เพราะไม่อยากให้วุ่นวาย) ส่วนไต้ฝุ่นก็ได้เเต่ฟังทั้งสองคนคุยกันเงียบๆ
" ครับ "
" ขอบคุณครับคุณหมอ "
" ครับ หมอขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวต้องแจ้งเื่นี้ให้คุณท่านทั้งสองทราบด้วย "
" ครับ ขอบคุณมากครับ "ขอบฟ้าเดินไปส่งคุณหมอจนท่านเดินออกไปจากห้อง พร้อมกันนั้นคนอื่นๆก็พากันทะยอยเดินกลับเข้ามาด้านในเหมือนเดิม
" หมอว่ายังไงบ้างขอบฟ้า มีโอกาสหายกลับมาเป็เหมือนเดิมไหม จะกลับมาจำได้หรือเปล่า? "ทันทีที่เห็นหน้าของฟ้ารันด์เวย์ก็เอ่ยถามอีกฝ่ายทันทีราวกับว่าเธอเป็ห่วงไต้ฝุ่นมาก
" อื้อ มีโอกาสจำได้อยู่ เเต่คงต้องใช้เวลาหน่อย "
" แล้ว โอกาสที่จะจำไม่ได้ล่ะ "ฟาฟาเอ่ยถามขอบฟ้า ขณะที่สายตาของเธอก็มองไปที่ไต้ฝุ่นอย่างเป็ห่วง
" ก็เท่ากับที่จะจำได้นั่นแหละ "
" ห้าสิบห้าสิบสินะ "เซย์พยักหน้าอย่างเข้าใจ
" อื้อ "
" ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะความจำเสื่อมจริงๆ "เเยมส้มบ่นอุบอิบก่อนจะยื่นมือไปกุมมือฟาฟาเอาไว้อย่างให้กำลังใจ
" นั่นสิ แล้วหลังจากนี้จะเป็ยังไงละเนี่ย "
" ไม่รู้ ที่รู้คือความทรงจำ่ที่หายไปคือ่สามปีที่ผ่านมาน่ะ "
" นานขนาดนั้นเลยเหรอฟ้า? "ฟาฟาเอ่ยถามอีกครั้ง เพราะถ้าความทรงจำของเขาหายไปนานขนาดนั้น ก็ไม่เเปลกเลยที่เขาจะจำเธอไม่ได้
" ใช่ "
" ่ที่ผ่านมา จำอะไรไม่ได้เลยเหรอ? "แยมส้มถามย้ำเพื่อความเเน่ใจ
" แล้วมันมีอะไรสำคัญขนาดที่ฉันต้องจำขนาดนั้นเลยเหรอ? "
" อึก.. "ฟาฟาถึงกับสะอึกพูดอะไรไม่ออก หลังจากที่ได้ยินคำตอบที่ไต้ฝุ่นตอบกลับมา
" ไอ้ไต้ฝุ่น "ขอบฟ้าพยายามเตือนสติไต้ฝุ่น เมื่อเห็นว่าเ้าตัวดูจะไม่สนใจใยดีอะไรเลย
" อะไรไอ้ฟ้า "เเต่เเทนที่อีกฝ่ายจะชะงัก เขากลับตอบกลับมาแบบไม่สะทกสะท้านเเทนซะงั้น
" ดูเหมือนว่าพวกเราจะไม่สำคัญสำหรับมันเเล้วล่ะ กลับกันเถอะฟาฟา "เซย์หันมาพูดกับฟาฟา เเต่น้ำเสียงของเขาบ่งบอกได้เลยว่าไม่พอใจกับท่าทีเเละคำพูดของไต้ฝุ่นแบบสุดๆ
" อะ อื้อ "
" ยัยฟา! "
" ไม่เป็ไรหรอกแยม^^ "ฟาฟาพยายามส่งยิ้มให้แย้มส้ม เเต่เเย้มส้มเองก็มองออกว่าเธอกำลังฝืนยิ้มออกมา
" แต่ว่า.. "
" ฉันกลับก่อนนะ^^ "
" ยัยฟา.. "
" ทำเป็อาลัยอาวรอยู่ได้ ทำไม? ยัยนั่นมันเป็เมียฉันหรือไงถึงได้อาลัยอาวรขนาดนะ.."
เพี๊ยะ! - ไม่รอให้ไต้ฝุ่นพูดจนจบดี ฟาฟาก็เดินเข้าไปหาร่างสูงที่นอนปากดีอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเ็า เเล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาจนใบหน้าเขาหันไปอีกด้าน เธอตบเขาโดยที่ไม่สนเลยว่าตอนนี้มือของตัวเองจะเจ็บมากเเค่ไหน
เพราะสิ่งที่เจ็บกว่านั้น มันอยู่ที่หัวใจ!
ไม่ใช่ฝ่ามือของเธอ...
"...."คนอื่นๆเองก็ถึงกับทำหน้านิ่งอึ้งกันไปเป็แถบๆ เพราะไม่มีใครเคยเห็นฟาฟาฟิวส์ขาดขนาดนี้มาก่อนเลย
เธอกำมือของตัวเองเเน่น เเล้วมองไปที่ไต้ฝุ่นด้วยความเ็ป
" ถึงจะจำไม่ได้ เเต่ก็ไม่เห็นต้องพูดกันขนาดนี้เลยนี่ ก็ได้ ในเมื่อนายจำไม่ได้ ก็ไม่ต้องจำ ลืมไปให้หมดเลยได้ยิ่งดี "
" ฟา ยัยฟา เดี๋ยวสิ บ้าจริง "
" นี่ ขอฉันอยู่กับมันตามลำพังได้หรือเปล่า? "
" ไม่ได้ "
" ไม่ต้องห่วง เเค่ครั้งเดียว เเล้วก็จะไม่ทำอะไรรุนเเรงด้วย "
" แน่ใจนะเซย์ "
" อืม "เซย์พยักหน้าส่งไปให้รันด์เวย์ เธอเลยพยักหน้ารับรู้ก่อนจะชวนขอบฟ้าออกไปด้วยกัน
พอทั้งห้องเหลือเพียงเเค่เซย์กับไต้ฝุ่นเพียงเเค่สองคนเเล้ว เซย์ก็ได้ยิงคำถามบางอย่างกับเขาในทันที
" แกจำไม่ได้จริงๆใช่ไหม? "
"...."เเต่เเทนที่เขาจะได้คำตอบ เขากลับได้เเต่ความเงียบงันกลับมาแทน
" ถามไปก็เปล่าประโยชน์สินะ ในเมื่อแกไม่อยากจะต้อนรับ พวกฉันก็จะไม่มาก็เเล้วกัน เอาไว้ถ้าจำได้เมื่อไหร่ก็อย่าลืมไปขอโทษยัยฟาฟาด้วยล่ะ เพราะคนที่เสียใจที่สุดตอนที่รู้ว่าเเกรถคว่ำ ก็คือยัยนั่น! "
เซย์พูดทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่ยาวเหยียด ก่อนที่เขาจะเดินออกมาจากห้องพักของไต้ฝุ่น โดยที่ไม่ได้หันกลับไปมองใบหน้าของอีกฝ่ายอีกเลย..
5K
