ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]

        หานโม่มองภาพนั้นแล้วค่อยๆ เผยรอยยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชาและเย้ยหยัน"ท่านผู้นำตระกูลหานเอ่ยเช่นนี้จะหมายความว่าข้าโกงอย่างนั้นหรือ? เป็นท่านที่บอกข้าเองไม่ใช่หรือว่าพัดเฉียนคุนนั้นซ่อนอยู่ที่ไหน?"

        “เจ้า! เจ้าคนอกตัญญู!"หานเฉินต้งตะโกนด่าหานโม่ด้วยใบหน้าที่เริ่มบิดเบี้ยว

       เสียงหัวเราะของหานโม่ดั่งระฆังเงิน มันทรงพลังจนเสียดแทงเข้าไปในหูของทุกคนตรงนั้น"อะไร? เป็นท่านผู้นำตระกูลหานที่ตั้งข้อสงสัยถึงชัยชนะของข้าก่อนมิใช่หรือ? ข้าโต้แย้งท่านเพียงประโยคเดียวเท่านั้นเองหรือว่าในสายตาท่านผู้นำตระกูลหานการประลองในครั้งนี้มีเพียงบุตรชายคนโตเท่านั้นที่ต้องเป็นผู้ชนะ หากเป็นเช่นนั้นพวกท่านถึงจะดีอกดีใจกันได้หรือ? เหตุใดผู้นำตระกูลหานถึงไม่มอบพัดเฉียนคุนให้กับหานเทียนไปเลยเล่าท่านจะจัดการประลองอันแสนยิ่งใหญ่นี้ขึ้นมาเพื่อสิ่งใด?"

        “การประลองในครั้งนี้ มีผู้เข้ารอบมาสิบคนแต่บัดนี้เหลือเพียงห้าคนคนอีกครึ่งหนึ่งที่หายตัวไปในป่านั้นเป็นเพราะท่านวางแผนปูทางให้แก่บุตรชายคนโตหรือ? ท่านทำเช่นนี้เป็นเพราะกำลังหวาดกลัวตระกูลอื่นที่อยู่ใต้อาณัติของตระกูลหานใช่หรือไม่?”

        หานโม่มักไม่ค่อยพูดอะไรยาวๆ แต่ในเวลานี้ความเกลียดชังของนางที่มีต่อตระกูลหานได้มาถึงจุดสูงสุดแล้วเพราะหานเฉินต้งการประลองได้จบลงแล้วดังนั้นนางก็ไม่คิดที่จะอยู่ในตระกูลหานอีกต่อไป จะมองหน้ากันไม่ติดอีกต่อไปนางก็ไม่กลัว

        เมื่อสิ้นเสียงของหานโม่ ทุกคนต่างตกใจ

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งหานเฉินต้ง ตอนนี้เขาราวกับพัดเล่มหนึ่งทุกครั้งที่หายใจล้วนเต็มไปด้วยความรุนแรงยิ่งฟังดูคล้ายกับว่าเขากำลังพยายามระงับโทสะของตนอย่างเต็มที่

        "เจ้าพูดว่าอะไรนะ? การประลองที่มีคนเยอะแยะมากมายขนาดนี้ข้าจะสามารถวางกลอุบายอะไรได้?" หานเฉินต้งกล่าว

        หานโม่หัวเราะเย้ยหยัน "ข้าไม่ได้บอกว่าท่านวางแผนกลอุบายเสียหน่อย เพียงแค่สิ่งที่ท่านกล่าวมาเมื่อครู่นี้มันหมายความว่าเช่นนั้นในเมื่อท่านคิดว่ามีเพียงหานเทียนเท่านั้นที่จะสามารถชนะการประลองได้ แล้วเหตุใดท่านจึงต้องจัดการประลองเล่า?"

        ทุกคนที่ได้ฟังเช่นนี้ก็คล้ายกับว่ามีสิ่งที่ไม่เข้าใจเช่นเดียวกัน

        สายตาเหยียดหยามจับจ้องไปยังหานเฉินต้ง เขาถือตัวเย่อหยิ่งเหนือผู้คนมานานหลายปีแล้วเช่นนั้นจึงไม่อาจทนต่อการถูกดูหมิ่นเช่นนี้ได้ความรังเกียจและความโกรธแค้นที่เขามีต่อหานโม่ในขณะนี้จึงปะทุออกมาทั้งหมด

        “เจ้าคนอกตัญญู! ไม่ต้องพูดถึงโกงการประลอง แต่วันนี้เจ้ายังกล้าขัดแย้งกับบิดาของเจ้าอีกข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง!”

        ขณะที่พูดเขาก็เดินตรงเข้าไปหาหานโม่

        แต่เซวียอีเฉินกลับเดินขึ้นมายืนอยู่ด้านหน้าหานโม่

        "ท่านผู้นำตระกูลหานในการประลองครั้งนี้ข้ากับหานโม่เป็นเพื่อนร่วมกลุ่มกันนางได้พัดเฉียนคุนมาได้อย่างไรนั้นข้าย่อมรู้ดีที่สุด ท่านผู้นำตระกูลหานจะบอกว่านางโกงได้อย่างไร? ร่างกายของนางเต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลเช่นนี้ท่านผู้นำตระกูลหานตาบอดหรือ? ข้านั้นได้ยินมาตั้งแต่ยังเล็กว่าคุณหนูเจ็ดตระกูลหานเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยมท่านหนึ่งการที่คุณหนูเจ็ดชนะการประลองในครั้งนี้ มิใช่เรื่องที่น่ายินดีหรอกหรือ?"

        หานเฉินต้งจ้องมองเซวียอีเฉินด้วยสายตาน่ากลัว "การที่นางได้รับชัยชนะนั้นแน่นอนว่าข้ามีความสุขมาก แต่ในฐานะพ่อคนหนึ่งตอนนี้ข้าต้องการจะสั่งสอนบุตรสาวของตนเองที่ไม่มีความเคารพต่อผู้อาวุโส!"

        เซวียอีเฉินยังต้องการเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่หานโม่ก็เดินออกมาด้านหน้าของเขาก่อน

        สายตาของนางที่มองหานเฉินต้งสงบนิ่งและพูดทีละคําว่า"หานเฉินต้ง นี่คือสิ่งที่ท่านเลือกงั้นหรือ?"

        ดวงตาของหานเฉินต้งทอประกายอาฆาตรุนแรง "ใครให้เจ้ากล้าเรียกข้าด้วยชื่อกัน?"

        หานโม่มองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา สายตาของนางค่อยๆ กวาดมองใบหน้าของทุกคนที่อยู่ตรงนี้"หานเฉินต้ง ตั้งแต่ข้าเกิดมาในตระกูลหาน คราแรกที่มีพรสวรรค์อันโดดเด่นตระกูลหานก็เชิดชูข้าขึ้นไปสูงสุดต่อมาพบว่าข้าไม่สามารถฝึกฝนได้อีก ตระกูลหานก็มองว่าไร้ค่าแล้วขับไล่ข้าไปอยู่ในเรือนหลังเล็กที่แม้แต่คนอื่นก็ไม่กล้าอยู่ข้าต้องเผชิญหน้ากับการกลั่นแกล้งรังแกจากพี่น้องคนอื่นๆ ทุกวัน..."

        ในขณะที่หานโม่พูดอยู่ สายตาของนางก็จับจ้องไปยังหานซินซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหานเฉินต้งนัก "ไม่นานมานี้ หานซินลงมือทําลายหน้าตาของข้าจนเสียโฉมแล้วยังวางแผนให้ข้าแต่งงานกับคุณชายสี่ตระกูลลู่ผู้ร่ำรวยแห่งเมืองหลิงหยวนอีกด้วย"

        “ซี๊ด......”

        สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปยังหานซิน

        แม้ว่าคนรอบข้างจะซุบซิบพูดคุยด้วยเสียงอันเบา แต่เสียงสนทนาพร้อมการสูดลมหายใจเข้าลึกๆของหลายคนก็ยังคงดังเข้าไปในหูของหานซินและหานเฉินต้งอยู่ดี

        “คุณหนูห้าเป็นคนเช่นนั้นเองหรือ?”

        "การเลี้ยงบุตรสาวที่มีพรสวรรค์ให้ดีนั้นเป็นเรื่องที่สมควร แต่การปฏิบัติต่อบุตรของตัวเองเหมือนหมูและสุนัขนั้นมันมากเกินไปหรือไม่..."

        ท้ายที่สุดผู้คนก็ยังต้องพึ่งพาอำนาจของตระกูลหานในการดำรงชีวิต ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าพูดอะไรมากเกินไป

        หานโม่ฟังสิ่งที่พวกเขาพูดแล้วก็มองไปยังใบหน้าอันซีดเซียวของหานเฉินต้ง ทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา

        ด้วยรูปโฉมที่งดงามของนาง รอยยิ้มนี้ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับว่ากำลังวิงเวียนศีรษะ

        “ข้า หานโม่ นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้ามิใช่คนของตระกูลหานอีก สำหรับความเจ็บปวดที่พวกท่านตระกูลหานเคยทำไว้กับข้านั้นหานโม่จะตอบแทนอย่างแน่นอน!”

        หลังจากที่พูดจบ นางก็หันหลังเดินจากไปทันที

        ตระกูลหานถูกหานโม่ฉีกหน้าในที่สาธารณะ หานเฉินต้งรู้สึกไม่ยินยอมที่หานโม่จะจากไปเช่นนี้ เขาพุ่งตรงเข้าไปเพื่อจะคว้าหานโม่เอาไว้ด้วยกรงเล็บทั้งห้า

        เสี้ยววินาทีที่เกือบจะคว้าไว้ได้นั้น หานโม่ก็ถีบตัวกระโดดหายไปด้วยพลังที่ยังเหลืออยู่การเคลื่อนไหวนี้จึงราวกับลมกรรโชกหอบหนึ่ง

        "หานโม่!" หานเฉินต้งไล่ตามหานโม่ไม่ทัน ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงส่งเสียงคำรามออกมาเท่านั้น

        หลังจากหานโม่จากไปแล้ว ด้านนอกของป่าไร้วิญญาณก็เงียบสงบลง

        คนอื่นๆ ต่างมองไปที่หานเฉินต้งที่ทำท่าทางคล้ายจะสามารถฆ่าใครสักคนได้ทุกเมื่อไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาสักคำ

        สิ่งที่หานโม่พูดน่าตกใจมากแต่หานเฉินต้งก็เป็นผู้ที่พวกเขาไม่อาจล่วงเกินได้ดังนั้นทุกคนจึงทำได้แค่ก้มหน้าโดยไม่พูดไม่จาอะไรกันเลยแม้แต่น้อย

        หลังจากเวลาผ่านไปไม่นาน หานเฉินต้งก็สงบสติอารมณ์ลงได้ในที่สุด เขาสะบัดแขนเสื้อแรงๆพลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "แยกย้ายกันได้"

       คนที่เหลือราวกับว่าได้ผ่อนคลายอีกครั้ง จากนั้นต่างคนต่างรีบไปขึ้นรถม้าของตนเองแล้วรีบจากไปทันที

        ส่วนหานเฉินต้งก็พาหานซินและคนอื่นๆ กลับไปตั้งหลักที่ตระกูลหานเช่นกัน

        ข่าวการเสียชีวิตของหานเทียนบุตรชายคนโตถูกแจ้งกลับไปยังตระกูลหานตั้งแต่หานโม่ออกมาจากป่าไร้วิญญาณ

        ดังนั้นตอนที่หานเฉินต้งและคนอื่นๆ กลับมาถึง ภายในบ้านก็ถูกตกแต่งด้วยผ้าขาวไว้ทุกข์เรียบร้อยแล้ว

        สีหน้าของหานเฉินต้งดูไม่ได้เลย เขาพาหานซินและเหล่าพี่น้องตรงไปยังห้องโถงใหญ่

        หลังจากนั้นไม่นาน ฮูหยินอู๋ซื่อก็ตามมาสมทบ

        เมื่อจินซื่อทราบข่าวการเสียชีวิตของสามี นางก็ร่ำไห้ออกมาด้วยความเสียใจบนใบหน้าของนางนองไปด้วยน้ำตา

        หานเฉินต้งนั่งอยู่บนที่นั่งสูงสุดภายในห้องโถง เขาขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของนางในที่สุดก็ตบโต๊ะด้านหน้าอย่างหมดความอดทน

        “ปัง!!” เสียงโครมครามที่ดังขึ้น ทำให้จินซื่อตกใจไปชั่วขณะหนึ่งและเงียบเสียงลงได้ในที่สุด

        หานเฉินต้งตะคอกออกมาอย่างเย็นชา "ร้องไห้ ร้องไห้ ร้องไห้! เจ้าก็รู้แต่วิธีร้องไห้คนตายไปแล้วร้องไห้ไปจะมีประโยชน์อะไร!"

        ดวงตาของจินซื่อเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ แต่นางไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดกับพ่อตาของตนเองจึงทำได้เพียงปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบๆ

        หานเฉินต้งไม่ได้สนใจจินซื่ออีก สายตาของเขาเบนไปยังหานซินและหานเยว่แทน

        ก่อนหน้านี้ในป่าไร้วิญญาณ หานหมิงออกมาก่อนเวลา หลังจากนั้นผู้ที่แข่งกับหานโม่เพื่อชิงพัดเฉียนคุนก็เหลือเพียงหานเทียนหานซินและหานเยว่เท่านั้น

        ร่างกายของบุตรสาวทั้งคู่ค่อนข้างสะบักสะบอม มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดมาก่อน

         “ซินเอ๋อร์ เยว่เอ๋อร์พวกเจ้าเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในป่าไร้วิญญาณให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้!"

        ในขณะนี้ จิตใจของหานเฉินต้งยังคงสะท้อนสิ่งที่หานโม่พูดซ้ำไปซ้ำมา หานโม่จะอาศัยอยู่ในตระกูลหานอย่างเช่นไรนั้นเขาไม่ได้สนใจแต่นางกลับเอาไปเปิดเผยต่อหน้าทุกคน นั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจทนได้

        หานโม่ยังกล้าประกาศตัดความสัมพันธ์กับตระกูลหานต่อหน้าคนอื่นอีกด้วยถ้าเขาไปออกตามหาหานโม่ในเวลานี้จะต้องถูกหัวเราะเยาะเป็นแน่

        ดังนั้นหานเฉินต้งจึงทําได้เพียงแค่คิดหาเหตุผลที่ถูกต้องเท่านั้น

        หานเยว่มองไปยังหานซินด้วยเนื้อตัวอันสั่นเทา

        เมื่อครู่ระหว่างเดินทางกลับตระกูลหานนั้น หานเยว่กับหานซินนั่งรถม้าคันเดียวกัน

        สิ่งที่นางพูดตอนอยู่บนรถม้ายังคงดังก้องอยู่ในหัวของหานเยว่