ราชาไร้บัลลังก์

เวลาได้ไหนผ่านไปเรื่อยๆนับตั้งแต่มิคาเอลจัดการเรื่องตระกูลขนนกเสร็จมันก็ไม่ได้ออกไปไหนอีกจนตอนนี้ด้านในเวลาผ่านไปจนเกือบจะครบ1ปีกว่าหรือเกือบจะครบ4เดือนในโลกภายนอกโดยมิคาเอลและเจนน่าได้ต่อสู้กันทุกวันและนอกจากจะต่อสู้กันแล้วมิคาเอลยังได้ขยายขนาดของผลึกที่ใช้เก็บพลังด้วยวิธีลับอีกด้วยนี่จะทำให้ระดับเลื่อนช้าลงไปมาก แต่ก็แลกกับการที่พลังจะมากกว่าในระดับเดียวกันมากมายยิ่งระดับพลังที่ตัวเองสูงมากขึ้นเท่าไหร่ข้อได้เปรียบก็จะเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น
ตูม! ภายในประตูพรสวรรค์ตอนนี้กลับมีร่างของคนปลิวออกไปด้วยความรุนแรงจนไม่สามารถควบคุมได้ร่างร่างนั้นได้ตกกระทบกับพื้นดินจนเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ พร้อมๆกันนั้นก็มีเด็กหญิง?ที่ใส่ชุดเกราะสีแดงเพลิงเดินเข้าไปใกล้คนที่โดนซัดปลิว
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า พอเถอะน้องหญิงประตูพรสวรรค์ของเจ้ามันเกินจิตใต้สำนึกเกินไปแล้ว ข้ายอมแพ้''คนที่ถูกซัดปลิวคือมิคาเอล มันต้องต่อสู้กับเจนน่าที่มีความสามารถหลากหลายเกินไปจนพลาดท่า
''หึ ท่านพี่อย่ามาโกหกข้า หากนี่เป็นการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตข้าคงตายไปตั้งนานแล้ว''เจนน่าเองสามารถรับรู้ได้ตลอดเวลาที่ต่อสู้กันมา ว่ามิคาเอลนั้นออมมือให้นางอย่างมากแต่ถึงนางจะทุ่มสุดตัวก็ยังไม่สามารถทำให้มิคาเอลเอาจริงได้และตลอดเวลาเกือบ4เดือนที่ต่อสู้มานั้นนิสัยและการมองโลกของเจนน่าก็เริ่มจะเหมือนมิคาเอลเข้าไปทุกที
''เอาเถอะ ตอนนี้ได้เวลาแล้วข้าว่าเราออกไปด้านนอกกันเถอะ มันถึงเวลาที่จะไปเอาของในปราการแล้ว''มิคาพูดจบก็ลุกออกมาจากหลุมนั้นจากนั้นจึงจับมือเจนน่าและพากันออกไปด้านนอกส่วนเจ้าเบบี้เองมิคาเอลได้เก็บมันเข้าไปในประตูพรสวรรค์นานแล้วเพราะถึงอยู่ไปมันก็ไม่มีอะไรให้มันทำ
''ฮ่า ไปหันเถอะน้องหญิงข้าต้องไปที่ตระกูลชาวบ้านเพื่อหาใครคนนึง''มิคาเอลจูงมือเจนน่าเดินออกไปที่ไม่ใช้ข้ามมิติเพราะการข้ามมิตานี้ไม่สามารถนำคนอื่นไปด้วยได้เพราะการใช้ในตอนนี้ 1คนคือขีดกำจัดทั่งคู่ค่อยๆเดินไปเรื่อยๆโดยไม่รีบร้อนจนในที่สุดก็มาหยุดอยู่หน้าตระกูลชาวบ้านมิคาเอลได้เดินเข้าไปถามคนที่เฝ้าทางเข้าทันที
''พี่สาวเหมยอยู่หรือไม่ หากอยู่ช่วยไปบอกทีว่าคนที่ชื่อมิคาเอลมาหา''คนที่ถูกถามก็ได้แต่สับสนเพราะเท่าที่จำได้คุณหนูของมันไม่มีคนที่รู้จักที่เป็นเด็กแบบนี้ แต่มันก็ไม่ได้พูดอะไรและเดินหายเข้าไปในตระกูลทันที
คนที่เฝ้าประตูของตระกูลชาวบ้านเองได้เดินมาถึงห้องรับแขกแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปบอกเรื่องของมิคาเอลเพราะในห้องรับแขกตอนนี้เหมยกำลังนั่งพูดคุยอยู่กับเฮนรี่และผู้อาวุโสในตระกูลขนนกมันทำได้แค่ยืนรออยู่หน้าทางเข้าท้องรับแขกเท่านั้น แต่มีหรือเรื่องเหล่านี้จะรอดพ้นคนในห้องรับแขกได้
''เจ้ามีเรื่องอะไรถึงได้มายืนคอยที่หน้าทางเข้า''เหมยที่ไม่ได้สนใจในตอนแรกได้ถามออกมาเพราะหงุดหงิดเพราะเท่าที่เห็นมันเดินมาหยุดที่หน้าทางเข้าและพยายามจะพูดอะไรซักอย่างแล้วก็เงียบไปอยู่หลายครั้ง
''เรียนคุณหนูมีเด็กที่ชื่อมิคาเอลมาขอพบ เด็กคนนั้นยังยืนรออยู่ที่หน้าทางเข้าตระกูลข้าไม่รู้ว่าควรทำยังไงจึงได้มาเรียนคุณหนูแต่คุณ...''มันถูกขัดจังหวะโดยการกระทำของคนทั้งหมดในห้องรับแขกก่อนจะพูดจบเพราะคนด้านในทั้งหมดต่างลุกพรวดออกจากเก้าอี้ด้วยความรวดเร็ว
''บัดซบ เจ้ากล้าปล่อยให้นายท่านยืนรออยู่ด้านนอกได้ยังไง''เฮนรี่กลายเป็นเงาพล่าเบลอหายออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจใคร และหลังจากเฮนรี่พุ่งออกไปแล้วคนอื่นๆก็ทยอยตามออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้คนที่มารายงานยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่กับที่
''นายท่าน ท่านหายไปไหนมาตั้งนาน''เฮนรี่มาหยุดอยู่ที่หน้ามิคาเอลพร้อมทำความเคารพ
''เจ้าเองก็อยู่ที่นี่? อืม ข้าไปฝึกมานิดหน่อยน่ะแล้วพี่สาวเหมยล่ะ''เพียงคำพูดของมิคาเอลจบลงเสียงของเหมยก็ดังขึ้นทันที
''น้องชายตัวน้อย ในที่สุดเจ้าก็มาหาข้าตอนนี้ท่านพ่อตกลงเรื่องรับเจ้าเป็นน้องชายแล้ว ฮิ ฮิ''นางในตอนนี้มีความสุขอย่างมากเพราะตลอดเวลาเกือบ4เดือนที่มิคาเอลหายไปนางเป็นกังวลมาก
''อ่า พี่สาวเหมยท่านยังคงไม่ยอมแพ้จริงๆข้านับถือในเรื่องความดื้อดึงของท่านมากแต่ข้าก็ยังไม่ได้ยอมรับเรื่องการเป็นน้องชายของท่านหรอกนะเพราะเรื่องนี้มัน...เฮ้อ ช่างเถอะ''มิคาเอลพูดออกมาอย่างหมดหนทางขณะเหมยดึงตัวมิคาเอลไปกอดจนหน้าของมันจมลงไปในหน้าอกมิคาเอลก็ได้แต่ฝืนและดันตัวเองออกมาขณะเริ่มแนะนำเจนน่าให้คนอื่นๆรู้จัก
''นี่คือเจนน่านางคือคนรักของข้าหวังว่าพวกเจ้าทุกคนจะให้ความเคารพนางเช่นเดียวกับข้า''มิคาเอลพูดจบก็หันไปมองเฮนรี่และคนในตระกูลของมัน ในขณะที่เหมยกลับจ้องไปที่เจนน่าตาไม่กระพริบ
''น้องชายตัวน้อยเจ้ามีคนรักที่น่ารักมากจริงๆ ไป เราไปคุยกันด้านในดีกว่า''เหมยและคนอื่นๆเดินกลับเข้าไปในตระกูลชาวบ้านเพื่อพูดคุยเรื่องต่างๆและแผนในอนาคตกันต่อ
''นายท่านต่อจากนี้ท่านจะทำอะไรต่อ มีอะไรให้ข้าจัดการหรือไม่''เฮนรี่อดถามไม่ได้หลังจากนั่งลง
''ไม่มีอะไรมากส่วนเจ้าต้องทำอะไรนั้นไปถามพี่สาวเหมยเอาเองข้าให้อำนาจการตัดสินใจกับนางส่วนข้าจะไปจัดการเรื่องปราการเพื่อรับมรดกซักหน่อย''มิคาเอลพูดพลางลูบผมของเจนน่าไปด้วย
''แต่นายท่าน พลังของนายท่านมัน เอ่อ...''มิคาเอลโบกมือเป็นการบอกให้มันเงียบลง
''ข้ามีวิธีของข้า เจ้าเองก็เถอะเปลี่ยนนิสัยรึยังหากยังรับงานมั่วๆแบบนี้ต่อไปตระกูลเจ้าล่มจมแน่''มิคาเอลไม่ได้สนใจตระกูลขนนกมากในตอนแรกแต่ในเมื่อตอนนี้อยู่ใต้การดูแลของตนเองก็ต้องสนใจบ้าง
''ข้าเปลี่ยนไปแล้ว ข้าจะไม่รับงานที่ต้องฆ่าคนดีและส่วนใหญ่ข้าจะรับงานคุ้มกันคนดีและช่วยเหลือผู้ยากไร้แทน''เฮนรี่พูดขณะแสดงรอยยิ้มที่สดใจหลังเป็นผู้ติดตามของมิคาเอลแล้วมันได้ทบทวนสิ่งต่างๆจนตอนนี้มันก็ตระหนักได้
''นั่นก็ดีแล้ว แต่ถึงแบบนั้นก็อย่าใจอ่อนจนเกินไปแล้วกันคนเราก็หน้าไม่รู้ใจ ตอนนี้เจ้ากลับไปก่อน''มิคาเอลพูดจบก็ลุกขึ้นและหันไปพูดกับเหมย
''ที่สาวเหมยข้าและเจนน่าไม่ได้อาบน้ำมานานมากแล้วช่วยเตรียมที่ให้ข้าด้วยและขอชุดใหม่ด้วยนะ''
''ได้เลยเดี๋ยวที่สาวจะให้คนไปเตรียมไว้ให้''เหมยเดินออกนอกห้องไปจัดเตรียมเรื่องต่างๆโดยทิ้งมิคาเอลและเจนน่าไป2คน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่16:ออกจากการฝึก

นิยายแนะนำ

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่16:ออกจากการฝึก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้