ติ๊ง! ‘ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นทั้ง 4 ท่านที่สามารถผ่านด่าน‘ฉลองชัยชนแก้วไวน์’ ได้สำเร็จ’
ผู้เล่นที่เหลือรอดอีกสามคนรวมถึงตัวผมต่างหันมองหน้ากันด้วยสายตาระแวดระวังพวกเราถูกวาร์ปเข้ามายังห้องที่ตกอยู่ในความมืดมิดและเงียบสงัดมีเพียงแสงสว่างส่องขึ้นมาจากใต้เท้าของแต่ละคนและแสงเรืองรองจากหน้าต่างระบบโฮโลแกรมเท่านั้น
‘ด่านต่อไปจะเป็ด่านสุดท้าย... ‘พลิกเมืองเหล็กสยบเบอร์มิงแฮม’ (Brass : Birmingham) โดยผู้เล่นแต่ละท่านจะสวมบทบาทเป็นักลงทุนเพื่อเข้าไปก่อตั้งกิจการและแก่งแย่งพื้นที่ทำธุรกิจกับผู้เล่นคนอื่น’
‘เกมนี้จะแข่งขันกันทั้งหมด 2 ยุค คือยุคคลอง และ ยุครถไฟ ผู้เล่นจะได้หลุดเข้าไปในโลกเสมือนจริง่ปฏิวัติอุตสาหกรรมโดยจะจำกัดมุมมองเฉพาะบุคคลที่หนึ่งเท่านั้น’
‘เพื่อความสะดวกในการเล่นระบบจะมีหน้าต่างโฮโลแกรมช่วยจำลองภาพรวมของกระดานให้มองเห็นได้ง่ายขึ้นและก่อนที่จะเข้าสู่ด่านที่ 4 ขอให้ผู้เล่นทุกท่านตั้งชื่อแฝง(Username) ของตัวเอง โดยห้ามใช้ชื่อจริงบนโลกเดิมเด็ดขาด’
สิ้นเสียงประกาศของระบบหน้าต่างป๊อปอัปสำหรับกรอกข้อมูลก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าผมนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ชื่อ ‘คาร์ล’ ลงไป ใช่แล้ว...มันคือชื่อบทบาทที่ผมได้รับจากด่านที่สอง และเป็ชื่อที่ทำให้ผมรอดชีวิตมาได้ผมหวังว่ามันจะช่วยนำโชคให้ผมผ่านพ้นด่านสุดท้ายนี้ไปได้เช่นกัน
ถึงจะพยายามปลอบใจตัวเองแบบนั้นแต่ในใจกลับไม่มีความมั่นใจเลยสักนิดทั้งที่ผมใช้เวลาอ่านคู่มืออย่างเอาเป็ตายมาตลอดสองวันเต็มแต่สิ่งที่จำได้ขึ้นใจกลับมีแค่แอคชั่นพื้นฐานเท่านั้นผมยังไม่เข้าใจแก่นและกลยุทธ์ของเกมแนวนี้เลยแม้แต่น้อย
ในด่านที่สาม ผมผ่านมาได้อย่างเฉียดฉิวก็เพราะมีคนรับใช้คอยส่งสัญญาณช่วยเหลืออยู่ตลอดแต่พอต้องมาลงสนามแข่งที่ต้องใช้สมองและตรรกะล้วน ๆ แบบนี้... ให้ผมยอมตายไปเลยยังจะง่ายกว่าไหมนะ?
‘ไม่ ๆ...’ ผมสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านเพื่อเรียกสติตัวเองอุตส่าห์ดิ้นรนมาจนถึงจุดนี้แล้วอีกแค่ก้าวเดียวก็จะหลุดพ้นจากโลกเฮงซวยใบนี้ได้อยู่แล้ว อย่าเพิ่งถอดใจตอนนี้สู้ให้สุดกำลังดีกว่าต้องมานั่งเสียดายทีหลัง!
ติ๊ง! ‘ผู้เล่นทุกท่านตั้งชื่อแฝงเรียบร้อยแล้วระบบจะทำการสุ่มพื้นที่เกิดในเกม ณ บัดนี้ ในด่านนี้จะไม่มีการจำกัดเวลาทุกท่านสามารถใช้ความคิดได้อย่างเต็มที่หากมีข้อสงสัยสามารถเปิดดูคู่มือที่ระบบเคยแจกให้ได้ตลอดเวลา... ขอให้ทุกท่านโชคดี’
แสงสว่างใต้เท้าพลันสว่างวาบจนตาพร่าก่อนที่ร่างของพวกเราทุกคนจะถูกวาร์ปเข้าสู่พื้นที่จำลองในเกม
ความมืดมิดในยามค่ำคืนสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา กลิ่นควันถ่านหินฉุนกึกคละคุ้งไปในอากาศเสียงจอแจของกลุ่มคนงาน และความรู้สึกเฉอะแฉะของโคลนที่เปรอะเปื้อนเต็มรองเท้า...ผมได้มายืนอยู่ใจกลางยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมของจริง โลกเสมือนจริงแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาเลียนแบบได้สมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก
หลังจากยืนตะลึงกับภาพตรงหน้าอยู่พักใหญ่ จู่ ๆการ์ดจำนวนหนึ่งก็ถูกสุ่มเข้ามาอยู่ในมือ มันคือการ์ดเมืองและการ์ดโรงงานถ้าให้อธิบายง่าย ๆมันก็ไม่ต่างอะไรกับโฉนดที่ดินและใบกรรมสิทธิ์ในการสร้างสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ
ติ๊ง! ‘เกมจะเริ่มขึ้นภายใน 10 นาทีขอให้ผู้เล่นทุกท่านเตรียมตัว’
ผมรีบกดเปิดหน้าต่างตรวจสอบผังโรงงานที่ตัวเองสามารถสร้างได้ทว่าแต่ละแห่งล้วนต้องใช้เงินทุนและทรัพยากรจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็เหล็กหรือถ่านหินซึ่งทรัพยากรเหล่านี้สามารถเลือกซื้อได้จากกองกลางหรือจะวางแผนแย่งชิงมาจากผู้เล่นคนอื่นก็ได้
ตอนนี้หัวของผมเริ่มปวดตุบ ๆคิดไม่ออกเลยว่าควรจะเริ่มต้นจากตรงไหนดี ในเกมแบบนี้หากก้าวพลาดั้แ่ตาแรกการจะพลิกเกมกลับมาแก้ตัวย่อมเป็เื่ยากแสนสาหัส
แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ถอยกลับไม่ได้อีกแล้ว เงินรางวัล $111,111,111 ต้องเป็ของผมเท่านั้น...‘แม่ครับ รอผมอีกหน่อยนะ อย่าเพิ่งรีบจากผมไป’ ขอบตาของผมเริ่มร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงใบหน้าของแม่ที่กำลังนอนป่วยด้วยโรคมะเร็งระยะสุดท้าย
ติ๊ง! ‘ระบบจะทำการสุ่มเครือข่ายตลาดค้าใหญ่เพื่อให้ผู้เล่นสามารถนำสินค้าไปขายตามจุดที่กำหนด’
‘นอกจากนี้ระบบได้ทำการแจกการ์ดและเงินทุนตั้งต้นให้ผู้เล่นแต่ละคนเรียบร้อยแล้วอีกสักครู่จะเริ่มทำการสุ่มลำดับเทิร์น’
กระเป๋าผ้าใบหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของผมอย่างเงียบเชียบเมื่อเปิดออกดูก็พบเงินจำนวน 17 ปอนด์ ซึ่งเป็ทุนรอนตั้งต้นสำหรับพวกเรา และไม่นานนักหน้าต่างป๊อปอัปก็ประกาศลำดับการเล่นออกมา
ลำดับการเล่น: ลำดับที่ 1 คาร์ล > ลำดับที่2 เดเนียล > ลำดับที่ 3 เจสซี่ > ลำดับที่ 4 โรมัน
ให้ตายเถอะ! ทำไมต้องสุ่มให้ผมเป็คนเปิดเกมคนแรกด้วยเนี่ย? แบบนี้ผมก็ไม่มีโอกาสได้ดูเชิงหรือศึกษาแนวทางการเล่นของผู้เล่นคนอื่นก่อนเลยน่ะสิ!
ติ๊ง! ‘ด่านที่ 4 ‘พลิกเมืองเหล็กสยบเบอร์มิงแฮม’ เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!ในเทิร์นแรกผู้เล่นทุกคนจะสามารถเลือกทำได้เพียงคนละ 1 แอคชั่นเท่านั้นแต่หลังจากจบเทิร์นแรกเป็ต้นไป ทุกท่านจะสามารถทำได้คนละ 2 แอคชั่นตามปกติขอให้ทุกท่านสนุกกับเกม’
แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นใต้เท้าของผมเป็สัญญาณเตือนว่าเวลาแห่งการเดิมพันชีวิตได้เริ่มขึ้นแล้วเมื่อผมคลี่การ์ดในมือขึ้นดู ภาพโฮโลแกรมสามมิติก็จำลองผังเมืองขึ้นรอบตัวทันทีซึ่งเมื่อสังเกตดูดี ๆจุดที่กะพริบอยู่นั้นคือตำแหน่งของเมืองที่ตรงกับการ์ดในมือของผม อย่างน้อยระบบก็ยังปรานีที่ช่วยทำให้มองภาพง่ายขึ้นบ้าง
จากที่พยายามขุดความรู้ในคู่มือขนาดยาวการสร้างโรงงานและส่งสินค้าเข้าขายในตลาดน่าจะเป็วิธีที่ทำแต้มได้มากที่สุดแต่ตอนนี้สมองผมตื้อจนคิดอะไรซับซ้อนกว่านั้นไม่ไหวแล้ว
ผมจึงตัดสินใจเลือกทิ้งการ์ดเมือง ‘โคเวนไทร์’ (Coventry)แล้วเลือกทำแอคชั่นสร้าง ‘โรงงานถ่านหิน’ ของตัวเองซึ่งต้องจ่ายเงินมูลค่า 5 ปอนด์การ์ดเมืองในมือสลายหายไปในพริบตา พร้อมกับการ์ดใบใหม่ที่ถูกจั่วขึ้นมาทดแทน
กลุ่มคนงานที่เคยยืนส่งเสียงจอแจเมื่อครู่รีบวิ่งกุลีกุจอตรงไปยังทิศทางของเมืองโคเวนไทร์เพื่อเริ่มหักร้างถางพงผ่านไปไม่ถึงนาที โรงงานถ่านหินหลังย่อมก็ตั้งตระหง่านขึ้น พร้อมสัญลักษณ์ถ่านหิน 2 หน่วยที่ลอยเด่นอยู่เหนือสิ่งปลูกสร้างของผม
เมื่อจบเทิร์นแรกของผม ผู้เล่นคนอื่น ๆก็เริ่มเดินหมากของตัวเองอย่างรวดเร็วราวกับวางแผนทุกอย่างเอาไว้ในหัวหมดแล้วในเกมนี้พวกเราสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของผู้เล่นคนอื่นผ่านภาพจำลองโฮโลแกรมกลางเมืองที่จะแสดงผลตามการ์ดที่ถูกใช้นั่นทำให้เราพอจะคาดเดาและวางแผนล่วงหน้าระหว่างรอรอบของตัวเองได้
เมื่อเข้าสู่เทิร์นของเดเนียลทรัพยากรเหล็กในกองกลางพลันถูกดึงออกไป 2 หน่วย แต่กลับไม่มีสิ่งปลูกสร้างใด ๆ ปรากฏขึ้นบนแผนที่ผมจึงเดาว่าเขาน่าจะเลือกทำแอคชั่น ‘วิจัย’ เพื่อพัฒนาเทคโนโลยีอย่างแน่นอนส่วนเจสซี่เลือกที่จะผ่านเทิร์นไปเฉย ๆ โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือเธออาจจะทำอะไรบางอย่างที่ระบบไม่สามารถแสดงให้พวกเราเห็นได้และโรมันเลือกที่จะสร้างอาคารตึกสูงขึ้นในเมืองเดอร์รี่
ดูท่าแล้วผู้เล่นแต่ละคนมีกลยุทธ์และถนัดเกมใช้สมองแบบนี้เป็อย่างมากส่วนผมได้แต่เกาหัวแกรก ๆ ไม่รู้ว่าเทิร์นถัดไปควรทำอะไรต่อดี ขอย่าเล่นเป็คนแรกอีกก็พอ
ติ๊ง! ‘จบเทิร์นที่ 1 ระบบกำลังดำเนินการคำนวณรายจ่ายและดอกเบี้ยของผู้เล่นลำดับการเล่นในเทิร์นถัดไปจะถูกจัดเรียงใหม่โดยเรียงจากผู้ที่ใช้จ่ายเงินน้อยที่สุดไปหาผู้ที่ใช้จ่ายมากที่สุด’
ลำดับการเล่นใหม่: ลำดับที่ 1 เจสซี่ > ลำดับที่ 2 เดเนียล > ลำดับที่3 คาร์ล > ลำดับที่ 4 โรมัน
1K
