[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

“ บอกฉันทีว่าพวกนายเห็นอะไร ”

ภายในป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงกว่า 100 เมตร คอปเปอร์มองไปยังครูฝึกที่หมอบอยู่ข้างๆตนแล้วมองไปยังหมาป่าฝูงใหญ่ เขาประหลาดใจไม่น้อยเพราะเพื่อนในกลุ่มและครูฝึกเห็นหมาป่าทั้ง 12 ตัว แต่ครูฝึกกลับถาม

“ ผมเห็นหมาป่า 12 ตัวมีอะไรหรือเปล่าครับ ”

“ สิ่งแรกที่นายจำเป็นต้องทำคือ เมื่อเห็นมอนสเตอร์หรือศัตรู ก่อนจะพุ่งเข้าชนต้องสังเกตก่อนว่ามันพกอะไรติดตัวมาบ้าง บนร่างของมันมีอะไรใช้เป็นอาวุธได้บ้าง ”

คอปเปอร์พยักหน้ารัวๆ เมื่อรู้ว่าเขาจะต้องทำอะไรก่อนจะเผชิญหน้ากับหมาป่า 

เจฟจึงตอบครูฝึกว่าเขาเห็นอะไรบ้าง  

“ ผมเห็นหมาป่า 12 ตัว แต่ละตัวสูง 2 เมตร หนึ่งในนั้นมีความสูงผิดปกติ มันสูงกว่าตัวอื่นๆ น่าจะสัก 3 เมตรได้  สิ่งที่มันสามารถใช้โจมตีได้คงมี 2 อย่าง หนึ่งคือกรงเล็บ สองคือเขี้ยวของมัน ส่วนหางไม่น่าจะเป็นอันตรายเพราะมันไม่ต่างจากหางสุนัขทั่วไป ”

“ บอกได้ดี หากรู้สกิลของมันด้วยให้บอกเพื่อนร่วมทีมที่จะไปด้วยกัน ”

“ ครับ จากที่อ่านเกี่ยวกับข้อมูลมอนสเตอร์ในพื้นที่ วูฟฮันเตอร์มีสกิลอยู่ 3 สกิล หนึ่งคือข่วน สกิลที่สองคำรามเพื่อสร้างความสับสนให้กับศัตรู สกิลที่สามเพิ่มความเร็ว ”

“ ถือว่าเตรียมตัวมาดี เอาล่ะ พวกนายจะจัดการมันยังไง ”

“ ฮาโม.. ” ยอร์ชเงียบเสียง เขามีความเคยชินกับการให้ฮาโมนี่คิดแผน แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในอเวคเคนโซน คนที่เขาต้องร่วมมือด้วยคือเพื่อนทั้ง 3 คนที่ไม่เคยสู้ด้วยกันมาก่อน

“ มีอะไรเหรอยอร์ช ”

“ เปล่า ฉันกำลังจะถามว่ามีใครอยากจะเสนอแผนไหม ”

ฮาร์ทส่ายหน้า เขาไม่มีแผนอยู่ในใจ คอปเปอร์ส่ายหน้าเช่นกัน มอนสเตอร์ตรงหน้าพวกเขาเลเวล 4 เขาสามารถฆ่าได้ง่ายๆ เจฟกลับขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะชวนเพื่อนให้มาดูสิ่งที่เขาคิด

“ คืองี้ ฉันว่าเราน่าจะจัดรูปแบบ 4 คนเข้าไปต่อสู้กับมัน ฉันจะยืนอยู่ด้านหน้าสุด ” หินหนึ่งก้อนวางลงไปบนพื้นใช้แทนตัวเอง

“ ต่อไปเป็นฮาร์ท แกมีพลังโจมตีที่สูงที่สุดจากอาชีพ หลังจากที่ฉันป้องกันแล้วให้แกฆ่าตัวที่คิดว่าอ่อนแอที่สุดหรือง่ายที่จะสังหารมากที่สุด  ยอร์ชแกอยู่หลังสุด แกจะเป็นแทงค์อีกคน หน้าที่ของแกคือป้องกันไอ้คอปเปอร์ไม่ให้ถูกโจมตี ส่วนแกคอปเปอร์ ยิงสนับสนุนเพื่อสร้างโอกาส หากเป็นไปได้ถ้าแกคิดว่าสังหารมันได้ก็ให้สังหาร ”

“ เข้าใจแล้ว ”

ครูฝึกโรเบิร์ดพยักหน้า แผนของเจฟดูดีไม่น้อย 

“ งั้นลุยเลย ฉันไม่ได้เข้าไปด้วย ”

“ อ้าว ครูฝึกจะทิ้งพวกเราเหรอครับ ” คอปเปอร์เป็นฝ่ายถาม เขานึกว่าครูฝึกจะเข้าไปพร้อมกัน

“ ฉันจะคอยช่วยเหลืออยู่ด้านนอก หน้าที่ของฉันคือดูแลความปลอดภัยและทำให้การล่าออกมาดีที่สุด ”

“ ผมก็นึกว่าครูฝึกจะกรีดคอพวกมัน แล้วให้เราเข้าไปฆ่าง่ายๆ ”

“ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ รู้ไหมเพราะอะไร ”

เจฟส่ายหน้า เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมครูฝึกถึงไม่โจมตีมอนสเตอร์ให้เกือบตายแล้วพวกเขาก็เข้าไปซ้ำจนมันตายในที่สุด แบบนี้จะทำให้การอัพเลเวลรวดเร็วมากยิ่งขึ้น

“ เราจะไม่เห็นคนเก่งไง ลองนึกดู ถ้าหากใครๆก็เลเวลอัพได้จากการรอให้คนอื่นฆ่ามอนสเตอร์ แล้วถ้าหากในอนาคตมีมอนสเตอร์บุกเมืองเกิดขึ้น พวกนายคิดว่าคนที่มีประสบการณ์และคนที่ไม่มีประสบการณ์ สิ่งไหนจะช่วยเมืองได้มากกว่า ”

“ คนมีประสบการณ์ ” เจฟเป็นคนตอบ

“ ใช่ ยิ่งเลเวลสูง มอนสเตอร์ก็ยิ่งแข็งแกร่ง มันรู้ด้วยว่าจะต้องโจมตียังไงให้ได้ผลดีที่สุด ต่อให้มนุษย์จะมีทักษะที่ยอดเยี่ยม พวกมันก็มีสัญชาตญาณในการเอาชีวิตที่สุดยอดไม่แพ้กัน เราจึงต้องผลักดันให้ฮันเตอร์แข็งแกร่งด้วยตนเอง เอาล่ะ ฉันจะช่วยพวกนายหากว่ามีใครจะตายจริงๆ”

คอปเปอร์สูดลมหายใจเข้าให้ลึกแล้วมองไปยังหมาป่าทั้ง 12 ตัวที่กำลังกัดกินเนื้อมอนสเตอร์ตัวที่พวกมันล่าได้  เจฟเห็นว่าได้เวลาบุกแล้วจึงขึ้นไปยืนด้านหน้าแล้วให้ฮาร์ทต่อแถวอยู่ด้านหลังตามด้วยคอปเปอร์และยอร์ชยืนต่อจากนั้น 

“ ฉันจะเรียกพวกมันมาแล้วนะ ”

“ จัดไป! ” คอปเปอร์ร้องตะโกนเสียงดังปลุกใจตัวเองให้เกิดความฮึกเหิม ทันใดนั้นเองเจฟได้ร้องตะโกนก้องจากผลของสกิลยั่วยุ ทำให้มอนสเตอร์ทั้ง 12 ตัวที่กำลังกัดกินมอนสเตอร์หันมองก่อนจะร้องคำรามด้วยความโกรธมุ่งเป้ามาที่เขาเพียงคนเดียว

“ มันมาแล้ว ทุกคนพร้อม! ”

ยอร์ชมองหมาป่าทั้ง 12 ตัวด้วยความเฉยชา ต่อให้จะเป็นจ่าฝูงเลเวลของมันเพียงแค่ 5 เท่านั้น เขาสามารถหักคอมันได้ด้วยแขนเพียงหนึ่งข้าง แต่ก็ต้องทำตามรูปแบบเพราะเพื่อนของเขาเลเวลน้อย 

ทันทีที่หมาป่าทั้ง 12 ตัวมาถึง พวกมันได้กระโจนเข้าข่วนโล่ของเจฟจนทำให้เกิดรอยกรงเล็บฝังลึกลงไป ทว่าโล่ที่ถูกโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่ากลับเรืองแสงสีแดงเลือด ราวกับว่ามันกำลังรวบรวมพลังจากการจู่โจม

พิ้วพิ้ว!

ลูกธนูพุ่งออกจากมือของคอปเปอร์เสียบทะลุเข้าไปที่คอของหมาป่า 2 ตัวจนต้องถอยออกไปกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด 

หลังจากใช้เท้าตะกุยลูกธนูหลุดออกจากคอ พวกมันทั้ง 2 ที่หลุดจากสกิลยั่วยุจึงกระโจนเข้าหาคอปเปอร์หวังจะฆ่าให้ตาย

ยอร์ที่ยืนอยู่ด้านข้างทำเพียงชกหมัดอัดกระแทกหน้าของพวกมันจนกระเด็นออกไปชนเข้ากับต้นไม้ เพียงหมัดเดียวเท่านั้นกลับทำให้หมาป่าตัวเมื่อครู่ร้องครวญครางบนพื้นราวกับถูกก้อนหินขนาดใหญ่ร่วงทับใบหน้า แต่ก่อนจะได้ลุกขึ้นมามันกลับถูกธนูพุ่งปักคอตายในทันที

“ ตายไป 2 ”

คอปเปอร์พูดด้วยท่าทางมั่นใจ ฝีมือการยิงธนูของเขาในตอนนี้ไม่เป็นสองรองใครหากเทียบกับเพื่อนรุ่นเดียวกัน

ฮาร์ทที่รอจังหวะมานานเริ่มเคลื่อนไหว เขาได้หายไปจากการมองเห็นของเพื่อนในทีมจากสกิลล่องหน ก่อนจะปรากฎตัวบนร่างของหมาป่าตัวหนึ่งพร้อมกับใช้มีดจ้วงแทงคอของมันจนตาย

เมื่อสังหารหมาป่าได้ฮาร์ทรีบกลับเข้ามารวมกลุ่มแล้วรอจังหวะต่อไป

พิ้ว พิ้ว พิ้ว พิ้ว!

ยอร์ชเฝ้ามองดูเพื่อนๆต่อสู้ เขาไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือเหมือนตอนที่อยู่กับฮาโมนี่ก็เพราะว่าอีก 2 วันเขาจะแยกตัวไปกับครูฝึกพิเศษ  ดังนั้นจึงปล่อยให้เพื่อนคุ้นชินกับรูปแบบการต่อสู้ปกติทั่วไปจะดีกว่า  การได้รับความช่วยเหลือจากสกิลกล้องกระแทกอาจจะทำให้เพื่อนเกิดความรู้สึกชิน จนพลาดท่าเผลอคิดว่าจะได้รับการช่วยเหลือจากสกิลกล้องกระแทกในตอนที่เขาไม่อยู่

ทันใดนั้นหมาป่าตัวใหญ่สุดได้กระโจนเข้ามากระแทกโล่ของเจฟจนร่างของเขากระเด็นเข้าชนกับฮาร์ทที่หลบอยู่ด้านหลัง

ยอร์ชรีบใช้มือจับไหล่เพื่อนทั้งสองแล้วพยุงให้ลุกขึ้นยืนเพื่อสู้อีกครั้ง ไม่อย่างนั้นจะถูกจ่าฝูงเข้ามาโจมตีซ้ำได้

“ ทุกคนระวังด้วย จ่าฝูงแข็งแกร่งมาก ”

คอปเปอร์พยักหน้ารับแล้วยิงธนูต่อไป หมาป่าตัวเล็กๆเปลี่ยนรูปแบบการเคลื่อนไหวแล้วเช่นกันหลังหลุดออกจากสกิลยั่วยุของเจฟ

ในขณะที่หมาป่าตัวเล็กวิ่งวนไปรอบๆ หาจังหวะเข้ามาโจมตีนี้เอง จ่าฝูงเป็นฝ่ายกระโจนเข้าหาเจฟอีกครั้งหนึ่ง มันต้องการจะทำลายคนถือโล่เพื่อให้คนอื่นๆที่ซ่อนอยู่ด้านหลังถูกฝูงของมันจัดการ

เพียงแต่ว่าโล่ของเจฟกลับปลดปล่อยพลังงานสีแดงเลือดไปด้านหน้ากระแทกร่างของจ่าฝูงกระเด็นถอยหลังไปกระแทกต้นไม้หักโค่นลงมา  ฮาร์ทที่เห็นโอกาสจึงใช้สกิลล่องหนเข้าไปแทงคอของมัน

คอปเปอร์เห็นเช่นนั้นใช้สกิลทั้ง 3 พร้อมๆกันยิงใส่ศีรษะจนกะโหลกถูกทะลวงเข้าไปด้านในจบชีวิตของจ่าฝูง เพียงแต่ว่าหมาป่าตัวเล็กกลับไม่ได้วิ่งหนี พวกมันเลือกที่จะกระโจนเข้าโจมตีเพราะพวกเขาเปิดช่องว่างใหญ่หลวงเพื่อฆ่าจ่าฝูง

เพียงแต่ว่าเจฟได้ร้องตะโกนขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง หมาป่าที่เล็งเป้าไปยังทุกคนได้หันกลับไปโจมตีเจฟอีกครั้ง ก่อนที่คอปเปอร์จะยิงสนับสนุนด้านหลังรอให้ฮาร์ทกลับมาฆ่าหมาป่าตัวเล็กๆ

ยอร์ชเห็นว่าเพื่อนทำได้ดีไม่น้อยเขาจึงไม่ได้ช่วยอะไรทำเพียงคอยป้องกันการโจมตีให้บางครั้งพลางมองดูหมาป่าแต่ละตัวที่ค่อยๆล้มตาย

ฉัวะ!

“ ฟู่  นึกว่าจะไม่รอด แต่ก็รอดมาได้ ” คอปเปอร์พูดด้วยใบหน้าโล่งใจ ศึกแรกในรอยแยกจบลงไปแล้วโดยใช้เวลาไปทั้งสิ้น 3 นาทีเท่านั้น 

ครูฝึกเห็นว่าเด็กๆทำได้ดีจึงลงมาจากยอดไม้ก่อนจะแนะนำบางอย่าง เพื่อให้รูปแบบของพวกเขามั่นคงมากยิ่งขึ้น จากนั้นจึงเก็บไอเทมแล้วเดินทางต่อ.