ตอนที่ 2 ทักษะแบบแมว ๆ
[ปิ๊ป!โฮสต์เกิดใหม่เป็แมวส้ม ทำการติดตั้งระบบสุดยอดแมว]
[การติดตั้งสำเร็จ]
เมื่อได้ยินเสียงจากระบบที่ดังขึ้นในหัวแมวส้มตัวน้อยรีบดีดตัวขึ้นยืนสี่ขาด้วยความใ หันซ้ายมองขวา ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านั้นอาจจะเป็ระบบที่ตัวเองกำลังตามหาก็เผยแววตายินดีและตื่นเต้น
“ฉันมีระบบจริง ๆ ด้วย ว่าแต่อะไรคือระบบสุดยอดแมวกันหรือว่าเพราะเราเกิดเป็แมวถึงได้รับระบบแมว ช่างเถอะ อย่างน้อยก็ยังมีระบบ”
“นี่ระบบถามหน่อยสิ ระบบสุดยอดแมวคืออะไรกัน”
[ปิ๊ป ตอบคำถามโฮสต์ระบบสุดยอดแมวคือระบบที่มาจากห้วงลึกของเอกภพ เพื่อค้นหาโฮสต์ที่เหมาะสม ระบบมีความสามารถในการช่วยพัฒนาความแข็งแกร่งของโฮสต์]
[ค่าสถานะ]
ชื่อ : ไม่มีชื่อ(แมวเป้า)
การเติบโต : ลูกแมวแรกเกิด
พลังงานแมว : 0/10
ทักษะที่มี : ไม่มี
หมายเหตุ คุณกากเกินกว่าจะเป็ลูกแมวแรกเกิด กำพร้าและไม่มีที่อยู่ เป็แมวเป้าแต่กำเนิด
...
“นี่มันค่าสถานะจากระบบจริง ๆ ด้วย สุดยอดไปเลยอย่างน้อยฉันก็ยังมีระบบคอยช่วยเหลือ” ริคไม่อาจจะจินตนาการได้เลยว่าถ้าไม่มีระบบแล้วยังต้องติดอยู่ในร่างแมวแบบนี้เขาจะสามารถทำอะไรได้ในโลกแบบนี้
แน่นอนว่าเขาไม่ดูถูกสติปัญญาของตัวเองแต่เขารู้ดีว่าถ้าในโลกนี้ถึงวันสิ้นโลกจริง ๆ ขนาดเขามีร่างกายมนุษย์ยังไม่รอด แล้วมีร่างเป็แมวจะไปรอดได้ยังไงกัน
เอาแค่ความแข็งแกร่งระหว่างลูกแมวที่พึ่งลืมตาได้กับเด็ก3 ขวบ ถ้าเขาตกอยู่ในมือเด็ก 3 ขวบก็คงโดนบีบตายคามือแน่นอน
ริคค่อนข้างคาดหวังกับระบบ เขาทวนเสียงที่ดังและภาพที่ปรากฏในหัวว่ามันบอกอะไรบ้าง
“แอ๊ะ! ทำไมเป็แมวเป้าล่ะ ไม่ใช่ว่าฉันก็มีชื่อริคหรือยังไง”
[วิ้ง!] คราวนี้เสียงระบบต่างออกไป มันมีเสียงที่ดังคล้ายกับเสียงเปิดฉากอธิบาย
[อธิบาย เนื่องจากโฮสต์ยังไม่ถูกตั้งชื่อจึงไม่มีชื่อ ส่วนสถานะยังเป็แมวเป้า]
“อ้อ...” แมวน้อยเอียงคอทำสีหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
“เดี๋ยวสิ ฉันขอตั้งชื่อให้กับตัวเองว่าริค”
[ปฏิเสธการตั้งชื่อ โฮสต์ไม่มีสิทธิ์ตั้งชื่อให้กับตัวเอง]
“บ้าจริงนี่ชื่อของฉันนะ ฉันจะชื่ออะไรก็ได้นะเฮ้ย! เหมี่ยวววว! ตั้งชื่อให้ฉันว่าริคเดี๋ยวนี้”
[ปฏิเสธการตั้งชื่อ โฮสต์ไม่มีสิทธิ์ตั้งชื่อให้กับตัวเอง]
“ฉันบอกว่าฉันชื่อริค คุณระบบครับช่วยตั้งชื่อให้ฉันหน่อยนะ”
[ปฏิเสธการตั้งชื่อโฮสต์ไม่มีสิทธิ์ตั้งชื่อให้กับตัวเอง]
“ฉันชื่อ...”
[ปฏิเสธการตั้งชื่อ โฮสต์ไม่มีสิทธิ์ตั้งชื่อให้กับตัวเอง]
หลังจากพยายามตั้งชื่อตัวเองอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่เป็ผลเพราะยังไม่ทันได้อ้าปากระบบก็ปฏิเสธแล้ว
“นี่มันระบบอะไรกันเนี่ยแม้แต่ชื่อตัวเองฉันยังตั้งไม่ได้เลย แค่อ้าปากบอกจะตั้งชื่อ...”
[ปฏิเสธการตั้งชื่อ โฮสต์ไม่มีสิทธิ์ตั้งชื่อให้กับตัวเอง]
“แค่บอกจะตั้งชื่อ...”
[ปฏิเสธการตั้งชื่อโฮสต์ไม่มีสิทธิ์ตั้งชื่อให้กับตัวเอง]
ใบหน้าของแมวน้อยแสดงความหงุดหงิดขึ้นมาในทันที
“เออก็ได้ ไม่ตั้งก็ได้”
ริคยอมแพ้ที่จะพูดถึงเื่นี้อีกแต่เขาก็สงสัยว่าถ้าตัวเองไม่มีสิทธิ์แล้วใครกันที่มีสิทธิ์
[วิ้ง! คำอธิบายจากระบบ คนที่มีสิทธิ์ตั้งชื่อคืุ์]
“หมายความว่ายังไง ทำไมต้องเป็มนุษย์ด้วย”
[ระดับของโฮสต์ต่ำเกินไปไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลได้]
ริคทำหน้าเซ็ง ๆ สุดท้ายก็ได้แต่ยอมแพ้
ระบบที่โต้ตอบมันเหมือนกับการโต้ตอบตามที่ตั้งโปรแกรมไว้มากกว่าดังนั้นต่อให้จะโน้มน้าวยังไงก็คงไม่เป็ผลอยู่ดี
ริคดูข้อมูลอื่น ๆ ของตัวเขาเอง
“การเติบโตน่าจะหมายถึงร่างกายของเราในตอนนี้เป็ลูกแมวแรกเกิดก็ตรงกับข้อมูล ค่าพลังงานแมวอันนี้คงจะเหมือนเป็การระบุค่าพลังงานอะไรสักอย่างไว้แต่ตอนนี้เราไม่มีค่าพลังงานแมวเลย”
[วิ้ง! คำอธิบายจากระบบ ค่าพลังงานแมว คือค่าประสบการณ์ในความเข้าใจของโฮสต์]
เสียงอธิบายของระบบช่วยยืนยันในสิ่งที่ริคคิด
“ทักษะไม่มี อันนี้พอเข้าใจได้ แต่หมายเหตุคุณกากเกินกว่าจะเป็ลูกแมวแรกเกิดนี่มันอะไรกันเหรอวะ! ระบบออกมาอธิบายหน่อยสิเฮ้ย! มันเหยียดในเหยียดของในเหยียดอีกทีเลยไม่ใช่หรือยังไง”
“เป็ลูกแมวแรกเกิดว่ากากแล้ว ยังอ่อนแอกว่าในระดับของลูกแมวแรกเกิดปกติอีกเลยถูกบอกว่ากากอย่างนั้นเหรอ หมายความว่ายังไงกัน!”
[วิ้ง คำอธิบายจากระบบ หมายเหตุเป็ความจริงที่ระบบประเมินได้]
ริครู้สึกว่าเส้นเืที่หัวของเขาปูดออกมาพร้อมกับควันที่ค่อยๆ ลอยออกมาจากหัว เขากำลังหัวร้อนสุด ๆ คำอธิบายนี้แทบไม่ต่างจากการเอามีดแทงซ้ำที่แผลเดิมเพิ่มด้วยการทาเกลือใส่แผล
“คราวหลังไม่ต้องอธิบายก็ได้”
[การอธิบายให้โฮสต์เข้าใจคือหน้าที่ของระบบ]
“ถ้าอย่างนั้นทำไมต้องเป็มนุษย์ที่ตั้งชื่อด้วย”
[ระดับของโฮสต์ต่ำเกินไปไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลได้]
ริคตัดสินใจจะไม่พูดถึงเื่นี้อีก...
แกก ๆ
ขณะที่มัวแต่สนใจตอบโต้กับระบบอยู่ ก็เกิดเสียงที่น่าสงสัยดังขึ้นมาทำให้ริครีบร้องออกไป
"ใครนะ!"
แมวน้อยหันซ้ายมองขวาด้วยความระมัดระวังตัว
"เมื่อกี้เราได้ยินเสียงน่าสงสัยดังอยู่ใกล้ ๆ ไม่ผิดแน่ ลืมไปเลยโลกล่มสลายเพราะซอมบี้ก็หมายความว่าที่นี่มีซอมบี้ถ้าอย่างนั้นเสียงเมื่อกี้นี้อาจจะเป็เสียงของซอมบี้"
"แย่แล้ว ๆ ทำยังไงดี"
แมวน้อยวิ่งวนไปมาอย่างกระวนกระวาย ก่อนจะได้ยินเสียงอีกครั้ง
แกก ๆ
แมวน้อยหยุดชะงักในทันที ก่อนจะมองไปยังต้นทางของเสียง มันอยู่ทางด้านหลังของกองขยะ
เขากลืนน้ำลายด้วยความกลัว
"เอายังไงดี ไปดูไหม ไม่ ๆ ทำแบบนั้นมันโง่มากเราเป็แค่ลูกแมวน้อยที่กากสุด ๆ จะเอาอะไรไปสู้กับซอมบี้กัน"
ตอนนั้นเองเสียงดังแก๊ก ๆ ก็ดังมากขึ้น ทำเอาขาน้อย ๆ ของริคสั่นเทา ทันใดนั้นเ้าสิ่งที่ทำให้เกิดเสียงก็ออกมาจากทางด้านหลังถังขยะในจังหวะที่เขาก็ไม่ทันตั้งตัว
"เหมี้ยว!"
ริคร้องเสียงหลงด้วยความใจนขนพองทั้งตัวแต่พอเห็นว่าเป็เพียงกิ่งไม้แห้งปลิวออกมาจากหลังถังขยะก็ทำให้เขาสงบลง
"ที่แท้เป็เพียงเสียงของกิ่งไม้แห้งถูกลมพัดมาติดกับถังขยะดีไปไม่มีใครเห็นเราใเมื่อกี้นี้ น่าอายชะมัด"
"แถวนี้คงไม่ปลอดภัยต้องหาที่ซ่อนตัวแล้วค่อยมาคิดอีกทีว่าจะทำยังไง"
ริคมองไปรอบตัว สถานที่ที่เขาอยู่ในตอนนี้มันเป็พื้นที่เปิดโล่งเกินไปถ้าบังเอิญมีซอมบี้ผ่านมาเขาหนีไม่รอดแน่ แต่ขณะที่กำลังจะจากไปก็เหลือบมองศพของตัวเอง
“เอายังไงกับศพนี่ดี หรือว่าจะทิ้งไว้แบบนี้แต่ยังไงก็เป็ศพของเราเอง จะทิ้งไว้ก็คงไม่ดี”
หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดริคก็ตัดสินใจฝังศพของตัวเอง
แมวน้อยเดินมาที่ข้างศพ ก่อนจะใช้อุ้งเท้าหน้าของตัวเองค่อย ๆ เขี่ยเอาดินที่พื้นขึ้นไปกลบศพของตัวเองหลังจากกลบศพไปสักพักเขาก็ต้องชะงัก เพราะคิดว่าท่าของตัวเองมันช่างคุ้นตาจริง ๆ
“เดี๋ยว ๆ ท่ากลบนี่มันอะไรกันไม่ใช่ท่ากลบขี้แมวอย่างนั้นเหรอ แต่ช่างเถอะยังไงตอนนี้ฉันก็เป็แมวอยู่แล้ว”
หลังจากผ่านไปพักใหญ่
“ฟู่...” ริคพ่นลมหายใจด้วยความเหนื่อย
“เอาละแค่นี้น่าจะพอแล้ว เฮ้ยอะไรกันทำไมกลบได้แค่มือข้างเดียว บ้าจริง! งั้นถ้าจะขุดดินมากลบศพทั้งหมดคงได้ใช้เวลาหลายวันแน่เลย”
แมวน้อยริคแสดงสีหน้าสิ้นหวังออกมา
ศพด้านหน้าของริคถ้าเทียบกับขนาดตัวของแมวน้อยแบบเขาก็ไม่ต่างจากเนินขนาดใหญ่เลยไม่มีทางที่อุ้งเท้าน้อย ๆ คู่นี้จะกลบฝังศพได้ในเวลาอันสั้น
“ไม่ ๆ ฉันไม่สิ้นหวังง่าย ๆ หรอกนะเฮ้ย แต่ฉันคือคนที่ยืดหยุ่นได้ในเมื่อฝังศพทั้งตัวไม่ไหว แต่อย่างน้อยก็ฝังมือได้ข้างหนึ่ง แค่นี้ก็พอแล้ว”
“เอาละต้องสวดศพอะไรบ้างไหมนะ”
“ไม่ดีกว่า ยังไงซะนี่ก็ศพฉัน จะทำยังไงก็ได้ใครจะมาว่ากันละ เอาละออกเดินทางดีกว่า”
เมื่อริคปล่อยวางเื่ศพของตัวเองได้
แมวน้อยสบัดเท้าข้างที่ขุดดิน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาก็มีเสียงจากระบบดังขึ้นมาอีกครั้ง
[ติ้ง!]
[โฮสต์ได้ทำการฝังศพของตัวเอง กลบฝังอดีตที่ผ่านมาต่อไปนี้จะไม่มีใครล่วงรู้อดีตของคุณอีก แม้จะไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่ก็ถือว่าตรงกับเงื่อนไขของระบบ]
[คุณได้รับทักษะปกปิดตัวตน ระดับเริ่มต้น (0/100)]
สีหน้าของริคอึ้งที่ได้รับทักษะปกปิดตัวตน ใครจะคาดคิดว่าการอยากที่จะฝังศพของตัวเองจะทำให้เขาได้รับทักษะอย่างไม่คาดคิด
“หรือว่าทุกการกระทำของเราถ้าตรงกับเงื่อนไขก็จะได้รับทักษะจากระบบแบบนี้มันสุดยอดเกินไปแล้ว”
แมวน้อยเผยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“กรงเล็บแมวเหมี้ยว!”
เขาลองใช้อุ้งเท้าของตัวเองข่วนไปที่พื้นและรอคอยอย่างคาดหวัง
“แมวก็เหมือนเสือนั่นแหละและอาวุธที่ร้ายแรงที่สุดนอกจากเขี้ยวก็คือกรงเล็บถ้าฉันมีทักษะที่เกี่ยวกับกรงเล็บก็น่าจะพอป้องกันตัวเองจากซอมบี้ได้บ้างใช่ไหมต้องใช่แหละ”
“แน่นอนว่าฉันจะทดลองใช้เขี้ยวทีหลัง ไม่ใช่เพราะอะไร ก็แค่ไม่อยากใช้ปากกัดซอมบี้ลองนึกภาพเนืุ้์เน่าที่ผ่านมาแล้วไม่รู้กี่ปีสิ ถ้าต้องเอาเข้าปาก อย่าว่าแต่กัดเลยฉันอาจจะอ้วกแตกทันทีเลยก็ได้”
“เอาละระบบ เอาทักษะกรงเล็บมาให้ฉันซะดี ๆ”
ริครอคอยอย่างคาดหวัง
“ฉันรู้สึกได้เลย มัน...มัน!!!”
หลังจากนั้นสายลมก็พัดผ่านไปหลายนาที แต่ริคกลับไม่ได้ยินเสียงของระบบ
“มันอะไรกันอีกละเหมี่ยว...!”
2K
