หมอดูสาวพลิกชะตา

"คืนนี้ เจ้าทั้งสองจงไปสังเกตการณ์วิญญาณร้ายในตลาดยามราตรี อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้"

 ท่านย่ากล่าวกับข้าและเฉินอี้เฟิงด้วยน้ำเสียงจริงจัง ในความฝันยามย่ำรุ่ง ข้าก้มหน้ารับคำ แม้ในใจจะสั่นไหว

ข้ารู้ว่ามันมิใช่ความฝันธรรมดา ผู้มีกำลังจิตแก่กล้าสามารถเข้าไปสนทนากับผู้ที่ต้องการติดต่อด้วยได้แม่ยามที่เขาหลับฝันอยู่

 「เหตุใดต้องเป็นข้าด้วยนะ...ตลาดยามค่ำคึกคักเพียงใด ใครเห็นเข้าไม่อายแย่หรือ」 [>///<] 

 เฉินอี้เฟิงก็คงอึดอัดใจอยู่ไม่น้อย แต่เขามิได้ปริปากบ่นสิ่งใด

 เมื่อถึงยามค่ำ ข้ารอจนกระทั่งบ่าวไพร่ในคฤหาสน์ต่างทยอยปิดประตู ปิดไฟเงียบสงัดลงทีละห้อง แสงตะเกียงสุดท้ายดับวูบ ข้าจึงค่อย ๆ ย่องออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความกังวล หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงของตนเอง [ (￣ω￣;) ] 

 ข้าเดินเลียบกำแพงมาจนถึงประตูทางลับที่อยู่หลังสวน ท่ามกลางความมืดเงียบ เฉินอี้เฟิงยืนรออยู่ก่อนแล้ว เงาร่างสูงใหญ่ของเขาแนบชิดกับผนัง สีหน้าขึงขังเคร่งขรึมกว่าทุกครั้ง ข้าลอบมองเขาแล้วถอนใจเบา ๆ

 「ท่านอี้เฟิงคงไม่ชอบเรื่องเช่นนี้นัก...แต่ก็ยังมารอข้าแต่หัวค่ำ」 [ (´• ω •') ] 

 ข้าก้าวเข้าไปใกล้ เอ่ยเสียงแผ่ว

 "ท่าน...รอนานหรือไม่"

 เขาเพียงพยักหน้า

 "เราสมรสกันเพียงในนามเพื่อแก้คำสาป หาใช่คู่ครองสมรสที่แท้จริงไม่ ยิ่งต้องปิดบังเรื่องนี้จากสายตาผู้อื่นให้มิดชิด"

 ข้ากล่าวเสียงเบา พลางลอบมองท่านอี้เฟิง

 "หากมีผู้ใดเห็นเราสองคนเดินด้วยกันยามค่ำคืน เกรงว่าคงเป็นเรื่องใหญ่"

 ข้ากระซิบต่ออย่างระมัดระวัง

 ข้าเสนอว่าเราควรสลับกันปลอมตัว ข้าจะปลอมเป็นชาย ส่วนท่านปลอมเป็นหญิง ข้าเตรียมชุดมาแล้ว และเตรียมส่วนของท่านมาให้ด้วย

 ข้าเอ่ยขึ้นเบา ๆ ด้วยเพราะว่าชุดที่ข้าเตรียมมามันใหญ่เกินร่างกายของเราสองคน ดังนั้นเราสามารถสวมชุดพลางตัวนี้ทับเสื้อผ้าที่มีอยู่เดิมไปได้เลย

 ข้าหยิบหนวดปลอมขึ้นมาลองติดที่ริมฝีปาก [ (ﾉ◕ヮ◕) ﾉ*:･ﾟ✧] 

 ท่านอี้เฟิงมองข้าอย่างเงียบงัน ก่อนจะถอนใจยาว

 "เจ้าคิดจะให้ข้าแต่งเป็นหญิงหรือ"

 ข้ายิ้มบางเบา

 "ท่านร่างสูงใหญ่ หากปลอมเป็นหญิงคงไม่มีผู้ใดระแวง"

 เขาเม้มริมฝีปากแน่น สุดท้ายก็ยอมสวมชุดผู้หญิงอย่างเสียไม่ได้

 ข้ามองเห็นตนเองในชุดบุรุษ ส่วนท่านอี้เฟิงในชุดกระโปรงยาว ผมรวบสูง ใบหน้าขึงขังแต่แฝงความเขินอาย

 「ท่านอี้เฟิงในชุดนี้...ดูแปลกตาเหลือเกิน」 [-///-] 

 ข้ากลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่

 เมื่อทุกอย่างพร้อม เราจึงออกจากคฤหาสน์อย่างเงียบงันผ่านทางเดินลับ เดินตัดลานฝึกซ้อมข้างน้ำตก มุ่งหน้าสู่ตลาดที่ยังคงคึกคักแม้ยามราตรี

 เมื่อเดินเข้าสู่ตลาดกลางคืน ข้ารู้สึกถึงสายตาหลายคู่จับจ้องมา

 "สตรีผู้นี้นี้ร่างใหญ่เหมือนควาย"

 เสียงซุบซิบดังแว่วมา ข้าก้มหน้ากลั้นขำ ท่านอี้เฟิงหน้าแดงจัด

 「ข้าควรปลอบเขาดีหรือไม่...แต่เห็นท่าทางแล้วอดขำไม่ได้จริง ๆ 」 [>///<~] 

 เราเดินต่อไปอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นชายเมาคนหนึ่งเดินโซเซเข้ามา มองท่านอี้เฟิงในชุดผู้หญิงด้วยสายตาแพรวพราว แล้วชายผู้นั้นก็เดินเข้ามาจับตัวเฉินอี้เฟิงในชุดสตรี มือของเขาปัดป่าย

 "แม่นาง เจ้าเนื้อแน่นนัก...พกมีดใหญ่มาด้วยหรือ"

 ข้าขมวดคิ้ว

 "นี่เมียข้า!"

 ข้าทำเสียงเข้ม

 ชายเมาตกใจถอยกรูด ท่านอี้เฟิงหลุบตาลงอย่างอับอาย

 「ข้าคงต้องชดใช้บุญคุณเขาในภายหลัง」 [>///<] 

 ขณะเดินวนเวียนอยู่ในตลาด ข้ารู้สึกถึงสายตาของผู้เฝาตลาดที่จับจ้องมา เราพยายามทำตัวเนียนแต่ยิ่งโป๊ะเข้าไปทุกที ท่านอี้เฟิงแสร้งหยิบพัดขึ้นมาปิดหน้า ข้าก็แกล้งเดินกอดอกเหมือนบุรุษผู้มั่นใจ

 「หากท่านย่าเห็นสภาพเราตอนนี้ คงหัวเราะจนลืมอายุ」 [^O^] 

 ทันใดนั้น ข้ารู้สึกถึงพลังงานเย็นยะเยือกแผ่ซ่านมาจากมุมหนึ่งของตลาด ข้าหยุดยืน สูดลมหายใจลึก

 "ท่าน...ข้ารู้สึกถึงบางสิ่ง"

 อี้เฟิงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

 เราก้าวเข้าไปใกล้ลานกลางตลาดซึ่งเคยเป็นลานประหารในอดีต เงามืดเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้า วิญญาณร้ายปรากฏตัวขึ้น ดวงตาแดงฉาน เสียงกรีดร้องแผ่วเบา ข้ากำยันต์ในมือแน่น

 「ข้าต้องไม่กลัว...ข้าต้องปกป้องท่าน」 [ (ง •̀_•́) ง] 

 ท่านอี้เฟิงยืนข้างข้าอย่างมั่นคง เราพยายามแปะยันต์ลงบนร่างวิญญาณ ทว่าในจังหวะสำคัญ ลมแรงพัดยันต์ปลิวว่อน ข้าตกใจรีบคว้า ยันต์กลับไปติดหน้าตนเอง ท่านอี้เฟิงสะดุดชายกระโปรงล้มลงกับพื้น

 ข้ากลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ [^O^] 

 "เจ้า...ช่วยข้าด้วย"

 เขากระซิบเสียงเบา

 ข้าดึงเขาขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

 วิญญาณร้ายฉวยโอกาสหลบหนีไปในความมืด เราวิ่งตามแต่กลับสะดุดข้าวของในตลาดจนล้มกลิ้ง [x_x] 

 ผู้เฝาตลาดเห็นเหตุการณ์เข้า รีบเดินเข้ามา ข้ากับท่านอี้เฟิงต้องแกล้งเป็นคู่รักทะเลาะกัน

 "เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมองหญิงอื่น!"

 ข้าทำเสียงดุ

 ท่านอี้เฟิงหลบตา

 "ข้า...ข้าเปล่า" [>///<] 

 「ข้าควรได้รางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมในคืนนี้」 [ (ﾉ◕ヮ◕) ﾉ*:･ﾟ✧] 

 ผู้เฝาตลาดมองเราด้วยสายตาแปลกประหลาด ก่อนจะส่ายหน้าแล้วเดินจากไป

 เมื่อภารกิจล้มเหลว เราตัดสินใจกลับตระกูลเฉินในสภาพเปื้อนคราบอาหารและฝุ่นดิน ท่านอี้เฟิงเดินเงียบ ๆ ข้างข้า ข้าลอบมองเขาแล้วหัวเราะเบา ๆ

 "ท่าน...ขอบคุณที่ร่วมมือกับข้าในคืนนี้"

 เขามองข้าด้วยแววตาอ่อนโยน

 "เจ้าก็เหนื่อยมากแล้ว" [ (๑˘︶˘๑) ] 

 เมื่อถึงเรือน ท่านย่ารออยู่ที่หน้าประตู มองเราทั้งสองด้วยรอยยิ้มขบขัน

 "นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น"

 ข้าหลุบตาลง ยิ้มบางเบา

 「หากคืนนี้ยังรอดมาได้ วันหน้าข้าคงไม่กลัวสิ่งใดอีก」 [^^]