ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

อาหารเป็นพิษ

           เศรษฐกิจแคว้นฉวนอู่ตั้งแต่ต้นปีมาจนถึงกลางปีถือว่าดีอย่างมากยิ่งที่เมืองหลวงของแคว้นการค้ายิ่งเฟื่องฟูตัวบ่งชี้ดูได้จากร้านของตระกูลเจี้ยนเฉิงที่รายได้ของร้านนั้นคนทั่วไปไม่มีทางประเมินได้แล้วว่าวันๆหนึ่งพวกเขาค่าขายได้เท่าไหร่กันแน่แต่ที่แน่ๆเจ้าหน้าที่ทางการยิ้มรอแล้วสำหรับเงินภาษีที่จะได้จากตระกูลเจี้ยนเฉิงนั้นไม่มีน้อยอย่างแน่นอนเทียบได้กับโรงประมูลใหญ่ๆ ของเมืองหลวงสองถึงสามแห่งรวมกันด้วยซ้ำแต่ว่านั่นก็คงดูจะราบรื่นจนเกินไปในเส้นทางการค้าที่มีคู่แข่งเป็นร้อยพัน การต่อสู้ทางการค้ายุคนี้ยังไม่มีการสื่อสารที่กว้างไกลแต่ว่าร้านเจี้ยนเฉิงยังดังไปไกลขึ้นเรื่อยๆด้วยการบอกปากต่อปาก ทำให้แม้แต่แคว้นใกล้ๆยังเดินทางมาเพื่อเจรจาการค้ากับทางร้านเจี้ยนเฉิงกันเป็นนิจแต่ใช่ว่าจะมีเพียงคนชื่นชอบเท่านั้นคนที่คิดจะล้มล้างก็มีไม่น้อยไปกว่ากัน  แต่จะทำอย่างไรหละจะสร้างเหตุเพลิงไหม้เช่นกาลเก่าก็มิได้จะส่งคนมาทำร้ายก็ดูจะโจ้งแจ้งเกินไปด้วยเป็นที่แจ้งมีคนพุ้งพ่านตลอดแต่ด้วยความริษยาก็ยังหาแผนการจนได้ล่ะนะ เรื่องเล็กๆน้อยๆก็ยังอุตส่าห์คิดมาลอบกัดได้ อย่างเช่นเหตุการณ์วุ่นวายตอนนี้

“ว่าอย่างไรนะ”ชิงเถาร้องขึ้นเสียงดัง เมื่อเยว่สือมาบอกข่าวนางถึงจวนตระกูลมี่ด้วยข่าวที่ช่างน่าหงุดหงิดเสียเหลือเกิน

“ลูกค้าที่ร้านกินอาหารเข้าไปเกิดชักแล้วก็หมดสติไปแล้วก็มีอีกหลายคนที่ท้องเสียด้วย” เยว่สือรับหน้าที่มาแจ้งข่าวกับชิงเถาตอนนี้คนอื่นอยู่ที่ร้านเพื่อหาวิธีแก้ไขกันแล้วเหตุการณ์ที่มีคนหมดสติพึ่งเกิดขึ้นไม่นานแต่คนที่ท้องเสียท้องร่วงอ้างว่ามากินอาหารที่ร้านตั้งแต่เมื่อวานแล้วตอนเช้าหลายคนก็มีอาการแล้วมาประท้วงเรียกร้องที่ร้าน

“ได้เช่นไรกัน”ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างคุ้นคิด

“คุณชายเช่นนั้นวันนี้ข้าขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ”ชิงเถารีบเอ่ยลาเจ้าของจวนทันทีเมื่อต้องไปสะสางเรื่องเร่งด่วน

“ไปเถอะ”มี่หนิงหยางพยักหน้าเข้าใจ แล้วหลังจากนั้นชิงเถาพร้อมด้วยเยว่สือก็เร่งเดินทางไปที่ร้านอาหารทันที

           ให้หลังชิงเถากับเยว่สือไปแล้วมี่หนิงหยางเอ่ยกับคนของตนที่ติดตามอยู่ไม่ห่างทั้งในเงาและที่แจ้งด้วยน้ำเสียงขึมหน้าตานิ่ง

“พวกเจ้าไปติดตามเรื่องราวถ้าให้ดีจัดการให้เรียบร้อยซะ” เสียงสั่งการของผู้เป็นนายดังออกมา ลูกน้องก้มหัวน้อมรับคำสั่งก่อนที่คนส่วนหนึ่งจะหายไปอย่างรวดเร็วเพื่อทำงานตามที่ผู้เป็นนายได้สั่งการอย่างเงียบๆ

           ร้านอาหารเจี้ยนเฉิงตอนนี้หน้าร้านอาหารมีกลุ่มหลาบสิบคนยืนมุงดูเหตุการณ์ด้านในอย่างสนใจเมื่อได้ยินข่าวแว่วที่ไปไวว่ามีคนเจ็บป่วยหลังจากที่กินอาหารจากร้านอาหารเจี้ยนเฉิงเข้าไปตอนนี้คนกว่าสามสิบคนที่บอกว่าตนหรือว่าเจ้านายตนเป็นผู้โชคร้ายได้รับผลกระทบจนเจ็บป่วยถูกจิ้นสิงเชิญเข้าไปนั่งพูดคุยด้านในแล้วพวกเขาล้วนแล้วแต่คุยไม่รู้เรื่องเท่าไหร่เพราะต่างตะโกนโหวกเหวกเรียกร้องความเป็นธรรมจนลูกค้าในร้านลุกหนีกันไปกว่าครึ่งซึ่งทางร้านต้องรับผิดชอบลูกค้าด้วยการไม่คิดเงินไปเป็นการขออภัยยิ่งหนึ่งชั่วยามก่อนหน้ามีเหตุลูกค้าโต๊ะหนึ่งจำนวนสามคนกินอาหารเข้าไปแล้วเกิดอาหารชักเกร็งก่อนจะหมดสติไปลูกค้าคนอื่นๆยิ่งไม่กล้ากินอาหารเข้าไปต่อแล้ว ตอนนี้ทุกคนระแวงไปหมดกลัวว่าตนจะเป็นรายต่อไปที่เป็นคนโชคร้ายพวกเขาจึงต้องเรียกร้องให้ทางร้านได้อธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ชัดเจน

“ท่านพ่อท่านแม่ ตอนนี้เหตุการณ์เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ” ชิงเถาที่เร่งรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปถามข่าวคราวเหตุการณ์ปัจจุบันเพราะเรื่องราวก่อนหน้านั้นเยว่สือได้เล่าให้นางฟังจนครบถ้วนแล้ว

“ลูกค้าที่หมดสติทั้งสามตอนนี้อยู่ที่โรงหมอแล้วลูกคนของเรากลับมาส่งข่าวบอกว่าตอนนี้ปลอดภัยแล้ว แต่ก็ถือว่าหนักพอสมควรและตอนนี้พี่สาวเจ้าทั้งสองก็อยู่เฝ้าดูที่โรงหมอนั่นแหละ”นางลี่จูเอ่ยบอกชิงเถาที่เร่งร้อนเข้ามาสอบถามเรื่องราวอย่างเป็นกังวล

“เช่นนั้นเราก็ดูอาการพวกเขาไปก่อนเจ้าค่ะแล้วกลุ่มคนพวกนี้คือ” ชิงเถาเบาใจไปเปาะหนึ่งแล้วหันไปทางคนมากมายที่เรียกร้องจากทางร้านอยู่ไม่ไกลโดยมีพนักงานชายจากร้านหลายคนกำลังควบคุมสถานการณ์อยู่ไม่เช่นนั้นคงวิ่งเขามาถึงตัวพวกนางแล้ว

“พวกเขาคือลูกค้าที่มากินอาหารร้านเราเมื่อวานแล้วบอกว่าท้องเสียน่ะพ่อได้เจรจาไปรอบหนึ่งแล้วว่าให้ลงชื่อและอาการไว้แล้วเราจะตรวจสอบอีกที”จิ้นสิงเอ่ยบอกออกมาด้วยความหนักใจเช่นกันด้วยสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตผู้คนนั้นเขาไม่กล้าจัดการด้วยตัวเองจริงๆจึงต้องรอปรึกษาหลายๆ คนก่อนเพื่อป้องกันการผิดพลาด

“เมื่อวานเช่นนั้นหรือเจ้าคะ”ชิงเถารับหนังสือที่จิ้นสิงให้จดบันทึกข้อมูลไว้มีด้วยกันกว่ายี่สิบเจ็ดคนเลยที่เดียวส่วนอาการก็คล้ายกันคือท้องเสียหนักและอาเจียนคล้ายกับอาการของอาหารเป็นพิษ

“พี่หานตงให้คนไปสอบถามและจดบันทึกมาให้ครบถ้วนว่าเมื่อวานพวกเขาสั่งอาหารอะไรบ้างมากินตอนตอนเวลาไหน นั่งตรงไหนแล้วก็มากับใครบ้าง เอาให้ละเอียดเลยนะ”ชิงเถาเอ่ยสั่งหลงจู๋ที่ยืนรับคำสั่งอยู่ใกล้ๆ

“ได้ขอรรับ”หานตงก้มหัวเล็กน้อยเพื่อรับทราบก่อนจะเกณฑ์คนงานที่เขียนหนังสือได้หลายคนไปช่วยกันสอบถามข้อมูลจากกลุ่มคนผู้เสียหาย

“เอ่อส่วนท่านไปจัดขนมและน้ำชามาให้พวกเขาด้วยก็แล้วกันนะ เผื่อพวกเขาจะใจเย็นลงบ้างก่อนนำไปให้พวกเขาเอามาให้ข้าดูก่อนก็แล้วกัน” ชิงเถาเอ่ยสั่งพ่อครัวแม่ครัวที่ตอนนี้หยุดมือไปแล้วเนื่องด้วยต้องออกมารับมือกับกลุ่มคนด้านนอกเนื่องทางร้านตอนนี้ไม่กล้านำอะไรออกมาต้อนรับในตอนแรกเพราะกลัวว่าในอาหารหรือน้ำอาจปนเปื้อนอะไรเอาก็เป็นได้

“ขอรับ”แล้วพ่อครัวแม่ครัวหลายคนก็รีบเข้าไปจัดขนมและน้ำชาทันที

“ตอนนี้พวกเขาต้องการให้ชดเชยค่าเสียหายคนหนึ่งก็เป็นพันตำลึงเลยนะลูก”นางลี่จูเอยบอกกับชิงเถาเมื่อเห็นว่านางสั่งงานพนักงานเรียบร้อยแล้ว

“เยอะขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะค่ารักษาอย่างมากก็ห้าสิบตำลึง พวกเขาไม่เรียกร้องมากไปหรือ”ชิงเถาเมื่อได้ฟังก็อดบ่นไม่ได้ว่าพวกเขาชั่งหากินกันง่ายดายนักไม่ใช่ว่านางไม่เข้าใจว่าชีวิตคนคนหนึ่งนั้นมีค่ากว่าเงินแค่นั้นมากนักแต่ว่าเรื่องราวยังไม่รู้เป็นที่แน่ชัดก็มาเรียกร้องถึงขนาดนี้แล้ว

“แล้วพวกเขาได้ไปหาหมอกันทุกคนแล้วใช่ไหมเจ้าคะ”ชิงเถายังคงสงสัยด้วยเห็นว่าส่วนหนึ่งที่มาร้องเรียนเป็นตัวเจ้าทุกข์และอีกส่วนใหญ่เป็นตัวแทนมาเรียกร้อง

“เรื่องนั้นพวกเราก็ยังไม่รู้เลยลูก”จิ้นสิงเอ่ยออกมาอย่างละอายใจที่คิดได้ไม่รอบคอบเท่าไหร่ต้องให้บุตรสาวมาจัดการแทน

“เช่นนั้นก็บอกให้สอบถามมาด้วยเจ้าค่ะถ้าเป็นไปได้นำใบค่ารักษามายืนยันด้วย” ชิงเถาเร่งสั่งการเพื่อให้ได้ข้อมูลให้ครบถ้วนทุกอย่างเพราะนางไม่คิดว่านี่เป็นเหตุมาจากร้านเนื่องจากเยว่สือเล่าให้ฟังแล้วว่าทุกคนก็ทำอาหารเหมือนเช่นทุกวันสะอาดอย่างแน่นอนเป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดเหตุแบบนี้ขึ้นได้

“คุณหนูขนมและน้ำชาได้แล้วเจ้าคะ”เหล่าพ่อครัวแม่ครัวต่างช่วยกันยกถาดขนามออกมาให้ชิงเถาได้ตรวจสอบตามที่นางได้สั่งไว้ก่อนจะนำไปให้ผู้ที่มาเรียกร้องได้กินกัน

‘เชี่ยนเชี่ยน ขนมพวกนี้กินได้ไหม’ชิงเถาเอ่ยถามความเห็นเพื่อที่จะได้แน่ใจว่าพวกมันนั้นปลอดภัยไม่ใช่นำไปให้กินแล้วท้องเสียกันไปอีก

‘กินได้ ไม่มีปัญหา’เชี่ยนเชี่ยนเมื่อไล่สายตาตรวจดูครู่หนึ่งจึงตอบออกมา

“พวกเจ้านำไปให้พวกเขากินเถอะ”ชิงเถาเอ่ยสั่งออกมาเมื่อได้รับการยืนยันแล้วว่าขนมปลอดภัยดี

“จะกินได้หรือ”

“ไม่ใช่กินแล้วพวกข้าตายไปเลยนะ”

“ไม่ใช่เอามาให้เรากินเพื่อฆ่าปิดปากเราหรอกนะ”เสียงร้องถามเสียงดังเมื่อมีขนมยกเข้าไปให้พวกเขาหลายอย่าง

“ถ้าพวกท่านไม่รับเช่นนั้นข้าขอกลับคืนมาให้พนักงานกินก็ได้เจ้าค่ะ เพื่อความสบายใจของพวกท่าน”ชิงเถาเดินเข้าไปเจรจาด้วยเสียงนอบน้อม

“ถ้าพวกท่านมั่นใจให้เรากินเราก็จะกินมาเราก็กินไปเถอะ ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาคนที่เสียหายก็เป็นร้านเจี้ยนเฉิงนั่นแหละ”เมื่อเห็นว่าชิงเถาจะนำคืนพวกเขาก็ยื้อไว้เสียอย่างนั้นจะทำอย่างไรได้ขนมพวกนี้ไม่ใช่ว่ามีราคาถูกแต่ว่าตอนนี้กลับมีออกมามากมายเพื่อให้พวกเขา

“ใช่ๆเราก็กินเถอะ” แล้วคนที่มาร้องเรียนตอนนี้ก็นั่งเงียบเสียงลงกินขนมอย่างกับไม่ได้กินข้าวมาอย่างไรอย่างนั้นแต่ก็ดีกว่ามาร้องตะโกนกันไปมาจนฟังไม่ได้ความล่ะนะ