หลังเดินลึกเข้ามาในอาร์คานัลมาร์ช พร้อมกับคาเลนเซีย — ที่คอยบอกทาง แนะนำร้าน และเล่าเื่สัตว์เวทด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น — ไรเดนกลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ดึงสายตาเขาให้หันไปทางตรอกเล็ก ๆ ด้านข้างร้านหนังสือเวทมือสอง
มันเป็ซอกทางแคบเพียงพอให้เดินเบียดตัวเข้าไปได้คนเดียว ประดับด้วยผ้าสีดำคลุมลงมาจาก้าจนแสงจากตะเกียงเวทไม่อาจส่องถึง
ขณะที่คาเลนเซียยังไม่ทันสังเกต ไรเดนรู้สึกราวกับมีพลังบางอย่างเรียกหาเขา... เสียงเบา ๆ ในหัวเหมือนลมหายใจที่กระซิบว่า “เื้ัม่านนั้น... มันรอเ้าอยู่”
ภายในซอยนั้น บรรยากาศเย็นะเืลงทันที ผนังสองข้างเต็มไปด้วยตราอักษรเวทจาง ๆ ที่ดูเหมือนจะสั่นไหวเมื่อมีคนเดินผ่าน กลิ่นกำยานผสมกลิ่นโลหะเก่าหวลลอยอยู่ในอากาศ ร้านค้าแต่ละร้านดูไม่เหมือน “ร้าน” เท่าไรนัก แต่เป็เพียงผ้าม่าน เวทเงา หรือประตูที่เปิดเมื่อถูกจ้องมองนานพอ
เขามองไปที่ผนังเวทด้านหนึ่งภายในตรอก — วัตถุบางอย่างคล้ายกุญแจเก่า ถูกแขวนอยู่บนผนังไม้ผุกร่อนโดยไม่มีหน้าร้าน ไม่มีคนเฝ้า มันไม่อยู่ในกล่อง หรือบนแท่นวาง หากแต่วางลอย ๆ ท่ามกลางแสงเงาสีเทาเรืองจางราวกับมันเลือกที่อยู่ของตัวเองได้เอง
มันไม่เหมือนกุญแจทั่วไป — รูปร่างคดเคี้ยวคล้ายกิ่งไม้ที่ถูกตีขึ้นจากโลหะดำ สลักรูนโบราณที่ไม่รู้จัก และตรงปลายมีดวงตาเล็ก ๆ ที่ปิดเปลือกอยู่ เหมือนหลับใหล
ไรเดนหยุดอยู่ตรงนั้น รู้สึกถึงการเต้นแ่เบาจากบางอย่างภายในอกด้านซ้าย มันสื่อสารกับเขาผ่านพลังเวทที่แผ่ออกมาเบาบางแต่ลึกซึ้ง จนเมื่อเขาเอื้อมมือไปแตะ — กุญแจนั้นก็ลอยลงมาสู่มือเขาเองอย่างช้า ๆ
ในวินาทีนั้น เสียงลมหายใจหนึ่งกระซิบผ่านหู “รับมันไปเถอะ... มันเป็ของเ้า” ไรเดนรีบหันหลังมองซ้ายขวาทันที แต่เขาก็ไม่พบกับใครหรืออะไร
แล้วกุญแจก็ “กลืนหาย” เข้าไปในแขนเสื้อของเขาเอง เหมือนถูกดูดเข้าไป ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครพูดถึงมัน คาเลนเซียหันมาถามเขาว่า “เข้าไปในซอกนั้นหรือเปล่า?” เหมือนเธอไม่เห็นว่าเขากำลังทำอะไร เขาได้แต่ยิ้มจาง ๆ และพูดว่า “ไม่มีอะไร...แค่หลงทิศนิดหน่อย”
แต่ในใจเขารู้ — ว่านี่คงไม่ใช่แค่กุญแจธรรมดาแน่ๆ
ทันทีที่ไรเดนก้าวพ้นซอยลับอันมืดมิดและเต็มไปด้วยเวทมนตร์ต้องห้าม กลิ่นควันสมุนไพรและเสียงะโเชิญชวนจากแผงขายของเวทก็โถมเข้าใส่เขาอีกครั้ง ทว่าก่อนที่เขาจะได้หายใจทั่วปอด ดวงตาของไรเดนก็เหลือบไปเห็น... เงาเลือนรางของใครบางคนในชุดคลุมสีเข้ม เดินห่างออกไปท่ามกลางฝูงชน
เรือนผมสีดำรัตติกาลพริ้วไหวตามจังหวะการก้าว... เธอ?
"เซราฟิน่า?" ไรเดนพึมพำ ก่อนจะก้าวตามไปโดยไม่รู้ตัว
แต่ก่อนที่เขาจะได้เบียดตัวแทรกฝ่าฝูงชนไปถึงปลายแสงนั้น เสียงหนึ่งก็ดึงเขาไว้
"ไรเดน!" คาเลนเซียเอื้อมมือคว้าแขนเขาไว้ทัน ดวงตาสีอำพันของเธอมองเขาอย่างงุนงง "นายจะไปไหนน่ะ เดี๋ยวก็หลงทางอีก?"
ไรเดนหยุดชะงัก เงาที่เห็นหายไปในชั่วพริบตา เขาหันกลับมา ยิ้มน้อย ๆ กลบเกลื่อนความสับสนในใจ
"เปล่า... ฉันแค่คิดว่าเห็นใครบางคนที่รู้จักน่ะ"
คาเลนเซียเลิกคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ได้ซักต่อ เธอพยักพเยิดไปทางแผงร้านที่กำลังขายลูกปัดเรืองแสงที่ลอยได้เหมือนแมงกระพรุน
"ไปเดินต่อกันเถอะ ฉันยังอยากพาไปดูสัตว์เวทตัวนั้นอยู่เลย นายอาจจะชอบก็ได้นะ"
ไรเดนพยักหน้าเบา ๆ ปล่อยให้อารมณ์ขุ่นมัวจากเงาลึกลับเมื่อครู่ละลายไปในแสงไฟสีวูบไหวของตลาด เขาก้าวตามเธอไป พลางหันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้ง... แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว
เสียงกระดิ่งเวทดังแ่เบายามม่านล่องหนของร้านสัตว์เวทถูกแหวกออก เผยให้เห็นบรรยากาศภายในที่เต็มไปด้วยกรงและตู้เรืองแสง บ้างลอยอยู่เหนือพื้น บ้างส่งเสียงแปลกประหลาดที่ฟังคล้ายเสียงดนตรีมากกว่าเสียงสัตว์จริง ๆ
คาเลนเซียก้าวเข้าไปก่อน ดวงตาเปล่งประกายอย่างตื่นเต้น เธอกวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างรวดเร็วเหมือนเด็กกำลังหาขนมโปรดในร้านขนมเวท
"มันต้องอยู่แถวนี้... ฉันได้ยินว่ามี สัตว์เวทปีกดำหางแก้วตัวเล็ก ๆ มาส่งเมื่อไม่กี่วันก่อน!" เธอหันกลับมาหาไรเดน ดวงตาแทบเป็ประกาย "เ้านี่น่ะเป็สัตว์เวทที่หายาก… แถมฉลาดมาก!"
เสียงแว่วของพ่อค้าร้านนั้นขัดจังหวะความหวัง
"อ้อ คงหมายถึงเ้าฟลินซ์เคลียร์ใช่ไหม? เสียดายนะ เพิ่งมีชายคนหนึ่งมารับมันไปเมื่อสักครู่นี้เอง จ่ายด้วยเหรียญมูนเรย์หายากแบบไม่ต่อเลยล่ะ"
แววตาของคาเลนเซียแ่ลงเล็กน้อยก่อนเธอจะฝืนยิ้ม พลางพยักหน้ารับเบา ๆ
"อืม… เข้าใจแล้ว ขอบคุณค่ะ"
ไรเดนมองสีหน้าของเธอแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง
"ไม่เป็ไรหรอก" เขากล่าวเรียบ ๆ "ไว้เราค่อยหากันใหม่ คราวหน้าฉันจะมากับเธอให้เร็วกว่าเดิม"
คาเลนเซียหันมามองเขา หัวเราะน้อย ๆ "ตกลง… แต่ถ้านายเผลอเดินตามเงาใครอีก ฉันจะวิ่งไปถึงร้านก่อนแน่ ๆ"
ทั้งสองเดินออกจากร้านพร้อมกัน ท่ามกลางแสงจากลูกแก้วเวทที่ลอยล่องเหนือหัวและกลิ่นของไม้เรืองไฟ กลับไปตามทางเดิมในตลาดอาร์คานัลมาร์ช — แต่ดูเหมือนจะสนิทกันกว่าเดิมเล็กน้อย
20
