กลิ่นแป้งนึ่งยังอวลอยู่ในบ้านดินหลังเล็ก
หยางเฟยนั่งนิ่ง มือที่ถือถ้วยไม้ยังไม่ขยับไปไหน สายตาจับจ้องหญิงตรงหน้าอย่างระแวดระวัง ราวกับกลัวว่าภาพเมื่อครู่จะเป็เพียงภาพลวง
หลินเสี่ยวเถา…หรือหญิงที่อยู่ในร่างของนาง…เงียบผิดปกติ
ไม่มีเสียงกระแทกถ้วย
ไม่มีคำด่า
ไม่มีสีหน้าบูดบึ้ง
ลดาก้มมองถ้วยของตนเอง พลางคำนวณในใจอย่างเป็ระบบ
แป้งหยาบที่เหลือ…ประมาณสามมื้อ
ผักป่า…ไม่ถึงสองวัน
ฟืน…ใกล้หมด
เงิน…แทบไม่มี
ชีวิตเชฟที่เคยควบคุมครัวระดับหรู
ตอนนี้ต้องมานั่งวิเคราะห์เสบียงในบ้านดิน
เธอถอนหายใจช้าๆ
เสียงฝีเท้าเล็กๆ ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ประตู เด็กหญิงโผล่หน้าเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ในมือมีผักป่าเพิ่มอีกกำหนึ่ง เสื้อผ้าของเด็กเก่าซีด มีรอยปะหลายจุด
ดวงตากลมโตยังเต็มไปด้วยความระแวง
“แม่…หนูเก็บมาเพิ่ม…”
ลดาหันไปมอง
หัวใจสะดุด
เด็กคนนี้—อายุไม่เกินห้าขวบ—แต่แววตาเหมือนคนโตเต็มวัยที่เคยผ่านความกลัวมามากเกินไป
ความทรงจำของร่างนี้แทรกเข้ามาอีกครั้ง
ภาพมือที่ผลักเด็ก
เสียงตะคอก
คำพูดว่า “ตัวซวย”
ลดากำหมัดแน่น
“เอามานี่” เธอพูด
เด็กสะดุ้งทันที
หยางเฟยเงยหน้าขึ้น สีหน้าตึงเครียด มือกำขอบเตียงแน่น
ลดาเห็นสายตาทั้งสอง
จึงพยายามผ่อนน้ำเสียง
“…เอามาให้แม่ล้าง จะได้กินด้วยกัน”
เด็กหญิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้ามาอย่างระวัง ราวกับกำลังยื่นของให้เสือ
ลดารับผักมา ล้างด้วยน้ำที่เหลืออยู่เพียงครึ่งขัน เธอจัดการอย่างประหยัดที่สุด
บ้านนี้จนเกินไป
จนชนิดที่ความโกรธในอกเธอเปลี่ยนเป็ความมุ่งมั่น
‘ถ้าอยู่ที่นี่…ฉันจะไม่ให้ลูกต้องกลัวแม่อีก’
ขณะนั้นเอง—
เสียงไอแห้งๆ ดังจากนอกบ้าน ตามด้วยเสียงผู้หญิงสูงแหลม
“หลินเสี่ยวเถา! ได้ยินว่าตื่นแล้ว ยังไม่รีบมาช่วยงานอีกหรือ!”
ลดาชะงัก
ความทรงจำอีกชุดพุ่งเข้ามา
แม่สามี
ผู้ลำเอียง
ผู้รักสะใภ้ใหญ่ยิ่งกว่าลูกชายรอง
ผู้ไม่เคยเห็นหลินเสี่ยวเถาเป็คน
ประตูถูกผลักเปิดโดยไม่รอคำเชิญ หญิงวัยกลางคนร่างท้วมก้าวเข้ามา สีหน้าบึ้งตึงทันทีที่เห็นภาพในบ้าน
“โอ้โฮ…ตื่นมาก็นั่งกินสบายใจ ไม่คิดจะทำงานหรือไง!”
สายตานางกวาดไปที่ถ้วยอาหารบนโต๊ะ ก่อนจะหรี่ลง
“แป้งของบ้านใหญ่ใช่ไหม ใครอนุญาตให้เ้าเอามาใช้!”
หยางเฟยพยายามยันตัวลุก แต่ลดายกมือห้ามไว้เบาๆ
เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ
สบตาแม่สามีตรงๆ
“แป้งนี้…ส่วนแบ่งของบ้านรอง” ลดาพูดเสียงเรียบ
แม่สามีชะงักไปเสี้ยววินาที เพราะน้ำเสียงนี้ไม่เหมือนเดิม
“แบ่งอะไร! เ้าอยู่กินกับบ้านนี้ ก็ต้องฟังบ้านใหญ่!”
“ถ้าเช่นนั้น” ลดายิ้มบาง “ขอท่านแม่ลองคิดดู เราสามคนกินแค่วันละกำมือ แป้งถุงนั้นพอถึงสิ้นเดือนหรือไม่”
แม่สามีอึ้ง
ลดาพูดต่ออย่างนิ่งสงบ
“หรือท่านแม่จะให้ลูกชายที่ขาเจ็บ ออกไปทำงานหนักแทนสะใภ้ใหญ่?”
คำพูดนั้นไม่ดัง
แต่คม
หยางเฟยเองยังใ
แม่สามีหน้าแดงจัด
“เ้า…กล้าเถียงข้า!”
“ข้าเพียงพูดความจริง”
เสียงเธอเรียบเฉย ไม่ได้ะโ ไม่ได้ก้าวร้าว
และนั่นต่างหากที่ทำให้แม่สามีรู้สึกเหมือนเสียเปรียบ
เด็กหญิงยืนเกาะชายเสื้อพ่อแน่น
แววตาที่มองแม่ตนเองเริ่มมีความสงสัยปนอยู่
หลินเสี่ยวเถาคนเดิม…ไม่มีทางพูดเช่นนี้
แม่สามีสูดลมหายใจแรง ก่อนจะเปลี่ยนเป้า
“ดี! ถ้าเก่งนัก พรุ่งนี้ไปช่วยดายหญ้าที่นาใหญ่ อย่าอ้างว่าอ่อนแอ!”
ลดาเงียบไปครู่หนึ่ง
ในหัวเริ่มคำนวณอีกครั้ง
นาใหญ่…
หมายถึงที่ดินผืนเดียวของตระกูล
ดินแข็ง
น้ำไม่พอ
ผลผลิตตกต่ำมาหลายปี
เธอเงยหน้าขึ้น
“ได้”
คำตอบสั้นๆ ทำให้ทุกคนในบ้านชะงัก
แม่สามีหรี่ตา
“อย่ามาร้องไห้ทีหลัง”
“ไม่ร้อง”
น้ำเสียงนั้นหนักแน่นเกินกว่าสะใภ้ตัวร้ายคนเดิมจะมี
แม่สามีสะบัดแขนเสื้อ เดินออกไปอย่างหงุดหงิด
ทันทีที่เสียงฝีเท้าห่างออกไป
ความเงียบก็ปกคลุมอีกครั้ง
หยางเฟยมองภรรยาอย่างลึกซึ้ง
“เ้าจะไปจริงหรือ”
“ไป”
“เ้าทำงานหนักไม่เคยไหว”
ลดาหันมาสบตาเขา
แววตาคมชัด
“นั่นคือเมื่อก่อน”
คำตอบนั้นทำให้หยางเฟยนิ่งงัน
หญิงตรงหน้า…ไม่เหมือนเดิม
ไม่ใช่เพียงอารมณ์
แต่เหมือนคนละคน
ด้านนอก ลมพัดแรงขึ้นเล็กน้อย กลิ่นดินลอยเข้ามา
ลดาเดินออกไปยืนหน้าบ้าน มองไปยังทุ่งนาไกลๆ
ผืนดินแห้งแตกระแหง
ไม่มีระบบชลประทาน
ปลูกพืชแบบเดิมซ้ำๆ
ในสายตาชาวบ้าน มันคือโชคร้าย
แต่ในสายตาเธอ—มันคือพื้นที่ทดลอง
‘ดินแบบนี้…ถ้าปรับร่องน้ำใหม่
ถ้าปลูกพืชที่ทนแล้ง…’
มุมปากเธอขยับเล็กน้อย
สะใภ้ตัวร้าย?
ไม่
ต่อจากนี้
หลินเสี่ยวเถาจะกลายเป็คนที่ไม่มีใครกล้าดูถูก
แต่ในขณะที่เธอกำลังวางแผน—
เสียงซุบซิบดังมาจากรั้วบ้านข้างๆ
“ได้ยินไหม หลินเสี่ยวเถาแสร้งทำดี”
“คงคิดแผนอะไรอีกล่ะสิ”
“ผู้หญิงแบบนั้น เปลี่ยนไม่ได้หรอก”
คำพูดลอยมากับลม
ลดาหยุดนิ่ง
แล้วค่อยๆ หันไปมองทิศทางเสียง
ดวงตาสงบ…แต่เย็นลงทีละน้อย
“งั้นหรือ…”
เธอพึมพำเบาๆ
ถ้าคำพูดไม่พอเปลี่ยนภาพลักษณ์
ก็ต้องใช้ผลลัพธ์
และพรุ่งนี้
ที่นาใหญ่ของตระกูลหยาง
จะเป็สนามแรก
ลมเย็นพัดผ่านชายเสื้อ
เด็กหญิงค่อยๆ เดินมายืนข้างแม่อย่างลังเล
“แม่…จะไปทำงานจริงหรือ”
ลดาก้มลงมอง
คราวนี้สายตาอ่อนลง
“จริง”
“เหนื่อยนะ…”
เธอยกมือขึ้น
ลังเลเพียงเสี้ยววินาที
ก่อนจะลูบศีรษะเด็กเบาๆ
ร่างเล็กแข็งค้าง
เหมือนไม่เคยได้รับััแบบนี้มาก่อน
“ถ้าแม่ไม่เหนื่อย วันนี้ลูกจะได้กินอิ่มกว่านี้”
เด็กหญิงเงยหน้าขึ้น
แววตาสั่นไหว
หยางเฟยมองภาพนั้นเงียบๆ
หัวใจที่เคยเ็ากับภรรยา
เริ่มสั่นคลอน
ค่ำวันนั้น
ท้องฟ้าสีครามเข้มค่อยๆ เปลี่ยนเป็ม่วงหม่น
ลดานั่งอยู่หน้าบ้าน
มองดาวดวงแรกที่ปรากฏขึ้น
เธอตายมาแล้วครั้งหนึ่ง
ครั้งนี้…จะไม่ใช้ชีวิตแบบเดิม
แต่เธอไม่รู้เลยว่า—
ในความมืดอีกฟากของหมู่บ้าน
สะใภ้ใหญ่กำลังยืนคุยกับแม่สามี
สายตาทั้งคู่มองมายังบ้านดินหลังเล็ก
และแผนบางอย่าง
กำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ
ลมพัดแรงขึ้นอีกครั้ง
เหมือนสัญญาณเตือน
พรุ่งนี้ที่นา
จะไม่ใช่เพียงการดายหญ้า
แต่มันจะเป็จุดเริ่มต้น
ของบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น
และบางที
อันตราย…อาจไม่ได้มาจากดินแล้งเพียงอย่างเดียว
รุ่งเช้า
แสงอาทิตย์ยังไม่ทันพ้นขอบเขา เสียงไก่ขันก็ดังไปทั่วหมู่บ้าน
ลดาลุกขึ้นก่อนใคร เธอจัดการต้มน้ำเพียงเล็กน้อย แบ่งแป้งหยาบที่เหลือทำเป็แผ่นบางๆ ย่างบนกระทะดิน กลิ่นหอมอ่อนลอยคลุ้งในอากาศเย็น
เด็กหญิงนั่งมองเงียบๆ
สายตาไม่ได้หวาดกลัวเหมือนเมื่อวานอีกแล้ว
แต่เต็มไปด้วยความสงสัย
“กินก่อน เดี๋ยวแม่ไปนา” ลดาพูด
หยางเฟยขมวดคิ้ว “เ้าจะไปคนเดียว?”
“อืม”
“สะใภ้ใหญ่กับแม่…คงไม่ปล่อยให้เ้าทำง่ายๆ”
ลดายิ้มบาง “ยิ่งไม่ปล่อย ก็ยิ่งต้องไป”
คำพูดเรียบง่าย แต่แววตาแน่วแน่จนหยางเฟยพูดไม่ออก
ทุ่งนาใหญ่ของตระกูลหยางอยู่ห่างจากหมู่บ้านราวครึ่งชั่วยาม
พื้นดินแตกระแหงเป็เส้นยาว ร่องน้ำตื้นเขิน เต็มไปด้วยวัชพืชสูงเกือบถึงเข่า
สะใภ้ใหญ่ยืนกอดอกอยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าแต่งแต้มรอยยิ้มบางๆ ที่ดูอย่างไรก็ไม่จริงใจ
“โอ๊ะ น้องสะใภ้รองมาเช้าเชียว” นางเอ่ยเสียงหวาน “คิดว่าคงป่วยจนลุกไม่ไหวเสียอีก”
ลดาไม่ตอบโต้
เพียงก้มลงมองดิน ใช้ปลายเท้าเขี่ยผิวหน้าดูความร่วนซุย
ดินแข็ง
แต่ไม่ถึงกับตาย
ถ้ามีน้ำพอ…ยังพอช่วยได้
“วันนี้เ้าดายหญ้าฝั่งโน้น” สะใภ้ใหญ่ชี้ไปยังแปลงที่รกที่สุด “อย่าอู้งานล่ะ”
แปลงนั้นอยู่ไกลสุด
แดดส่องเต็ม
และดินตรงนั้นแตกระแหงที่สุด
ลดารับจอบโดยไม่พูดอะไร
ก่อนเดินไปยังตำแหน่งที่ถูกชี้
เสียงซุบซิบจากชาวบ้านเริ่มดังขึ้น
“ดูสิ จะไหวหรือ”
“เมื่อก่อนจับจอบยังไม่เป็”
ลดายกจอบขึ้น
จังหวะแรกยังไม่ชิน
แต่หลังจากนั้น มือเธอเริ่มปรับจังหวะอย่างมีระบบ
เธอไม่ได้ฟันมั่ว
แต่สังเกตร่องดินก่อน
เลือกจุดที่วัชพืชดูดน้ำมากที่สุด
ค่อยๆ เปิดหน้าดินทีละ่
สะใภ้ใหญ่แอบมอง
คิ้วขมวดเล็กน้อย
“ทำเหมือนรู้มาก” นางพึมพำ
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งวัน
เหงื่อไหลอาบแผ่นหลัง
ฝ่ามือเริ่มแสบ
แต่ลดาไม่หยุด
เธอสังเกตเห็นบางอย่าง
ร่องน้ำถูกขุดผิดทิศ
น้ำที่ควรไหลเข้ากลับไหลออก
ดินจึงแห้งเร็วกว่าปกติ
เธอวางจอบลง
เดินไปยังปลายร่อง
ใช้แรงเท่าที่มีขุดดินเล็กน้อย เปลี่ยนทิศทางให้เอียงเข้าหาแปลงหลัก
สะใภ้ใหญ่เห็นเข้า
รีบะโ
“เ้าทำอะไร! ใครให้เปลี่ยนร่องน้ำ!”
เสียงดังจนชาวบ้านหันมามอง
ลดาเงยหน้าขึ้น
ใบหน้าแดงจากแดด แต่แววตาสงบนิ่ง
“ถ้าไม่เปลี่ยน น้ำจะไม่เข้า”
“เ้าคิดว่าตัวเองเก่งกว่าคนปลูกมาทั้งชีวิตหรือ!”
“ข้าแค่ดูตามสภาพดิน”
คำตอบสั้น แต่หนักแน่น
สะใภ้ใหญ่กัดฟัน
ก่อนจะหันไปกระซิบอะไรบางอย่างกับแม่สามีที่เพิ่งเดินมาถึง
ครู่ต่อมา—
เสียงแตกดัง “กรอบ!”
คันร่องอีกด้านหนึ่งพังลงอย่างกะทันหัน
น้ำที่เหลือเพียงน้อยนิดไหลทะลักออกไป
ชาวบ้านร้องฮือ
“ใครทำ!”
“ร่องพังหมดแล้ว!”
สายตาทั้งหมดหันมาที่ลดา
สะใภ้ใหญ่ทำหน้าใเกินจริง “เมื่อครู่น้องสะใภ้รองไปยุ่งร่องน้ำมิใช่หรือ…”
คำพูดนั้นเหมือนค้อนทุบลงกลางอก
แม่สามีสีหน้าดุดัน “หลินเสี่ยวเถา! เ้าอีกแล้ว!”
ลดายืนนิ่ง
มองคันร่องที่พัง
มันไม่ได้พังเพราะเธอ
รอยแตกเก่าอยู่ด้านล่าง
เหมือนถูกเซาะมานาน
และตรงขอบดิน—
มีรอยจอบใหม่
เธอหันไปมองสะใภ้ใหญ่
สายตาเย็นเฉียบ
“ก่อนข้ามา ร่องนั้นมีรอยแตกอยู่แล้ว”
“เ้ายังกล้าแก้ตัว!”
“ถ้าเป็เพราะข้า รอยพังจะอยู่้า ไม่ใช่ใต้ดิน”
เสียงเธอไม่ได้ดัง
แต่ชัดเจน
ชาวบ้านเริ่มขยับเข้าไปดูใกล้ๆ
บางคนพยักหน้าเบาๆ
“จริงนะ รอยเซาะเก่า…”
“เหมือนโดนขุดลึกไว้ก่อน”
สะใภ้ใหญ่หน้าซีดเล็กน้อย
แต่ยังฝืนหัวเราะ
“เ้าพูดเหมือนผู้รู้”
ลดาเดินไปหยิบจอบ
ก่อนขุดดินตรงจุดเดิมขึ้นมาให้ทุกคนดู
“ถ้าจะใส่ร้าย ขุดให้เนียนกว่านี้หน่อย”
ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศแข็งค้าง
แม่สามีหน้าถอดสี
สะใภ้ใหญ่กำหมัดแน่น
ลดาไม่รอให้ใครโต้
เธอลงมือซ่อมร่องทันที
ขุดดินใหม่ อัดแน่น ใช้หญ้าแห้งช่วยพยุงขอบ
แม้แรงจะน้อย
แต่ท่าทางมั่นคง
ชาวบ้านเริ่มช่วยโดยไม่รู้ตัว
“เอาดินเพิ่ม!”
“ตรงนี้ยังรั่ว!”
ไม่นาน ร่องน้ำก็ถูกซ่อมชั่วคราว
น้ำที่เหลือเริ่มไหลกลับเข้าสู่แปลง
ลดายืนหอบ
เหงื่อหยดลงพื้น
แม่สามีจ้องเธออย่างไม่เข้าใจ
สะใภ้ตัวร้าย…
กลับเป็คนกอบกู้สถานการณ์?
เสียงชายชราคนหนึ่งดังขึ้น
“ถ้าปรับร่องตามที่นางทำ…ปีนี้อาจไม่แย่ก็ได้”
ประโยคนั้นเหมือนหินก้อนใหญ่ตกลงกลางสระ
สะใภ้ใหญ่สีหน้ามืดครึ้ม
ลดาเงยหน้ามองท้องฟ้า
แดดยามบ่ายส่องแสบตา
แต่ในอกกลับรู้สึกโล่ง
นี่คือก้าวแรก
ไม่ใช่แค่ล้างชื่อ
แต่เริ่มเปลี่ยนระบบ
แม่สามีสะบัดแขนเสื้อ
“กลับบ้าน!”
น้ำเสียงแข็ง แต่ไม่มีคำด่าต่อ
ชาวบ้านแยกย้าย
แต่สายตาที่มองลดา…ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ระหว่างเดินกลับหมู่บ้าน
สะใภ้ใหญ่เดินตามหลัง
กระซิบเสียงต่ำ
“อย่าคิดว่าชนะ ข้าไม่ปล่อยเ้าแน่”
ลดาหยุดก้าว
ไม่หันกลับ
“ถ้าอยากชนะ…ใช้ฝีมือ ไม่ใช่หลุมดิน”
พูดจบก็เดินต่อ
ลมเย็นพัดผ่านทุ่งนา
กลิ่นดินชื้นอ่อนๆ ลอยขึ้นมา
ไกลออกไป
หยางเฟยยืนพิงไม้เท้า มองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาลึกซึ้ง
ภรรยาของเขา
ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้วจริงๆ
และบางที—
สะใภ้ตัวร้าย
อาจกำลังจะกลายเป็เสาหลักของตระกูลหยาง
แต่ในขณะเดียวกัน
ความอิจฉาที่ถูกเหยียบย่ำ
ก็กำลังงอกงามเงียบๆ
าในบ้าน
เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
921
