[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

บรึ้ม!

เวทย์ฟาร์เซลระเบิดด้านหน้าพี่ 3 หลังจากเขาร่ายเวทย์ป้องกันออกมา 5 ชั้นเพื่อป้องกันเวทย์ฟาร์เซล เมื่อรู้ว่าน้องคนสุดท้องน่ากลัวพอสมควรจึงหันมองพี่ 1 ที่ตอนนี้ก็อยู่ภายใต้การป้องกันลูกธนูของแอนเดอร์สันเช่นเดียวกัน

“พี่ 1 หยุดการโจมตีของเราเอาไว้ก่อน ดูเหมือนน้อง 11 ต้องถูกกำจัดทิ้ง”

“คิดเหมือนกัน”

ทั้งสองพุ่งด้วยความรวดเร็วออกไปทางฝั่งด้านซ้ายและขวา แอนเดอร์สันที่เห็นพี่ๆกำลังพุ่งเข้ามาหาเขากลับฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม การจับคู่ต่อสู้แบบนี้เขาคิดว่ามันอันตรายกับเขาพอสมควร หากคู่ใดเป็นฝ่ายชนะโอกาสจับคู่กันเพื่อฆ่าก็มักจะเกิดขึ้น เขาจึงต้องทำให้มั่นใจว่าตัวของเขาจะรอดไปจากสถานการณ์ถูกรุมจึงเรียกให้พี่ชายเข้ามารวมกลุ่มกัน แม้อีกฝ่ายจะรู้ความต้องการของแอนเดอร์สัน ทุกคนกลับตัดสินใจมารวมกัน เนื่องจากว่าตอนนี้การจับคู่กันของพี่น้องน่ากลัวมาก จึงจำเป็นต้องทำให้การร่วมมือไม่เกิดขึ้น  

ตอนนี้ไม่มีใครเชื่อใจกันแล้ว น้อง 4 ที่ขอร่วมมือกับพี่ 1 และ 5 ก็ถูกหักหลังจากแผนของแอนเดอร์สัน พี่ 1 และ 3 ก็ต่อสู้กันเป็นทุนเดิมแล้วต่อให้ตอนนี้จะดูเหมือนร่วมมือกันแต่ก็พยายามอยู่ห่างกันให้มากที่สุด ด้วยการดึงทุกคนเข้ามาหากันจึงทำให้มันเป็นการต่อสู้กลุ่มที่ไม่มีใครเข้าข้างกัน ทันทีที่พี่ชายพุ่งขนาบข้างมาจากทั้งสองฝั่งแอนเดอร์สันได้เปลี่ยนธนูมาเป็นมีดแล้วกระโจนลอดผ่านขาของพี่ 5 ที่กำลังสู้กันกับพี่ 4  ทำให้พี่ 1 และ 3 โจมตีไปยังพี่ 4 และ 5 ที่ตวัดดาบป้องกันตัวเองอัตโนมัติจากสิ่งที่เข้ามาโจมตี

เปล้ง!

ตู้ม บรึ้ม!

—----------------

“นั่นมันบ้าอะไรกัน”

ทหารที่กำลังต่อสู้กับนักเวทย์ทาสอย่างดุเดือดได้ชำเลืองมองไปยังจุดที่ดุเดือดกว่าพวกเขาจนเห็นนายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ทั้ง 5 กำลังต่อสู้กัน  การต่อสู้ที่เกิดขึ้นนั้นทุกคนต่างฟาดฟันคนที่อยู่ใกล้ที่สุดไม่มีการร่วมมือใดๆ ใครก็ตามที่เปิดช่องว่างจะถูกคนที่อยู่ด้านข้างพุ่งเข้ามาโจมตี ในตอนที่มีคนโจมตีก็จะมีคนที่อยู่ใกล้แอบใช้ช่องว่างเข้ามาฟัน

ภายใต้การมองการต่อสู้ที่ต่างคนต่างนำจุดเด่นออกมาข่มอีกฝ่ายนี้เองนั้น ทำให้ทหารตกใจเพราะนายน้อยทั้ง 5 ไม่ได้แค่หาช่องว่างโจมตีซึ่งกันและกัน พวกเขายังฆ่าสิ่งที่เข้าไปก่อกวนอีกด้วย ต่อให้จะเป็นนักเวทย์ทาสก็ไม่เว้น พวกมันล้วนตกตายหลังจากเข้าใกล้นายน้อยทั้ง 5 คน

—---------------

ตู้ม!

การต่อสู้เริ่มหนักหน่วงมากยิ่งขึ้น แอนเดอร์สันรู้สึกดีใจที่สามารถยกระดับความรุนแรงของการต่อสู้ขึ้นมาอีกระดับ ตอนนี้พี่ของเขาแต่ละคนที่ปะทะกันไม่ได้ใช้เพียงแค่พลังของเผ่าพันธ์ุเข้าข่มกันเพียงเท่านั้น พวกเขาเริ่มนำอาวุธออกมาถือในมือทั้งสองข้าง ส่งผลให้การโจมตีของพวกเขารุนแรงมากกว่าเดิมเข้าไปอีก 

ท่ามกลางการต่อสู้ใจกลางฝูงนักเวทย์ทาส การต่อสู้ของนายน้อยทั้ง 5 ก็ได้เกิดการลอบโจมตีลูกโซ่วนเวียนไม่รู้จบ ใครเผลอจะถูกฆ่า ใครสมาธิหลุดจะถูกโจมตี แอนเดอร์สันแทงพี่ชายสักคนด้วยมีดก็จะมีพี่ชายอีกคนเข้ามาฟันแอนเดอร์สันด้วยดาบ พี่ชายที่โจมตีเขาก็จะถูกคนอื่นแทงจนเกิดการต่อสู้วนเวียนไม่รู้จบ  เป็นการต่อสู้ที่ต้องแลกมาด้วยเลือด 

อย่างไรก็ตามพี่ 1 และพี่ 3 ยังคงปลอดภัยเพราะมีพลังเวทย์ที่เยอะกว่าคนอื่นๆ ถึงจะมีบาดแผลบนร่าง บาดแผลเหล่านั้นกลับเป็นบาดแผลเก่าก่อนจะมาปะทะกัน  5 คน สำหรับพี่ 4 และ 5 ทั้งสองคนล้วนเต็มไปด้วยบาดแผลเพราะมีพลังน้อยกว่าพี่ 1 และ 3 ที่เป็นนักเวทย์ 902 ปี 

การต่อสู้ในครั้งนี้แอนเดอร์สันไม่เห็นความจริงจังถึงมันจะดูรุนแรงก็ตาม ทุกคนยังคงเก็บออมพลังเอาไว้ แอนเดอร์สันไม่รู้ว่าทำไมทุกคนถึงเก็บซ่อนพลังไม่นำมันออกมา เขาจึงสังเกตไปรอบๆเพื่อดูว่ามีอะไรเตรียมเอาไว้หรือไม่  ทุกคนเก็บพลังเอาไว้เพื่อรอสิ่งใด หลังจากที่แอนเดอร์สันมองไปรอบๆเขากลับไม่พบสิ่งใดเคลื่อนไหว การตรวจด้วยสายลมและใช้สัมผัสมานาสัมผัสสิ่งต่างๆกลับไม่มีสิ่งที่เก็บซ่อนเอาไว้เป็นไพ่ลับ ทำให้เขารู้ว่าพี่ชายทั้งหมดที่กำลังสู้กันกำลังชั่งใจเกี่ยวกับการนำเอาสิ่งที่เป็นไพ่ลับออกมา

ตู้ม!

ร่างของพี่ 1 ถูกโจมตีลอยละลิ่วปลิวออกไปชนเข้ากับต้นเสาที่อยู่ใจกลางเกท แอนเดอร์สันที่เห็นการมองจ้องจากพี่ๆ เขาจึงกระโดดตามพี่ 1 ไปในทันทีเพื่อยกระดับความอันตรายให้น่ากลัวกว่านี้อีก การต่อสู้อย่างกับเด็กกำลังทะเลาะวิวาทควรจะหยุดได้แล้ว

พี่ 3 และพี่ 5 ที่เห็นว่าแอนเดอร์สันเลือกจะเข้าไปในส่วนลึกของเกทให้มากกว่านี้ พวกเขาจึงพุ่งตามเข้าไป ตอนนี้ไม่มีอะไรที่จะต้องเสียแล้ว

“น้อง 4 ตามพวกเรามาน่าจะดีกว่า”

เสียงร้องตามหลังดังมายังนายน้อย 4 ที่พึ่งลุกขึ้นมาจากพื้นดิน หลังจากพลังของเขาอ่อนแอกว่าคนอื่นๆจากการปะทะกันในระยะประชิด ทันทีที่นำเลือดออกมาดื่มกินเพื่อฟื้นฟูพลังนายน้อย 4 ก็ได้กางปีกบินตามทุกคนไปยังใจกลางเกทในทันที

“พี่ 1 การโจมตีไปทางพี่แล้ว”

เสียงร้องของนายน้อย 5 ร้องตะโกนดังไปทางพี่ 1 ที่หน้าคว่ำลงไปนอนกองบนพื้นดิน แอนเดอร์สันที่ตามมาฟันด้วยมีดเขาก็ถูกอีกฝ่ายรับเอาไว้ด้วยดาบก่อนที่เขาจะถูกเตะเข้าบริเวณท้องน้อยจนกระเด็นออกไปไกล  ทันทีที่นายน้อย 1 ลุกขึ้นมาได้นายน้อย 3 ก็ได้เข้าโจมตี โดยมีนายน้อย 5 พุ่งเข้าไปโจมตีนายน้อย 3 จากทางด้านหลังอีกแรง แอนเดอร์สันที่ลุกขึ้นเขาก็ได้เล็งยิงธนูไปยังพี่ 5 เพื่อป้องกันไม่ให้พี่ 3 ตาย การที่พี่ 3 หายไปจะทำให้พี่ 1 และพี่ 5 ที่มีโอกาสร่วมมือกันอีกครั้งเข้ามาสังหารเขา

ตู้ม!

การต่อสู้ของทั้ง 5 เริ่มเกิดขึ้นอีกครั้ง แอนเดอร์สันใช้เวทยธ์สลับธาตุไปเรื่อยๆเพื่อให้เหมาะกับพี่ชายของเขาแต่ละคน หากโจมตีพี่ 1 ที่ใช้ไฟเป็นหลักเขาจะใช้คำสาปสังหาร หากเจอพี่ 3 ที่ใช้ธาตุแสงเขาจะใช้เวทธาตุมืดเข้าโจมตี ถ้าเป็นพี่ 4 เขาจะใช้ธาตุแสง หากเป็นพี่ 5 แอนเดอร์สันสามารถโจมตีได้ทุกธาตุเพราะอีกฝ่ายเน้นการป้องกันของธาตุดิน ภายใต้การสลับสับเปลี่ยนเวทย์ของแอนเดอร์สันไปเรื่อยๆนี้เอง ภูติทั้งสองของเขาก็ออกมาโจมตีช่วยเรื่อยๆในตอนที่พี่ชายแอบลอบเข้าด้านหลัง

พีทนั้นจะใช้การพ่นไฟเป็นหลัก ทางพิกซี่จะใช้ธาตุแสงลดความสามารถศัตรู การที่ทั้งสองสามารถใช้พลังโจมตีพี่ชายของเขาได้นั้น เป็นเพราะแอนเดอร์สันส่งพลังให้ทั้งสองจนมีความสามารถในการโจมตีไม่ต่างจากเขา

“พี่ 1 พี่สังเกตเห็นอะไรแปลกๆไหม”

การต่อสู้เริ่มมีการสอบถาม แอนเดอร์สันล้วนได้ยินทั้งหมดที่พี่ของเขาคุยกัน ในการปะทะระหว่างพี่ 1 และพี่ 4 ที่เกิดขึ้นนั้น แอนเดอร์สันกลับได้ยินเสียงพูดของทั้งสอง

“อะไร”

“น้อง 11 แข็งแกร่ง”

“ใช่ แข็งแกร่ง” พี่ 3 และ พี่ 5 พูดเสริม การต่อสู้ของพวกเขาที่ดำเนินมา 2 ชั่วโมงกลับมีหนึ่งในพวกเขาไม่ได้รับความเสียหาย แม้พี่ 1 และ พี่ 3 จะหลบการโจมตีได้มากมาย  แต่เมื่อพวกเขาสู้กันด้วยพลังเวทย์ 902 ปีเท่ากันสามารถทิ้งบาดแผลให้กันได้ ทว่าแอนเดอร์สันกลับต่างออกไป ทั้งที่เป็นนักเวทย์ 901 ปี เขากลับยังคงปกติดีทุกอย่าง  แม้ชุดเกราะจะถูกทำลายจนเต็มไปด้วยความเสียหายก็ตาม บนร่างกายของเขากลับไม่เคยปรากฎบาดแผลขึ้นเลยสักนิดเดียว

ไม่เพียงแค่บาดแผลไม่เกิดขึ้นเท่านั้น พลังโจมตีของแอนเดอร์สันกลับมากมายมหาศาลมากกว่าพี่ 5 ที่ได้รับพลังจากแวร์วูฟ นอกจากนั้นเขายังมีพลังป้องกันที่ดีเยี่ยมกว่ามังกรของพี่ 1 หนำซ้ำความเร็วยังน่าทึ่งจนยากจะมีใครตามทันความเร็วของแอนเดอร์สันได้หากเขาต้องการหนี ภายใต้การโจมตีที่ทำให้ชุดเกราะของแอนเดอร์สันเสียหายและร่างของเขาถูกเตะให้ลอยกระเด็นไปไกล มักจึงเป็นการโจมตีที่เขาพยายามทำให้มันเกิดบนร่างตนเอง ไม่ใช่ความสามารถของพี่

กลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งพลังโจมตี พลังป้องกันและความเร็วของแอนเดอร์สันมากกว่าคนอื่นๆ แม้จะเป็นพี่ 1 และพี่  3 ในตอนเป็นนักเวทย์ 901 ก็ไม่มีร่างกายที่ดีเท่าแอนเดอร์สัน

“อะไรกัน อย่าบอกนะว่าพวกพี่จะรุมผมที่เป็นน้องเล็กน่ะ”

แอนเดอร์สันหยุดโจมตีหลังจากพี่ของเขาแต่ละคนยืนคุยกันพลางหันมองเขาด้วยความคิดที่หลากหลาย แอนเดอร์สันที่รู้ว่าพี่ชายมองออกแล้วว่าเขาแกล้งรับการโจมตีเพื่อให้เกิดความเสียหายจึงฉีกยิ้มให้พี่ทั้ง 4 คน 

แม้ตอนนี้เขาจะมีพลังที่มากล้น เขากลับยังคงไม่กล้าฆ่าใคร เนื่องจากพี่ของเขายังเก็บซ่อนพลังเอาไว้  แอนเดอร์สันกลัวว่าถ้าเขาโจมตีเต็มกำลังหวังฆ่าพี่ชาย เขากลัวว่าพี่ที่เก็บซ่อนพลังเอาไว้จะมีบางสิ่งใช้สำหรับสวนกลับการโจมตี หากมีคนที่สะท้อนการโจมตีของเขาได้ทั้งหมดอาจจะทำให้เขาตกที่นั่งลำบากได้ แอนเดอร์สันจึงพยายามสู้กับพี่ชายไปเรื่อยๆจนกว่าจะมีใครยอมนำไม้ตายออกมา

“พี่ชาย พวกคุณคงไม่คิดที่จะร่วมมือกันหรอกใช่ไหม”

แอนเดอร์สันนำการ์ดออกมาถือเอาไว้ในมือ พี่ 4 ที่เคยเห็นการ์ดเหล่านี้มาแล้วจึงระมัดระวังตัวต่อไป หากแอนเดอร์สันใช้การ์ดพวกนี้เขาจะต้องกลายเป็นคนที่ไม่สามารถต่อสู้ได้ ดังนั้นจึงถอยห่างไม่ต้องการให้แอนเดอร์สันล็อกเป้ามายังตน พี่ 1 ที่เห็นท่าทางของพี่ 4 เขาจึงระมัดระวังตัวจากการ์ดในมือของแอนเดอร์สัน พี่ 3 ที่เห็นดังนั้นก็เลิกความคิดที่จะจัดการแอนเดอร์สันก่อน ด้วยจำนวนพี่น้องที่เหลือในตอนนี้ถ้าเขาถูกแอนเดอร์สันล็อกเป้าคงไม่เกิดผลดี

“เอาล่ะ ตอนนี้เราเหลือเวลาอีกไม่มาก นักเวทย์ทาสลดจำนวนลงไปแล้ว ฉันคิดว่าเรามาเอาจริงกันดีกว่านะ”

พี่ 1 พูดให้น้องชายทุกคนได้ยิน จากจำนวนนักเวทย์ทาสที่เหลืออยู่ไม่มากแล้ว จำนวนของพวกมันลดลงเหลือเท่ากับจำนวนทหาร ดังนั้นจึงจำเป็นต้องรีบจบการต่อสู้ให้ได้ก่อนจะมีใครสักคนเข้ามาหยุดการฆ่าฟันของพวกเขา

“ผมก็คิดเหมือนพี่เช่นกัน”

นายน้อย 3 ฉีกยิ้มกว้าง ทุกคนต่างล้วงเข้าไปในแหวนหลังจากรู้ว่าแต่ละคนต้องการฆ่ากันจริงๆแล้วหลังจากบีบบังคับให้กันและกันเผยความสามารถออกมา 

ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่ารูปแบบการต่อสู้ของพี่น้องเป็นแบบไหนจึงคิดจะปิดฉากให้เร็วที่สุด  ทันใดนั้นเองเสายักษ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและเหมือนกับเสาที่คอยค้ำจุนท้องฟ้าและพื้นดินของเกทแห่งนี้ไม่ให้พุ่งเข้ามาชนกัน มันก็เกิดการสั่นจนทุกคนหันมองว่ามันมีอะไรอยู่บนยอดเสา ทันทีที่ทุกคนมองจ้องไปบนยอดเสาที่เต็มไปด้วยเสียงโซ่กระทับกันเหมือนกับถูกปลดออก พวกเขาต่างมองเห็นก้อนเมฆแหวกออกให้เห็นสิ่งที่ถูกมัดอยู่บนนั้น ภายใต้การมองของพี่น้องและทหารพวกเขาต่างขนลุกชัน หลังจากสัมผัสได้ถึงพลังเวทย์มหาศาลปลดปล่อยออกมาจากยอดเสา

โฮก!

เสียงร้องอันน่าสะพรึงกลัวจากมอนสเตอร์ 910 ปีสะกดข่มทุกคนให้เกิดอาการสั่น ด้วยพลังของมันที่ปลดปล่อยออกมานั้นล้วนกดทับร่างของทหารจนรู้สึกหายใจยากลำบาก นักเวทย์แสงที่เห็นท่าไม่ดีเขาจึงรีบร่ายเวทย์ชำระล้างและเวทย์ปลอบประโลมเพื่อดึงสติทุกคนให้กลับมาจากการถูกสะกดข่ม

“พี่ชาย ไหนๆเราทุกคนก็ทำผิดกฎแล้ว เราหาข้อแก้ตัวไหมเผื่อพ่อจะให้เราอยู่ในกองทัพต่อไป”

แอนเดอร์สันเสนอแนวคิดให้ทุกคนได้ยิน ทันใดนั้นมอนสเตอร์ 910 ปีที่ถูกมัดเอาไว้บนยอดเสาก็ได้ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นดิน เปิดเผยร่างที่แท้จริงของมันให้ทุกๆคนเห็นเต็มๆตา  นายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ที่รู้ว่าบนหลังของมันมีพื้นที่กว้างพอให้วิ่งเล่น พวกเขาจึงกระโจนขึ้นไปยืนพร้อมกันพลางชักอาวุธของตัวเองออกมาโจมตีซึ่งกันและกันโดยใช้หลังของมันเป็นพื้นที่ต่อสู้

 “อย่าโกรธกันล่ะถ้าหากมีใครตาย ” คำพูดของพี่ 1 กระจายไปทั่วก่อนที่ทุกคนจะฉีกยิ้มกว้าง เมื่อทุกๆคนต้องการพูดประโยคเดียวกันกับพี่ 1