cosmic Emperor! สงครามจักรวาลสะท้านภพ

"อาจารย์เจี่ยอี้!"

ชายร่างกำยำเจิ้นเผิงอุทาน ใบหน้าของมันซีดขาวเมื่อได้ยินชื่อนี้ ก่อนที่มันจะก้มหัวให้ชายรูปงามผมสีฟ้าเบื้องหน้าเหมือนกับที่นักศึกษาคนอื่นๆทำกัน

อาจารย์เจี่ยอี้มองไปรอบๆแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา "ตอนที่พวกเจ้าสมัครเข้ามาที่นี่ พวกเจ้าไม่ได้อ่านกฏกันบ้างหรืออย่างไร หากอยู่ด้านนอกพวกเจ้าจะฆ่ากันให้ตายก็เรื่องของพวกเจ้า แต่เมื่ออยู่ด้านในสถาบันสถานที่เดียวที่เจ้าจะสู้กันได้คือสนามประลองเท่านั้นจำเอาไว้"

"ครั้งนี้ถือเป็นความผิดครั้งแรกข้าจะยกโทษให้ แต่อย่าให้มีครั้งต่อไป ไม่เช่นนั้นโทษที่พวกเจ้าได้รับคือไล่ออกสถานเดียว"

สิ้นสุดเสียงนั้นร่างของอาจารย์เจี่ยอี้ก็หายตัวไปอย่างไร้รอยราวกับไม่เคยปรากฏตัวขึ้นมา ทางด้านเจิ้นเผิงและกลุ่มของมันมองมายังไป๋ฉีอย่างอาฆาตแต่ก็ยอมถอยไปแต่โดยดี

ส่วนตัวของไป๋ฉีเมื่อเห็นว่าปัญหาคลี่คลายแล้วเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก จากนั้นก็เดินเข้าตึกฝ่ายทะเบียนไปอย่างง่ายดาย เพราะในตอนนี้เหล่านักศึกษาใหม่คนอื่นๆต่างพากันหลีกทางให้กับเขา ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องรอคิวอีกต่อไป

"ยืนยันตัวตนเสร็จสิ้น นักศึกษาไป๋ฉีนี่คือบัตรนักศึกษาของคุณ และคุณสามารถใช้มันเพื่อยื่นรับชุดและทรัพยากรณ์ประจำเดือนได้"สิ้นเสียงนั้น ไป๋ฉีก็รับบัตรแล้วเดินออกมาจากตึกไป

ก่อนที่เขาจะให้ปัญญาประดิษฐ์หมายเลข 24 พาเขาไปสำรวจสถานที่ต่อโดยไม่รอช้าท่ามกลางสายตาของเหล่านักศึกษาใหม่คนอื่นๆที่ตอนนี้ต่างจับจ้องไป๋ฉีด้วยความประหลาดใจ

"นี่ เสวี่ยซิน ชายคนนั้นน่าสนใจดีนะว่าไหม"หลังจากที่ไป๋ฉีจากไปแล้ว แฝดสมุทรเทวะคนน้องนามว่าตงเสวี่ยหลินก็เอ่ยปากขึ้นมา ดวงตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยความสนใจยิ่ง

"เหอะๆ ก็แค่คนโง่คนหนึ่งไม่ใช่หรือไง ถ้าอาจารย์เจี่ยอี้ไม่มาช่วยไว้ หากไม่ตายก็น่าจะสาหัส"แฝดคนพี่นามตงเสวี่ยซินกล่าวด้วยเสียงเย็นชา ก่อนที่เธอจะเดินตรงไปยังตึกฝ่ายทะเบียนโดยไม่คิดรอแฝดผู้น้องแต่อย่างใด

ตงเสวี่ยหลินทำหน้ามุ่ย "นี่ข้ามีพี่น้องเป็นก้อนน้ำแข็งหรือไงกัน ช่างเถอะๆถึงบ่นไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา"

กล่าวจบเธอก็ถอนหายใจยาวและวิ่งตามพี่สาวฝาแฝดไปในทันที

ตัดมาที่ด้านบนดาดฟ้าของตึกที่สูงที่สุดในสถานบัน ในตอนนี้อาจารย์เจี่ยอี้เองก็กำลังมองดูไป๋ฉีด้วยแววตาที่ดูลึกล้ำ แต่ในขณะนั้นเองอยู่ดีๆก็มีหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นมาที่ด้านหลัง

"ดูเจ้าจะสนใจเด็กหนุ่มคนนั้นมากเลยนะอาจารย์เจี่ยอี้ หรือว่าเจ้าคิดจะรับศิษย์กัน?"

ชายหนุ่มพลันหันไปมองยังต้นเสียงนั้น "จะรับศิษย์หรือไม่ มันก็เป็นสิทธิ์ของข้า ท่านรองคณบดีฟางไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องของข้าให้มากนัก"

กล่าวจบร่างของเจี่ยอี้ก็พลันหายไป ปล่อยให้หญิงงามใบหน้าแข็งค้างจากคำพูดเมื่อครู่นี้

"ไอ้บ้าเจี่ยอี้! คอยดูเถอะข้าว่าจะจัดการเจ้าอย่างไร" ในเวลาต่อมารองคณบดีฟางที่ได้สติก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ก่อนที่ร่างกายของเธอจะหายไปเช่นเดียวกัน

ตัดภาพมายังไป๋ฉี หลังจากที่เขาได้สำรวจสถาบันจนทั่วแล้ว ปัญญาประดิษฐ์หมายเลข 24 ก็ได้พาเขามายังสถานที่สุดท้ายนั่นคือจุดให้บริการที่พัก

"ถึงแล้วเจ้าค่ะ ที่เหลือท่านก็แค่นำบัตรนักศึกษาไปสแกนตรงจุดสแกนเพียงเท่านั้น ท่านก็จะถูกวาร์ปไปยังห้องพักของตัวเองในทันที การแนะนำสถานที่สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ยินดีต้อนรับท่านเข้าสู่สถาบันฟ้ากระจ่างอย่างเป็นทางการ"ปัญญาประดิษฐ์หมายเลข 24 กล่าว ก่อนที่ตัวของเธอจะหายไป

เมื่อไป๋ฉีได้ยินเช่นนั้นก็ไม่รอช้า นำบัตรของตัวเองออกมาและตรงไปยังจุดสแกนทันที เมื่อทำทุกอย่างตามที่ปัญญาประดิษฐ์หมายเลข 24 บอกมา ตัวเขาก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงและหายไปจากตรงนั้นมาโผล่อีกทียังสถานที่ๆดูแปลกตาเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากที่ไป๋ฉีลืมตาขึ้นมา ดวงตาของเขาก็ลุกวาวและเปร่งประกาย ห้องพักห้องนี้แม้จะไม่ได้ดูหรูเหมือนบ้านของเขาในพิภพไป๋ แต่มันก็กว้างใหญ่อยู่เหมือนกัน และที่ทำให้เขาตกตะลึงนั้นก็คือห้องๆนี้อยู่ใต้ทะเลสาบอันกว้างใหญ่ที่เขาเห็นก่อนหน้าส่งผลให้บรรยายกาศเงียบสงบเกินบรรยาย

เมื่อเห็นภาพรวมของห้องไป๋ฉีก็พึงพอใจเป็นอย่างมาก และเดินเข้าไปสำรวจของพักของตัวเองด้วยความตื่นเต้นราวกับเด็กที่ได้ของเล่นใหม่

"โอ้ ห้องนอนเป็นแบบกระจกรอบทิศทางอย่างนั้นหรือ ทางสถาบันช่างใส่ใจเรื่องการพักผ่อนของเหล่าศิษย์ซะจริงๆ"

หลังจากที่ไป๋ฉีสำรวจจนเสร็จสิ้นเขาก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงในทันที สายตาจับจ้องไปยังฝูงปลาที่แหวกว่ายไปมาอยู่ในทะเลสาบซึ่งมันทำให้เพลินเพลินเป็นอย่างมากจนไป๋ฉีเกือบจะหลับไป

"ไม่ได้ๆ ยังหลับตอนนี้ไม่ได้ฉันต้องออกไปรับทรัพยากรและชุดของสถาบันก่อน"ชายหนุ่มลุกขึ้นและเดินไปยังแท่นวาร์ปหน้าห้องก่อนที่จะวาร์ปออกไป

หลังจากนั้นไป๋ฉีจึงได้ตรงไปยังตึกบริการของสถานบันในทันทีเพื่อรับชุดและทรัพยากรณ์ประจำเดือนของตัวเอง ทว่าในขณะนั้นเสี่ยวไป๋ก็ได้แจ้งเตือนเข้ามา

"นายท่าน ตอนนี้ท่านกำลังถูกจับตามองนะเจ้าคะ จากชายคนที่ช่วยนายท่านไว้เมื่อตอนนั้น"

"หืม เขาสังเกตุการณ์ข้าอย่างนั้นหรือ แล้วจะสังเกตุไปทำไมกัน?"

"เรื่องนี้เสี่ยวไป๋ก็ไม่ทราบ แต่หากให้คาดเดาเขาอาจจะสนใจในตัวของนายท่านอยู่ก็เป็นได้"

ไป๋ฉีคิ้วขมวด "สนใจ? ข้าจำได้ว่ายังไม่ได้ทำอะไรสะดุดตาเลยนะ หรือว่าเขาอาจจะมีดวงตาวิเศษเหมือนอาจารย์อู่จินหยาง"

"ฮิฮิ นั่นก็อาจจะเป็นไปได้นะเจ้าคะ เอาเป็นว่านายท่านระวังตัวเอาไว้ก็แล้วกัน เพราะเราไม่รู้ว่าเขาจะมาดีหรือมาร้าย"เสี่ยวไป๋กล่าวก่อนที่เสียงของเธอจะเงียบไป

ไป๋ฉีหลังจากที่ได้ชุดและทรัพยากรณ์มาก็เตรียมตัวเดินกลับไปห้องพักของตัวเองในทันที แต่ทว่ายังไม่ทันถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ ร่างกายชายหนุ่มรูปงามผมสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

ไป๋ฉีแสร้งชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่จะโค้งคำนับ "คาราวะ อาจารย์เจี่ยอี้"