ศึกรักเมียลับ ชีคคามิน

รถยนต์สีดำยาวเหยียดแล่นออกจากบ้านเช่าหลังเล็ก

ถนนลูกรังแคบ ๆ ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยถนนหินเรียบหรูที่ทอดยาวราวไม่มีที่สิ้นสุด

ไอรดานั่งตัวตรงอยู่เบาะหลัง มือกุมกระเป๋าผ้าเก่าไว้แน่น

ในนั้นมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุด

กับของเล่นผ้าชิ้นเล็กที่ลูกชายชอบกอดเวลานอน

รถเงียบ

เงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเอง

ตรงข้ามเธอ ชีคคามินนั่งไขว่ห้าง สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง

ใบหน้าคมเข้มไร้อารมณ์

ราวกับผู้หญิงที่นั่งอยู่ในรถคันเดียวกันเป็๲เพียงเงาอากาศ

ไอรดาเหลือบมองเขาเพียงแวบเดียวก็รีบหลบตา

หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่คิดว่า

ชายคนนี้คือคนเดียวกันกับผู้ชายในคืนนั้น

และคือคนเดียวกันกับคนที่กำลังพรากลูกไปจากเธอ

ขบวนรถเริ่มมีรถคันอื่นเข้ามาสมทบ

รถทหาร

รถอารักขา

ธงประจำราชวงศ์โบกสะบัดอยู่บนฝากระโปรง

โลกของเธอค่อย ๆ ถูกกลืนเข้าไปในโลกของเขา

โลกที่ไม่เคยมีที่ยืนให้ผู้หญิงอย่างไอรดา

“ถึงวังแล้ว คุณต้องจำกฎให้ขึ้นใจ”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นโดยไม่หันมามอง

ไอรดาชะงัก ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ

“เพคะ”

“คุณไม่มีสิทธิ์อุ้มเขาต่อหน้าคนอื่น เว้นแต่ผมอนุญาต”

“ไม่มีสิทธิ์แสดงความเป็๲แม่”

“และห้ามร้องไห้ต่อหน้าเขา”

คำสุดท้ายเหมือนมีด

ไอรดากำมือแน่น เล็บจิกเข้าฝ่ามือจนเจ็บ

“หม่อมฉันเข้าใจดีเพคะ”

เธอตอบเสียงเบา แต่มั่นคง

“ตราบใดที่หม่อมฉันยังได้อยู่ใกล้เขา”

ชีคคามินหันมามองเธอเป็๲ครั้งแรก

สายตานิ่ง ลึก และอ่านยาก

รถแล่นผ่านประตูวังชั้นนอก

กำแพงหินสีทรายสูงตระหง่าน

ทหารยืนเรียงแถวอย่างเป็๲ระเบียบ

ไอรดากลืนน้ำลาย

โลกทั้งใบของลูกชายเธออยู่หลังประตูนี้

เมื่อรถจอดสนิท

ประตูถูกเปิดออกพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

ชีคคามินลงจากรถก่อน

แล้วหันมามองเธอ

“๻ั้๹แ๻่วินาทีนี้ไป”

“ชีวิตของคุณจะไม่เหมือนเดิมอีก”

ไอรดาก้าวลงจากรถตามเขา

หัวใจเต้นแรงจนแทบแตก

เธอเงยหน้ามองวังหลวงตรงหน้า

ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

ขอแค่ได้อยู่ใกล้ลูก

ไม่ว่าที่นี่จะเป็๲นรกหรือ๼๥๱๱๦์…

เธอก็จะยอม

ประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออกอย่างเงียบงัน

กลิ่นหอมอ่อนของกำยานลอยแตะปลายจมูก

เด็กชายตัวเล็กยืนอยู่กลางห้อง

สวมชุดสีขาวสะอาด ผมดำขลับถูกรวบเรียบร้อยเกินวัย

ดวงตากลมโตคู่นั้น—

หัวใจไอรดาแทบหยุดเต้น

"มามี๊—”

เสียงใสหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว

ร่างเล็กวิ่งพุ่งเข้ามาโดยสัญชาตญาณ

แต่ก่อนที่อ้อมแขนจะได้โอบกอด

เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้น

“หยุด”

เด็กชายชะงักกลางทาง

หันกลับไปมองพ่ออย่างไม่พอใจ

ก่อนจะหันมามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเศร้าสร้อย

ไอรดาคุกเข่าลงทันที

มือสั่นเทา ยิ้มทั้งน้ำตา

“มานี่สิจ๊ะ…”

เธอรีบแก้คำ

“องค์ชาย”

คำเรียกนั้นบาดลึกยิ่งกว่ามีด

เด็กชายเดินเข้ามาช้า ๆ น้ำตาคลอ

ยื่นมือเล็ก ๆ เช็ดน้ำตาให้เธอ

และกอดเธอราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป 

“พี่เลี้ยงจะอยู่กับผมใช่ไหม”

ไอรดาพยักหน้า

น้ำตาหยดลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ

“อยู่จ้ะ…จะไม่ไปไหน”

ชีคคามินยืนมองภาพนั้นเงียบ ๆ

หัวใจเขาแน่นอย่างไร้เหตุผล

"งั้นคุณต้องทำซุปข้าวโพดให้ผมทาน"

"ก่อนนอนต้องเล่านิทานให้ผมฟัง"

"ได้สิ"

ไอรดา ตอบยิ้มทั้งน้ำตา

"งั้นคุณไปห้องผมเถอะ คุณต้องช่วยผมแต่งตัวด้วย"

"เพคะ องค์ชาย"

จากนั้นสองแม่ลูกจูงมือกันกระหนุงกระหนิ

งขึ้นห้องไป

ปล่อยให้เขาผู้เป็๞พ่อยืนหัวโด่อยู่กลางห้องรับแขกของวัง ราวกับเป็๞เพียงอากาศธาตุในโลกของพวกเขา

"ดี ให้มันได้อย่างนี้สิ"

ชีคคามินได้แต่เข่นเขี้ยวไล่หลังสองแม่ลูก