[จบ] ระบบกลืนกินพรสวรรค์

บทที่ 10 การกลืนกินครั้งใหญ่!

ฉู่โม่วตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปยังเทียบความเร็วขนาดนี้ไม่ได้!

พูดอีกอย่างก็คือ

ด้วยคุณสมบัติธาตุสายฟ้าและลม พละกำลังของฉู่โม่วในตอนนี้เทียบได้กับผู้ฝึกยุทธ์ หรือกระทั่งเอาชนะพวกเขาได้เสียด้วยซ้ำ!

แต่พรสวรรค์ทั้งสองธาตุที่เขาครอบครองยังอยู่ในระดับ 2 เท่านั้น

ถ้าความสามารถเหล่านี้พัฒนาต่อไป มันจะน่าสะพรึงกลัวถึงขนาดไหนกันนะ?

“มาดูกันซิว่าโจวชี่จะมีของดีเก็บไว้มากแค่ไหน!”

ฉู่โม่วพยายามระงับความตื่นเต้นลง และเข้าไปใกล้โจวชี่อีกครั้งเพื่อทำการกลืนกินต่อไป

แม้ว่าระบบการกลืนกินจะใช้ได้แค่กับหนึ่งเป้าหมายต่อเดือน มันก็สามารถกลืนกินได้อย่างไม่จำกัดจำนวนครั้งกับเป้าหมายนั้น ๆ จนกว่าจะไม่มีอะไรให้กลืนกินอีก

“กลืนกิน!”

ฉู่โม่วกล่าวในใจ

[การกลืนกินเสร็จสิ้น!]

[ได้รับกระบวนท่าระดับทองแดง: กระบี่ฝ่าวายุ!]

“ได้ตำรามาด้วยจริง ๆ เหรอ?”

ฉู่โม่วมองดูหนังสือที่ปรากฏขึ้นในมือด้วยความประหลาดใจ

เมื่อเปิดดู เขาก็พบว่าเนื้อหานั้นเหมือนกับวิธีที่โจวชี่ใช้กระบี่ฝ่าวายุก่อนหน้านี้เป๊ะ ๆ

“หรือว่าระบบกลืนกินจะไม่ได้ใช้ได้แค่กับพรสวรรค์หรือพลังกายเนื้อ แต่ยังใช้กับวรยุทธ์หรือกระบวนท่าต่าง ๆ ที่เรียนรู้มาในชีวิตได้ด้วยเหรอ?”

ฉู่โม่วขนลุกเมื่อตระหนักถึงพลังของระบบกลืนกินมากขึ้น

แม้ว่า ‘กระบี่ฝ่าวายุ’ เล่มนี้จะไม่ได้ทรงพลังมากนักในมือของโจวชี่ แต่อย่างไรแล้ว มันก็ยังเป็นกระบวนท่าอยู่วันยังค่ำ

กระบวนท่านั้นมีราคาสูงมาก แม้แต่ระดับทองแดงที่จัดว่าธรรมดาทั่วไปที่สุดก็นับว่าทรงคุณค่า

กระทั่งผู้ฝึกยุทธ์ยังได้มาอย่างยากลำบาก

หลักฐานหนึ่งที่เห็นได้ชัดคือ ในภารกิจไล่ล่าของสถาบันครั้งนี้ ผู้ชนะรางวัลอันดับหนึ่งก็ยังได้รับแค่กระบวนท่าระดับทองแดงเท่านั้น

โจวชี่เป็นเพียงผู้ปลุกพลังระดับกลาง แต่กลับมีกระบวนท่าขั้นทองแดง… เขาจะต้องเรียนรู้มันมาจากพ่อที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงแน่

“งั้นก็ดีเลย!”

ฉู่โม่วพยักหน้าเบา ๆ แล้วจึงนาบตำราเข้ากับศีรษะของตัวเอง

หลังจากนั้น

หนังสือทั้งเล่มก็สลายกลายเป็นลำแสงนับไม่ถ้วนที่หลั่งไหลเข้าไปในความคิดของฉู่โม่ว

เขาเรียนรู้กระบวนท่าทั้งหมดในตำราเล่มนี้แล้ว!

“การเรียนรู้กระบวนท่า ‘กระบี่ฝ่าวายุ’ มีสามขั้น ถ้าเรียนรู้ขั้นแรกได้ ก็จะเคลือบคมกระบี่ด้วยรัศมีพลังได้ และในขั้นที่สามนั้นผู้ใช้กระทั่งสามารถตัดผ่ารัศมีแสงได้…!”

ก่อนหน้านี้เขาเห็นโจวชี่อาบกระบี่ไปด้วยรัศมีพลังอันเยือกเย็น ซึ่งตอนนั้นอีกฝ่ายยังไม่ได้ใช้มันจริง ๆ จัง ๆด้วยซ้ำ!

ฉู่โม่วอดรู้สึกโชคดีไม่ได้

โชคดีที่โจวชี่ยังไม่ค่อยชำนาญ ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายคงฆ่าเขาได้ง่าย ๆ ไปแล้ว!

“กลืนกินต่อ!”

ฉู่โม่ววางมือลงบนร่างกายของโจวชี่และพูดในใจอีกครั้ง

[การกลืนกินเสร็จสิ้น!]

[ได้รับแผนที่สมบัติ!]

“แผนที่สมบัติเหรอ?”

ฉู่โม่วมองดูม้วนกระดาษสีเหลืองที่ได้รับมาและกลืนกินมันเข้าไป

ข้อความหนึ่งพรั่งพรูเข้ามาในความคิดของเขาทันที

“ตำแหน่งของรังสัตว์อสูรระดับ 3 มังกรพสุธานั้นคาดว่ามีแก่นแท้แห่งจิตวิญญาณหมื่นปีอยู่… โจวชี่มาที่นี่เพราะแบบนี้นี่เอง!”

แววตาของฉู่โม่วเป็นประกาย

เขาเองก็เคยได้ยินเรื่องคุณสมบัติของแก่นแท้แห่งจิตวิญญาณหมื่นปีมาบ้าง

หากเรื่องนี้เป็นความจริง เขาต้องไปสำรวจที่นั่นให้ได้!

[ทรัพยากรของเป้าหมายหมดแล้ว ไม่สามารถกลืนกินต่อได้]

ตอนนั้นเอง ฉู่โม่วผู้กำลังอารมณ์ดีอย่างที่สุด และกำลังจะใช้ระบบกลืนกินต่อก็ต้องตกตะลึง

ความรู้สึกเสียดายท่วมท้นขึ้นในใจทันที

แต่แล้วมุมปากของชายหนุ่มก็คลี่ยิ้มออกมา

แม้ว่าโจวชี่จะน่ารังเกียจ แต่ทรัพยากรที่กลืนกินมาก็เป็นประโยชน์อย่างถึงที่สุด

พรสวรรค์ธาตุลมระดับ 2! 

กระบวนท่าระดับทองแดง กระบี่ฝ่าวายุ!

ตำแหน่งของไขกระดูกหมื่นปีที่ช่วยเสริมสร้างพลังกายเนื้อ!

ไม่ว่าชิ้นไหนก็คือสมบัติล้ำค่า!

อีกอย่างหนึ่ง

ยังมีเลือดสัตว์อสูรที่เขาได้มาจากสัตว์อสูรระดับต้นและหมียักษ์คลั่งอีกด้วย

ไหนจะน้ำผึ้งวิญญาณต้นกำเนิดอีก!

นอกจากนี้ ชายหนุ่มยังพบซากสัตว์อสูรซึ่งนับเป็นคะแนนที่ได้จากศพของมู่จื้ออีก

นี่ยังไม่นับเลือดสัตว์อสูรอีกสี่ตัวเสียด้วยซ้ำ

ท้ายที่สุดคือสิ่งของบนร่างกายของโจวชี่

กระบี่คุณภาพสูง!

มันมีมูลค่าไม่น้อยเลยทีเดียว หากจะซื้อก็ต้องใช้เงินถึงห้าร้อยหยวน

นอกจากกระบี่เล่มนี้แล้ว ฉู่โม่วก็ไม่เจออะไรบนร่างกายของโจวชี่อีก

ชายหนุ่มอดทำหน้าบึ้งไม่ได้!

ตั้งแต่เข้ามาในป่านอกฐานนี้ เป็นไปไม่ได้ที่โจวชี่จะหาเหยื่อไม่ได้แม้แต่ตัวเดียว

ดังนั้นแล้ว หมอนั่นจะต้องมีเลือดสัตว์อสูรอยู่อย่างแน่นอน!

แค่ตอนนี้ฉู่โม่วยังหาไม่เจอ…

เมื่อคิดได้ดังนั้น

ฉู่โม่วพลันมองเห็นถุงขนาดเล็กที่ห้อยอยู่กับเอวของโจวชี่ มันดูคล้ายถุงใส่เครื่องหอมแต่ข้างในดูขรุขระ

 “หรือว่า…”

ทันใดนั้นชายหนุ่มก็คาดเดาบางอย่างขึ้นมา

เขาหยิบถุงนั้นขึ้นมาในมือ และหลังจากที่ตรวจสอบอย่างระมัดระวัง ก็ต้องพบความประหลาดใจ

“มันเป็นถุงเก็บของจริง ๆ ด้วย!”

ถุงเก็บของ!

มันเป็นถุงวิเศษที่สามารถบรรจุของได้มหาศาลและสามารถดูดซับเมล็ดพันธุ์ได้

มันถูกทำมาจากสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าหนูกลืนนภา แม้จะเป็นอสูรขนาดเล็ก แต่มันก็มีความสามารถในการเก็บสิ่งของมากมายไว้ในร่างกาย หากสังหารมันได้ก็สามารถใช้ขนมาทำเป็นถุงเก็บของได้

แต่เพราะหนูกลืนนภานั้นหาตัวจับยาก ราคาของถุงเก็บของจึงสูงชนิดนี่ผู้ปลุกพลังหลายคนยังจ่ายไม่ไหว

ฐานลู่หยางนั้นมีขนาดเล็กและมีขบวนพ่อค้าขนาดใหญ่อยู่ไม่มากนัก การครอบครองถุงเก็บของจึงเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ยากทีเดียว

“ไม่คิดเลยว่าโจวชี่จะมีของหายากแบบนี้ด้วย!”

นอกจากตกตะลึงแล้ว ฉู่โม่วยังดีใจอย่างถึงที่สุด

เดิมทีเขาต้องแบกสิ่งของมากมายซึ่งไม่ได้สะดวกสบายนัก

ตอนนี้เมื่อมีถุงเก็บของ ปัญหานั้นก็ถูกแก้ไขเป็นที่เรียบร้อย

เขาใส่อณูแห่งชีวิตเข้าไปทันที และในไม่ช้าถุงเก็บของก็เปิดออก

ข้างในมีความกว้างราวสองลูกบาศก์เมตรและมีของต่าง ๆ ของโจวชี่ รวมไปถึงชิ้นส่วนและเลือดของสัตว์อสูรด้วย

คุ้มค่าแล้วที่เจอมัน

นอกจากนั้นยังมีหินปฐมกาลอยู่กองหนึ่งด้วย

ตั้งแต่เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่หลวงขึ้น ด้วยผลของอณูแห่งชีวิต โลกก็ค่อย ๆ พัฒนาขึ้น บางสถานที่ที่มีอณูแห่งชีวิตแข็งแกร่งจะกลายเป็นแหล่งเกิดหินปฐมกาลขึ้น

ผู้ฝึกยุทธ์สามารถใช้หินปฐมกาลเช่นนี้ในการฝึกฝนได้

และเพราะอณูแห่งชีวิต สิ่งนี้ได้กลายเป็นสกุลเงินในการซื้อขายระหว่างผู้ฝึกยุทธ์ไปแล้ว

“หินปฐมกาลระดับต่ำหกร้อยสามสิบห้าก้อน!”

“เลือดสัตว์อสูรสิบสองตัว และสามตัวในนั้นเป็นสัตว์อสูรระดับ 2 ด้วย!”

“โจวชี่นี่เป็นตัวนำบ่อเงินบ่อทองของฉันจริง ๆ!”

 ฉู่โม่วพึงพอใจมากเมื่อไล่สายตามองทรัพยากรที่ได้มา

เขาใส่ทุกอย่างเข้าไปในถุงเก็บของ แล้วจึงห้อยเอาไว้ที่เอว

ตอนนี้

ฉู่โม่วมีเลือดของสัตว์อสูรยี่สิบเอ็ดตัว และเป็นเลือดของสัตว์อสูรระดับ 2 เสียสามตัว!

รวมไปถึงน้ำผึ้งวิญญาณต้นกำเนิด เช่นเดียวกันกับหินปฐมกาลหกร้อยกว่าก้อนและกระบี่ฝ่าวายุด้วย

ทรัพยากรเหล่านี้มีค่ามากทีเดียว!

หลังจากที่ตบถุงเก็บของเบา ๆ อย่างพึงพอใจ ฉู่โม่วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบน

ตอนนี้เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว

“ก่อนพระอาทิตย์ตกยังเหลือเวลาอีกไม่ถึงสองชั่วโมง แต่การเดินทางตอนกลางคืนก็อันตรายเกินไป!”

“คืนนี้ฉันจะฝึกฝนก่อนแล้วกัน! รอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าแล้วค่อยออกไปตามหาสมบัติ!”

...