ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่261 ปรมาจารย์ปีศาจครึ่งแพะ

ตูมมมมมมม!! วาบๆ ๆ!! วาบบบบ!!

เสียงตูมดังสนั่นปรากฎควันสีทองกระจายไปทั่ว ร่างกายของปรมาจารย์ปีศาจครึ่งแพะก็ปรากฏขึ้น ตัวของมันใหญ่โตเกือบ 30 ฟุต ที่แปลกพิกล คือวิญญาณปีศาจผู้นี้กลับเป็นบุรุษเพศ

"อ้าาาาา!! ..ข้าหิว..พวกเจ้ามัวทำอะไรกันอยู่ไม่ส่งพลังชีวิตให้ข้ามาหลายร้อยปีข้าหิวจะตายอยู่แล้ว..กรอดดดด!! "

เสียงคำรามร้องอย่างเดือดดาล ของปีศาจร้ายเหมือนมันอดอยากมาหลายร้อยปี พอหลุดลอดออกจากลูกแก้วสีทองได้ มันจึงเริ่มอาละวาดใส่เผ่าพันธุ์ของมัน

"ปรมาจารย์โปรดอภัยให้พวกข้าด้วย พวกข้าถูกเจ้ามังกรบรรพกาลบังคับให้มาอยู่บนเกาะแห่งนี้ พวกเราไม่สามารถหาอาหารได้เหมือนที่เคยผ่านมา พลังชีวิตจึงไม่สามารถสืบทอดส่งให้ปรมาจารย์ผู้อาวุโสได้ พวกข้าขออภัยและจนปัญญายิ่งนัก"

ธิดาเกรซตัวสั่นนั่งลงคำนับบนพื้นกล่าวด้วยเสียงสั่นเทา นางหวาดกลัวปรมาจารย์ผู้นี้ยิ่งนัก มันเป็นปีศาจอาจารย์ผู้สืบทอด เพียงคนเดียวที่หลงเหลืออยู่ของเผ่าพันธุ์ของอาณาจักรปีศาจครึ่งแพะ ชนเผ่าอสูรกลายพันธุ์พวกนี้มีความประหลาด แตกต่างจากพวกผึ้ง ที่มีนางพญาเป็นเจ้าแห่งชีวิตคอยเพิ่มเผ่าพันธุ์ให้แก่เชื้อสายของพวกมัน

แต่สำหรับพวกปีศาจครึ่งแพะพวกมัน มีปรมาจารย์ที่เป็นบุรุษเพศเพียงตัวเดียว ที่จะได้รับการสืบทอด และพวกมันจะต้องถูกเซ่นสังเวย ร่างกายของตนเองเป็นลูกแก้วสืบทอดให้กับทายาทสตรี ที่จะกำเนิดปรมาจารย์คนต่อไปก็คือพระธิดาเชียร์ ปรมาจารย์นี้จึงต้องอยู่กับนางเป็นดวงตาที่สามของหญิงสาว คอยสืบทอดคาถาและพลังให้แก่นาง

ดังนั้นมันจึงเป็นคลังแห่งคาถาทั้งมวลในลูกแก้วสีทอง แต่ที่มันเดือดดาลสุดๆ คือ พลังชีวิตที่ส่งผ่านไปหล่อเลี้ยงมันจากเหล่าสตรีที่ดูดซับพลังชีวิต กลับมีน้อยเหลือเกินในช่วง 100 ปีที่ผ่านมา พลังของมันจึงหดหายลดลงมากกว่าครึ่ง เพราะความหิวโหย

"แล้วพวกเจ้าทำไม? ไม่ปลดปล่อยข้าออกมาจัดการเจ้ามังกรบ้าตัวนั้นเล่า ปล่อยให้มันยึดครองเผ่าพันธุ์ของข้าได้อย่างไร"

เสียงมันร้องด้วยความโกรธแค้น จ้องมองวงวารอย่างเดือดดาล

"พวกข้าก็อยากทำเช่นนั้นเหมือนกัน ท่านผู้เฒ่าปรมาจารย์ แต่พระมารดาของพวกเราถูกจับเป็นตัวประกัน พวกเราต้องดื่มเลือดของเจ้ามังกรบรรพกาล พวกเราถูกพิษมังกรบรรพกาลที่อยู่ในเลือด จึงจำยอมให้มันบังคับอพยพมาอยู่บนเกาะนี้ เพื่อถ่ายทอดพลังชีวิตให้มันแทน

ตอนนี้มันสำเร็จไปจุติแล้ว ปล่อยพวกเราให้ติดอยู่บนเกาะแห่งนี้ เฝ้าสมบัติในห้องลึกลับของมัน และยาแก้พิษก็อยู่ที่นั่นด้วย แต่มีสามสัตว์อสูรกลายพันธุ์ เจ้าจักรพรรดิสิงโตผู้จงรักภักดีคอยเฝ้าอยู่ กำลังกายของมันถึงขั้นเพชรเลี่ยมเพชร เราไม่อาจปลดปล่อยท่านผู้เฒ่าออกมาจัดการกับมันได้

เพราะถ้าพวกมันร่ายคาถาเปิดพลังพิษมังกร พวกเราทั้งหมดรวมถึงพระมารดาก็จะตายหมด เผ่าพันธุ์ของพวกเราก็จะสูญสิ้นไปจากโลกใบนี้"

พระธิดาเชียร์กล่าวด้วยความขื่นขม รายงานเหตุจำเป็น ที่ไม่อาจปลดปล่อยปรมาจารย์ออกมาจัดการเรื่องราวได้ พระมารดาของนางพลาดท่า โดนเจ้ามังกรบรรพกาลจับกุม ไว้ก่อนจะขอความช่วยเหลือ จากปรมาจารย์ปีศาจครึ่งแพะผู้นี้

"ถ้าพวกเจ้ากลัวขนาดนั้น แล้วตอนนี้ปลดปล่อยข้าออกมาทำไม?!! .."

มันถามด้วยความสงสัย ขณะหันไปจ้องมองยักษ์หนุ่มในชุดเกราะผู้หนึ่ง ซึ่งมันสัมผัสถึงพลังอันแข็งแกร่งของเขาได้ ถ้ามันได้สูบกินพลังชีวิตคนผู้นี้ นับว่าเป็นเรื่องที่วิเศษยิ่งนัก ปรมาจารย์ก็ยังไม่รู้ว่ากริชเพชรเป็นใคร มีความสำคัญต่อชีวิต เจ้ามังกรบรรพกาลหรือไม่

"พวกเราไม่ได้อัญเชิญปรมาจารย์ออกมา จัดการกับคนของเจ้ามังกรบรรพกาลหรอก พวกเรายังต้องสวามิภักดิ์ต่อมัน รักษาสมบัติที่ล้ำค่าของมันไว้ ตราบจนกว่าพิษมังกรของมันจะเสื่อมสลายไปจากร่างไม่รู้กี่ร้อยปี

แต่วันนี้ที่ข้าอัญเชิญท่านออกมา เพื่อให้ท่านได้ลิ้มลองอาหารอันโอชะ เขาอยากต่อสู้กับท่าน เพื่อแย่งชิงคาถาประจำเผ่าของพวกเราที่เก็บฝังไว้ในแก้วสีทอง ที่ท่านปรมาจารย์พำนักอยู่ ท่านก็รู้ดีอยู่ว่าคาถาทุกอย่างที่พวกเราได้มาจากการสูบพลังชีวิตของเหยื่อ จะส่งไปที่ท่านทั้งหมด คาถากำกับดอกกุญแจห้องลับสมบัติเจ้ามังกรบรรพกาล ก็อยู่ที่ท่านด้วย"

พระธิดาเกรซรีบกล่าวอธิบายให้ปรมาจารย์ปีศาจครึ่งแพะเข้าใจ ถึงจุดประสงค์ในการเชิญมันออกมา ปรมาจารย์ปีศาจครึ่งแพะหันไปมองกริชเพชร พร้อมกับยกยิ้มสูงหัวเราะร่า

"ฮ่าๆ ๆ ..ดีๆ พวกเจ้าทำดียิ่งนัก..ที่ส่งอาหารอันโอชะแบบนี้มาให้ข้าจัดการ ย่อมไม่มีปัญหา เรื่องที่เจ้าปล่อยให้ข้าต้องหิวกระหายถึงร้อย ปี ข้าจะยกโทษให้พวกเจ้า แลกกลับอาหารอันโอชาที่พวกเจ้า เตรียมไว้ให้กับข้า อย่างบุรุษผู้นี้"

มันกล่าวพร้อมกับย่างสามขุม เข้าหากริชเพชรเหมือนกับว่าเขา เป็นขนมที่หอมอร่อยสามารถกัดกินได้ตลอดเวลา

"เด็กน้อยงอมือให้ข้ากินซะดีๆ ..ข้าหิวเหลือเกิน..ข้าจะเด็ดวิญญาณของเจ้าแบบไม่ให้เจ็บปวด อย่าขัดขืน มาให้ท่านปู่กินให้เต็มปาก"

มันกล่าวพร้อมกับขยับกรงเล็บ ปรากฏแสงสีม่วงกระจายความร้อนลี้ลับ อบอวลด้วยไอปีศาจอย่างรุนแรง กริชเพชรต้องถอยหลังหนีหนึ่งเก้า ตวัดมือเรียกวิเวียนและหอยมังกร หลบซ่อนเข้าไปอยู่ในกล่องนิลกาฬอย่างรวดเร็ว

เพราะเขาสัมผัสได้ว่า พลังของปรมาจารย์ผู้นี้สูงล้ำที่สุดที่เขาเคยต่อสู้มา มันช่างเหนือความคาดหมายของชายหนุ่ม อสูรกายปีศาจครึ่งแพะผู้นี้ร่างกายใหญ่โต ตัวสามสิบฟุตของมันค่อยๆ ขยายขึ้นเรื่อยๆ มากกว่าเก่า ร่างที่ผอมเพียวกรงเล็บสีม่วงขยายใหญ่ขึ้น ตัวของมัน ก็ฉับพลันพองโตอย่างกะทันหัน ขยายออกไปถึงร้อยฟุต ร่างอ้วนขนาดใหญ่ เสียงร้องคำรามอย่างมีอำนาจ

"ฮ่าๆ ..เด็กน้อยยอมตายซะเถอะ เจ้าไม่สามารถสู้พลังปีศาจม่วงของข้าได้หรอก"

มันพูดพร้อมกับตวัดมือ ส่งบอลพลังสีม่วงร้อนแรง เข้าโจมตีชายหนุ่ม เหล่าสาวๆ ทั้งหลายต่างหลบฉาก หนีเข้าห้องของตัวเองอย่างโกลาหล ทิ้งให้ปรมาจารย์และกริชเพชร ต่อสู้กันอยู่กลางห้องโถง

ควับ! วาบ!! ฉึก!!

ตูมมมม!! เปรี้ยง!!

เสียงลูกบอลสีม่วงกระทบกับพื้นหินตรงที่ชายหนุ่มยืนอยู่ แตกกระจายเป็นหลุมลึกเขากระพือปีกทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เปิดวาร์ปเทเลพอตไปอยู่ กลางใบหน้าของปรมาจารย์ปีศาจครึ่งแพะ กระหน่ำหมัดส่งเข้าใบหน้าของมันอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า เสียงดังเปรี้ยงสนั่น เขาคาดว่ากระบี่สั้น 1 ฟุต ที่ยื่น

ออกมาจากสันหมัดต้องเจาะทะลุหน้าผากมันแน่ แต่ที่ไหนได้ พลังสีม่วงที่ห่อหุ้มร่างของมัน กลับป้องกันกระบี่หมัดของกริชเพชรได้ เขาชาหนึบไปทั้งท่อนแขน พลังสีม่วงอัดร่างกริชเพชรกระดอนกลับไปกระทบผนังอุโมงค์ เสียงดังสนั่นจมหายเข้าไปเกือบครึ่งฟุต

'บัดซบปีศาจครึ่งแพะตัวนี้ ไม่ได้มีสายเลือดมังกร กระบี่ในชุดเกราะมังกรของเราไม่สามารถทำอันตรายมันได้ งั้นก็เอาดาบกรีดธุรีดินไปกินก็แล้วกัน'

กริชเพชรคิดพร้อมกับ ดีดตัวออกจากผนังถ้ำเพราะมีบอลพลังสีม่วง พุ่งเข้าจู่โจมระเบิดใส่ชายหนุ่มในพริบตา

วาบ!! ตูมมมม!! เปรี้ยง!

"หุ่นยักษ์เก้ามังกรไปจัดการมันซะ!! .."

กริชเพชรเทเลพอร์ตหลบหนีได้อย่างรวดเร็วทันเวลา พร้อมกับที่ชายหนุ่มปล่อยหุ่นยักษ์เก้ามังกรของเขาออกไปต้านปีศาจครึ่งแพะ ที่ทรงพลัง มันร้ายกาจในการใช้พลังเวทย์ พลังสีม่วงของมันระเบิดทุกสิ่งที่ขวางหน้าแตกกระจายเป็นผุยผง แม้แต่ผนังที่กริชเพชรเคยถูกฝังอยู่ ก็ระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

ตูมมม!! เปรี้ยง!

ไวเท่าความคิดหุ่นยักษ์เก้ามังกร มันก็ทะยานออกไปจากถุงนิมิตชายหนุ่ม ง้างกำปั้นต่อยศัตรูของเจ้านาย แม้ว่าบอลพลังปีศาจสีม่วงจะพุ่งตรง เข้าสู่ร่างกายของมันเสียงระเบิดดังสนั่น กำปั้นทะลุบอลพลังสีม่วงไป ก่อนมันจะต่อยเข้าเต็มหน้าอกของปรมาจารย์ปีศาจครึ่งแพะ เสียงดังตูมกระเด็นไปติดข้างฝาผนังถ้ำเช่นกัน

'หุ่นยักษ์เก้ามังกรชำรุด 5%'

อักษรเตือนในดวงจิตชายหนุ่ม ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วพลังการทำลายของปีศาจผู้นี้ ไม่ได้แรงหนักหน่วงเหมือนราชากอลิล่ามังกรยักษ์สังเกตได้จากการชำรุดของหุ่นยักษ์เก้ามังกรดังนั้นกริชเพชรจึงทะยานตามหลังไปติดๆ หมายเผด็จศึก

"ดาบเดียวส่งวิญญาณ"

ดาบสนิมขนาดใหญ่ 8 ฟุตของกริชเพชรถูกตวัดออกไป พลังดาบกรีดธุรีดินส่งแสงวาบเข้าลำคอของปรมาจารย์ปีศาจครึ่งแพะ ที่ถูกต่อยกระเด็นไปไม่ทันตั้งตัว มันเป็นการประสานคอมโบ ระหว่างกริชเพชรและหุ่นยักษ์เก้ามังกรอย่างเหมาะเจาะ หัวของสัตว์อสูรกลายพันธ์ปรมาจารย์ปีศาจครึ่งแพะขาดกระเด็นทันที

'ได้รับน้ำมันปราบปีศาจสีม่วงหนึ่งพันขวด'

'ได้รับลูกแก้วสีทองปีศาจพลังม่วง1 ลูก'

'ได้รับลูกแก้วสีเงินบันทึกคาถาจิปาถะ1 ลูก'

กริชเพชรในชุดเกราะทะยานลงยืนบนพื้นพลังจิตสายซัพพอร์ตของเขา รายงาน

ไอเทมที่ดรอปลง จากการฆ่าปรมาจารย์ปีศาจครึ่งแพะในดาบเดียว พลังดาบกรีดธุรีดินช่างร้ายกาจยิ่งนัก ถ้าไม่ใช่พวกอสูรกลายพันธ์สายเลือดมังกรบรรพกาลแล้ว ศัตรูพวกนี้ถือว่าเป็นขนมกรุบกรอบที่กริชเพชรจัดการได้ง่ายดาย ชายหนุ่มอุ่นใจขึ้นเยอะ เมื่อนึกถึงหุ่นยักษ์เก้ามังกรกับดาบกรีดธุรีดิน มันเป็นดาเมจที่สามารถ ต่อคอมโบกันได้อย่างลงตัว เขาคิดว่าต้องใช้วิธีนี้ จัดการกับศัตรูให้บ่อยขึ้น เพื่อความชำนาญ

"ขอคารวะปรมาจารย์แห่งเผ่าพันธุ์ปีศาจครึ่งแพะคนใหม่"

เสียงเหล่าพงศ์พันธ์ธิดาปีศาจครึ่งแพะ ต่างร้องแซ่ซ้องสรรเสริญกริชเพชรพร้อมๆ กัน เพราะเขาได้ฆ่าปรมาจารย์ และยึดครองลูกแก้วประจำเผ่าพันธุ์ไว้เป็นของตน ดังนั้นชายหนุ่มจึงถือเป็นปรมาจารย์อาณาจักรปีศาจครึ่งแพะโดยอัตโนมัติ

"บัดนี้ท่านเป็นปรมาจารย์อาณาจักรของปีศาจครึ่งแพะแล้ว โปรดทำพิธีบวงสรวงร่างกายเข้าสู่ลูกแก้วสีทอง เพื่อรับพลังชีวิตของพวกเรา เป็นเครื่องบรรณาการด้วยเถิด"

เสียงพระธิดาเกรซร้องดังกังวาน รายงานกริชเพชร พร้อมให้เขาสละร่างกายเข้าพิธีบวงสรวง เป็นปรมาจารย์อย่างสมบูรณ์แบบ รอรับส่วนแบ่งพลังชีวิต ที่พวกนางจะสูบส่งให้ตามประเพณี

"ง่ะ?!! ..จะบ้าเหรอ..ข้าไม่เป็น..เรื่องอะไรข้าจะสละร่างกายเป็นปรมาจารย์ ข้าไม่ได้ปัญญาอ่อนซะหน่อย"

...............................................................................................................................................................................................