[จบ] มรรคาไร้สิ้นสุด เซียนยุทธ์เหนือฟ้า

บทที่ 60 ข้าไม่รู้วิชาดาบ มีก็เพียงพลังไร้เทียมทาน

ยามนี้เป็นช่วงรัตติกาลแล้ว แสงจันทร์สาดส่องลงมาอย่างสดใส ทำให้ป่าเขาราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกเซียน มองดูพร่าเลือน

บนเถาวัลย์อันนุ่มนิ่มชุ่มฉ่ำ ใบทองคำใบที่เก้าของเห็ดหลิงจือสวรรค์เก้าใบก็กำลังค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น แผ่รัศมีสีทองอ่อน ๆ ดูศักดิ์สิทธิ์เหลือคณา

ไม่ไกลออกไป หลิ่วหนานซานจ้องมองเห็ดหลิงจือสวรรค์เก้าใบดอกนั้นอย่างไม่วางตา ในดวงเนตรเต็มไปด้วยความโลภอันไม่ปิดบัง เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า "สมบัติล้ำค่าที่สามารถทำให้กายเนื้อแปรเปลี่ยน ข้าได้พบเข้าแล้ว ช่างเป็นโชควาสนาอันยิ่งใหญ่จริง ๆ !"

พูดจบ หลิ่วหนานซานจึงสังเกตเห็นเซียวอวิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ ทันใดนั้นสีหน้าก็แสดงความดูแคลน "ไสหัวไป วันนี้ข้าอารมณ์ดี เห็นแก่ที่เจ้าช่วยข้าหาเห็ดหลิงจือสวรรค์เก้าใบ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า"

น้ำเสียงของเขาแสดงความเผด็จการอย่างยิ่ง ราวกับกำลังเมตตาปรานีเซียวอวิ๋น คำพูดเต็มไปด้วยบรรยากาศอันไม่อาจโต้แย้งได้

อย่างไรก็ตาม ในฐานะบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักศักดิ์สิทธิ์เทียนเตา ผู้ครอบครองกายาดาบโดยกำเนิด เป็นอัจฉริยะล้ำเลิศ หลิ่วหนานซานย่อมมีสิทธิ์ให้เผด็จการ

ไม่ว่าจะเป็นจางอวิ๋นเฟยแห่งสำนักสยบราชัน หรือพวกโจวเฟยอวี๋แปดเก้าคนจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชู ล้วนไม่อาจเทียบกับหลิ่วหนานซานได้

แต่น่าเสียดาย วันนี้เขาได้พบกับเซียวอวิ๋นเข้าเสียแล้ว

เซียวอวิ๋นมองหลิ่วหนานซานที่กำลังวางท่าเหนือผู้อื่นอย่างหยิ่งยโสอยู่ตรงหน้า ในมือก็วาบแสงขึ้น ดาบศึกเหล็กดำปรากฏขึ้นในสองมือ

เซียวอวิ๋นลูบดาบเหล็กดำในมือ พลางมองหลิ่วหนานซานด้วยสีหน้าเรียบเฉย กล่าวว่า "กายาดาบโดยกำเนิดงั้นรึ? ข้าก็ใช้ดาบเช่นกัน มาดูกันว่าดาบของเจ้าหรือดาบของข้าจะเหนือกว่ากัน"

เมื่อกล่าวจบ สายตาของเซียวอวิ๋นก็เปลี่ยนเป็นคมกริบ น่าเกรงขามดุจคมดาบ

จำนงดาบอันทรงพลังแผ่ซ่านออกจากร่างของเซียวอวิ๋นในชั่วพริบตา ราวกับจะสามารถสะบั้นพื้นที่โดยรอบให้แตกกระจายได้

ขณะนี้เซียวอวิ๋นราวกับเป็นดาบเทวะที่ถูกลับจนคมกริบ เผยความคมกล้าอันมิหาใดเทียบ

หลิ่วหนานซานที่อยู่ตรงข้ามขมวดคิ้ว แต่แล้วก็ยังคงแสดงสีหน้าดูแคลนพลางกล่าวอย่างหยิ่งผยองว่า "กล้าชักดาบต่อหน้าข้าผู้เป็นกายาดาบโดยกำเนิด ต้องบอกว่าเจ้าช่างโง่เขลาที่สุด!"

หลิ่วหนานซานไม่เคยเห็นเซียวอวิ๋นอยู่ในสายตา เพราะในสายตาของเขามีเพียงคู่ต่อสู้ไม่กี่คนเท่านั้น

กายาเวลาและมิติหลี่เฉิงตี้ กายาศักดิ์สิทธิ์โบราณจ้าวอู๋จี๋ กายาทรราชสวรรค์อู่กัง กายาเทวะราชันเจียงเฮ่าหราน และอริของเขาเยี่ยอู๋เฉิน ผู้มีกายากระบี่โดยกำเนิด

นอกเหนือจากนี้ เขาไม่เคยเห็นผู้ใดอยู่ในสายตาเลยสักคน

ไม่ว่าจะเป็นโจวเฟยอวี๋หรือจางอวิ๋นเฟย ล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

ส่วนเซียวอวิ๋นที่อยู่เบื้องหน้านี้ หลิ่วหนานซานยังไม่เคยพบเห็นมาก่อน คงเป็นเพียงคนไร้ชื่อเสียง เขาจึงไม่จำเป็นต้องสนใจ

"กายาดาบโดยกำเนิดหรือ?" 

เซียวอวิ๋นได้ยินคำพูดอวดดีจากปากของหลิ่วหนานซาน ก็ยังคงลูบดาบเหล็กดำในมือด้วยสีหน้าไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ พลางเอ่ยช้า ๆ ว่า "ดาบเล่มนี้ติดตามอาจารย์ของข้ามาหลายสิบปี เป็นดาบที่อาจารย์หลอมจากเหล็กดำอายุพันปี หนักสามแสนหกหมื่นจิน อาจารย์ข้าเคยใช้มันกวาดล้างศัตรูในขอบเขตเดียวกันมาแล้ว วันนี้ใช้สังหารเจ้าผู้มีกายาดาบโดยกำเนิด ก็คงไม่ทำให้ดาบเล่มนี้ต้องอับอาย"

พูดจบ เซียวอวิ๋นก็ตั้งท่าดาบ เขายืนถือดาบขวาง แววตาคมกริบ ประกายตาน่าเกรงขาม แสดงให้เห็นถึงความคมปลาบอันเลิศล้ำ

ดาบเหล็กดำหนักสามแสนหกหมื่นจินอยู่ในมือของเขา แต่กลับเบาราวกับขนห่าน ไม่รู้สึกถึงน้ำหนักแม้แต่น้อย

นั่นเป็นเพราะพลกำลังของเซียวอวิ๋นนั้นถึงแปดแสนจินแล้ว จึงสามารถใช้ดาบเล่มนี้ได้อย่างใจนึก

"เหล็กดำพันปี? สามแสนหกหมื่นจิน?"

หลิ่วหนานซานที่อยู่ตรงหน้าได้ฟังคำพูดของเซียวอวิ๋นจบ ก็เหมือนกับได้ยินเรื่องตลกอะไรสักอย่าง เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน "เจ้ากำลังล้อเล่นหรือ? น้ำหน้าอย่างเจ้าหรือจะยกดาบหนักสามแสนหกหมื่นจินได้? เจ้าคิดว่าข้าโง่งมหรือไร? คิดว่าการคุยโวเข้าข่มจะทำให้ข้าถอยได้หรือ?"

"ข่มให้เจ้าถอยหรือ? ไม่เลย ข้าจะฆ่าเจ้า!" เซียวอวิ๋นจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา พลางยกดาบเหล็กดำในมือขึ้น

เขาไม่ได้ลืมภารกิจจากระบบ หากสังหารอัจฉริยะกายาพิเศษได้ จะได้รับโอกาสรู้แจ้งสิบครั้ง

ในเมื่อหลิ่วหนานซานอุตส่าห์มาหาความตายถึงที่นี่ เซียวอวิ๋นย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปรานี

"ช่างกล้าเสียจริงนะ ไอ้ไร้ชื่อไร้นามอย่างเจ้ากล้าหยิ่งผยองต่อหน้าข้า นี่มันอยากตายชัด ๆ !"

หลิ่วหนานซานโกรธจัด ปราณของเขาพลันเปลี่ยนเป็นคมกริบอย่างที่สุด ราวกับราชันที่ครองใต้หล้า เพียงหนึ่งโทสะก็สามารถสังหารคนได้นับแสน

เพียงแค่ดูจากกระแสปราณก็ทราบได้ว่าหลิ่วหนานซานแข็งแกร่งมาก แซงหน้าโจวเฟยอวี๋และจางอวิ๋นเฟยไปไกล

แต่เซียวอวิ๋นก็ยังไม่หวั่นเกรง เมื่อถือดาบเหล็กดำในมือ เขาก็สามารถปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของตนได้

แม้แต่โจวเฟยอวี๋ก็ยังไม่สามารถบีบให้เขาต้องใช้ดาบเหล็กกล้าศักดิ์สิทธิ์ได้ จึงเห็นได้ว่าเซียวอวิ๋นให้ความสำคัญกับหลิ่วหนานซานที่อยู่ตรงหน้านี้มาก

"ฆ่า!"

หลิ่วหนานซานไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก เขาฟันดาบใส่เซียวอวิ๋นในทันที กระแสดาบคมกล้าและรุนแรงครอบคลุมทั่วทิศ

ในสายตาของเซียวอวิ๋น ดาบนี้ดูธรรมดามาก แต่กลับคมกริบและรวดเร็ว ราวกับสะบั้นอุบายพลิกแพลงทั้งปวงสิ้น

การหลบหลีกและกระบวนท่าที่แยบยลทั้งปวงล้วนถูกตัดขาดด้วยการลงดาบเพียงหนเดียวนี้

แม้จะเป็นดาบที่ธรรมดามาก แต่กลับขจัดเส้นทางถอยและวิธีการหลบหนีทั้งหมดของเซียวอวิ๋น แม้แต่จิตวิญญาณของเซียวอวิ๋นก็ถูกกระแสดาบดึงดูดเข้าไป มิต่างกับตกอยู่ในภาพลวงตา ดูคล้ายไม่อาจถอนตัวออกมาได้

"ช่างกายาดาบโดยกำเนิดอันประเสริฐ!"

เซียวอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะต้องชื่นชมสักหน่อย หากเทียบกันแค่วิชาดาบแล้ว เขาไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของหลิ่วหนานซานผู้นี้ได้เลย

หลิ่วหนานซานมีกายาดาบโดยกำเนิด ความสำเร็จในเต๋าแห่งดาบของเขานั้นไร้เทียมทานในขอบเขตเดียวกัน ไม่มีคำว่า 'หนึ่งในบรรดา' เด็ดขาด

แต่เซียวอวิ๋นไม่ได้เป็นเพียงผู้ฝึกตนบนเต๋าแห่งดาบเท่านั้น แก่นแท้ของเขาคือพลกำลัง

‘ไม่ว่าวิชาดาบของเจ้าจะร้ายกาจเพียงใด ขอเพียงข้ามีพลกำลังที่เหนือกว่าก็พอแล้ว’

‘ไม่ว่าเจ้าจะใช้กระบวนท่าใด ข้าจะฟันเจ้าด้วยดาบเดียว บุกตะลุยไปข้างหน้า ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้’

ฟิ้ว!

เซียวอวิ๋นเหวี่ยงดาบเหล็กดำในมือ ฟาดฟันใส่หลิ่วหนานซาน เขาไม่ได้ใช้ทักษะยุทธ์ใด ๆ เพียงแค่ฟันสะเปะสะปะไป เผยให้เห็นช่องโหว่มากมาย

หลิ่วหนานซานกวาดตามองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยเยาะหยันว่า "แค่นี้เองรึ? ที่สำนักศักดิ์สิทธิ์เทียนเตาของพวกเรา แม้แต่ผู้ฝึกวิชาขอบเขตหลอมกายาธรรมดา ๆ ก็ยังใช้ดาบเก่งกว่าเจ้าเลย!"

"ข้ายอมรับ!" เซียวอวิ๋นพยักหน้า จากนั้นก็ฟันดาบลงมาตรง ๆ พลังอันทรงพลังระเบิดออกมาในทันที ราวกับพายุที่พัดม้วนเวหา

สีหน้าของหลิ่วหนานซานเปลี่ยนเป็นผวาตกใจทันที เขารู้สึกถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ปะทะเข้ามา ราวกับไท่ซานพุ่งเข้าปะทะ

"ข้าไม่รู้วิชาดาบ มีก็เพียงพลังอันแข็งแกร่ง พลังที่เหนือกว่าทุกสิ่ง"

"ไม่ว่าเจ้าจะใช้กระบวนท่าใด ข้าก็จะฟันมันด้วยดาบเดียว"

"ข้าเชื่อมั่นว่าพลังเดียว สยบได้ทุกวิชา!"

เซียวอวิ๋นฟาดดาบใส่หลิ่วหนานซานจนดาบในมือของอีกฝ่ายกระเด็นหลุด คลื่นพลังที่เหลือยังทำให้หลิ่วหนานซานกระอักเลือด กระเด็นถอนไปอย่างรุนแรง

ต่อหน้าพลังอันเด็ดขาด หลิ่วหนานซานถูกเซียวอวิ๋นฟาดฟันจนล่าถอยในดาบเดียว

หากผู้คนภายนอกได้เห็นภาพนี้ คงจะต้องอุทานด้วยความตกตะลึงไม่หยุดเป็นแน่ เพราะมันช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกิน

นั่นคือหลิ่วหนานซาน ผู้ครอบครองกายาดาบโดยกำเนิด ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป แต่เป็นอัจฉริยะผู้เลิศล้ำอย่างแท้จริง

‘ศิษย์พี่เซียวเก่งกาจเหลือเกิน หากได้ดูดซับพลังจากเห็ดวิเศษเก้าใบนั่นแล้ว บางทีเขาอาจจะสามารถสังหารกายาเวลาและมิติได้จริง ๆ !’ ทังอวิ๋นอวิ๋นที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ได้เห็นการต่อสู้ครั้งนี้ ในใจของนางปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์สาดโถม ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

อัจฉริยะผู้เลิศล้ำ กลับถูกเซียวอวิ๋นทำร้ายสาหัสด้วยเพียงดาบเดียว

นี่ต้องเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่เพียงใดกัน!