ข้ามโลกมาเป็นเซียนกระบี่ยอดนักต้มตุ๋น

        จูเยี่ยนไม่เคยคิดฝันว่าการลงมือล้างแค้นของมันจะกลายเป็นเช่นนี้ข้าอยากฆ่าหวังเค่อ ทำไมพวกเจ้าถึงบอกว่าข้าช่วยเหลือมันเล่า?

        เพราะอะไรกัน?

        “จูเยี่ยน ครั้งนี้ข้าตายเพราะเจ้าแล้ว แค่กแค่ก!”เนี่ยเทียนป้าเองก็ดูคล้ายจะทนไม่ไหวอีกต่อไป

        จูเยี่ยนสีหน้าบูดเบี้ยวถึงขีดสุดคนอยากสังหารหวังเค่อเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ แต่จะให้อัดหวังเค่อต่อรึ? ข้าซัดมันจนหมดแรงข้าวต้มแล้วถึงขนาดควักศิลาวิญญาณออกมาเติมพลังด้วยซ้ำถ้าข้าอัดมันต่อแล้วหวังเค่อเกิดทะลวงด่านฝีมือขึ้นมาอีกจะทำยังไง?

        “บัดซบ!”จูเยี่ยนชักดาบออกมาจากกระเป๋ามิติพลางส่งสายตาดุร้ายให้หวังเค่อ

        “เจ้าเก็บแรงไว้เถอะหวังเค่อยืนให้เจ้าอัดอยู่ตั้งนานสองนานเจ้ายังทำมันบาดเจ็บไม่ได้เลยตอนนี้ชักดาบออกมาจะยังมีประโยชน์อะไร? หวังเค่อจะไม่สวนกลับเจ้ารึ?อีกอย่าง อย่าทำเรื่องเหนื่อยเปล่าให้ขายขี้หน้าเพิ่มเลยมานั่งกับข้านี่มา มานั่งดูพวกมันประลองตัดสินกัน!” องค์หญิงโยวเยว่เกลี้ยกล่อม

        จูเยี่ยน “...!”

        ดูถูกข้ารึ? นี่เจ้าคิดว่าข้าเป็นตัวกระจอกงอกง่อยจริงๆ? จูเยี่ยนทั้งรำคาญทั้งโกรธองค์หญิงโยวเยว่สองตาของมันพลันสาดประกายดุร้าย

        “เจ้าจะทำอะไร?” องค์หญิงโยวเยว่หน้าเปลี่ยนสี

        “ข้าจะทำอะไรรึ? ข้าจัดการหวังเค่อไม่ได้แต่ข้ามีหรือจะจัดการเจ้าไม่ได้? หวังเค่อมันอยากช่วยเจ้าข้าก็จะกินเจ้าเสีย ให้หวังเค่อมันได้เจ็บปวด!”จูเยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นขณะเดินเข้าหาองค์หญิงโยวเยว่

        “เจ้าเก็บแรงไว้เถอะท่านอาหญิงทวดของข้าเนี่ยเมี่ยเจวี๋ยลงอาคมใส่องค์หญิงโยวเยว่ไว้ขนาดข้าที่บรรลุเซียนเทียนขั้นสูงสุดยังแตะต้ององค์หญิงโยวเยว่ไม่ได้เจ้ามันแค่ไก่อ่อนที่ยังไม่บรรลุเซียนเทียน ยังคิดว่าจะทำร้ายองค์หญิงโยวเยว่ได้?อย่าหาเรื่องให้ตัวเองต้องขายหน้าเลยจะดีกว่า”เนี่ยเทียนป้าที่อยู่ห่างไปไม่ไกลปั้นหน้าเยาะเย้ยใส่

        จูเยี่ยน “...!”

        วันนี้มันวันอะไร?ทำไมทุกคนถึงกลุ้มรุมข้า? ข้าตีหวังเค่อไม่เข้าองค์หญิงโยวเยว่ก็ยังตีไม่เข้าอีก?

        มนุษย์ที่ยังไม่บรรลุเซียนเทียน? บ้านเจ้าสิ ใครบอกว่าข้าเป็นมนุษย์ธรรมดา? ข้าเองก็เป็นเซียนเทียนขั้นสูงสุดเหมือนกัน!

        แต่ไม่มีใครเชื่อข้าสักคน!

        “หวังเค่อ วันนี้ข้ายอมรับความพ่ายแพ้ ลืมเรื่องบาดหมางระหว่างเราแล้วหนีไปจากที่นี่กันก่อนดีกว่าไหม?”เนี่ยเทียนป้าวิงวอนขอความเมตตา

        กระบี่บินของเนี่ยเทียนป้าทนต่อไปไม่ไหวแล้วตอนนี้ไม่เพียงแค่รอยแตกปริร้าวเต็มกระบี่ แต่ควันดำเองก็เริ่มพุ่งโขมงหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ต้องพูดถึงว่ากระบี่บินของหวังเค่อจะทำลายกระบี่บินของมันทิ้งแต่ต่อให้มันกลั้นใจระเบิดกระบี่บินของตัวเองไปมันก็ทนแรงระเบิดระดับนั้นอีกไม่ไหวประเด็นคือกระบี่บินทั้งสองเล่มตอนนี้อยู่ประชิดใกล้ตัวมันเหลือเกินขืนระเบิดขึ้นมา มันจบเห่แน่!

        “ลืมไม่ได้โว้ย!” จูเยี่ยนตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

        จู่ๆ จะทำเป็นลืมเลิกแล้วต่อกันได้ยังไง? อุตส่าห์ไล่ต้อนหวังเค่อมาขนาดนี้จะให้แยกย้ายเสียอย่างนั้น? มันทุ่มเทลมปราณออกไปตั้งมากตั้งมายขนาดยอมเปิดเผยตัวเองว่ากลายเป็นมาร ถ้าหากฆ่าหวังเค่อชิงลูกปัดคำนึงกลับไปไม่ได้ไม่ใช่ว่ามันจบเห่แล้วหรือไร?

        “ไอ้ไก่อ่อนที่ยังไม่บรรลุเซียนเทียนเจ้าเลิกขัดคอพวกข้าสักทีได้ไหม? หากไม่ใช่เป็นเพราะเจ้าข้ากับหวังเค่อคงตกลงสงบศึกกันไปแล้ว บัดซบเอ๊ย!” เนี่ยเทียนป้าด่ากราดใส่จูเยี่ยน

        ข้า? ไก่อ่อนที่ยังไม่บรรลุเซียนเทียน? เราราชันบรรลุเซียนเทียนขั้นสูงสุดแล้วว้อย!

        จูเยี่ยนยกมือปาดเหงื่อที่ผุดออกมาด้วยโทสะบนหน้าพลางพยายามสงบจิตสงบใจสถานการณ์กลายเป็นพิสดารเช่นนี้ไปได้อย่างไร? ต้องมีหนทางสิ ต้องมีหนทางอยู่!

        “ใช่แล้ว ข้าจัดการหวังเค่อไม่ได้แต่เจ้าเนี่ยเทียนป้าทำได้!” จูเยี่ยนพลันตาเป็นประกาย

        “เจ้าหมายความเช่นไร?” ทุกคนต่างสงสัย

        “เนี่ยเทียนป้าเจ้ากับหวังเค่อกำลังดวลกระบี่บินกันอยู่สภาพยื้อยุดสูสีนี้บ่งชี้ว่าเจ้ากับหวังเค่อมีพลังใกล้เคียงกัน ถ้าหากจู่ๆ พลังของเจ้าเกิดเพิ่มขึ้นมาอีกเท่าตัวล่ะ?”จูเยี่ยนเอ่ยปาก

        “เจ้าหมายถึงอะไร?” เนี่ยเทียนป้ามีสีหน้าตามไม่ทัน

        ถ้าหากข้ามีพลังมากกว่านี้เป็นเท่าตัว หวังเค่อมันคงเดี้ยงไปนานแล้วเจ้าจะบอกข้าเพื่ออะไร? ประเด็นก็คือข้าจะไปเอาพลังระดับนั้นมาจากไหนก่อน

        “ข้าจะช่วยเจ้าเองข้าจะถ่ายทอดลมปราณทั้งหมดใส่ร่างเจ้า ให้เจ้าเพิ่มพลังใส่กระบี่บินสับสังหารหวังเค่อในดาบเดียว!” จูเยี่ยนรีบเดินไปอยู่ด้านหลังเนี่ยเทียนป้าอย่างตื่นเต้นยินดี

        “เจ้าจะทำอะไร? ได้พลังของเจ้ามาจะมีประโยชน์อันใดอย่าทำข้าเสียเวลา!” เนี่ยเทียนป้าร้องอย่างหดหู่

        แต่จูเยี่ยนไหนเลยจะฟังมันสะบัดฝ่ามือฟาดเข้าใส่แผ่นหลังเนี่ยเทียนป้า

        พลังปฐมธาตุขุมใหญ่ถ่ายทอดเข้าสู่ร่างของเนี่ยเทียนป้า

        พลังของผู้ยังไม่บรรลุเซียนเทียน? จะมีสักกี่มากน้อย? เนี่ยเทียนป้าไม่ได้ใส่ใจมากนักดังนั้นจึงไม่ได้ขัดขวาง ต่อให้ข้าถ่ายพลังเข้าใส่กระบี่บินจะต่างอะไรจากหยดน้ำในถังใหญ่ มีประโยชน์ตรงไหน

        แต่เมื่อพลังปราณขุมนี้เริ่มกลายเป็นมหาศาล เนี่ยเทียนป้าก็ตะลึงไป

        เป็นไปได้อย่างไร?เหตุใดถึงมีพลังร้ายกาจปานนี้? นี่มันพลังระดับผู้บรรลุเซียนเทียนชัดๆต่อให้เพิ่งสูญเสียพลังไปมหาศาล แต่ก็ยังเป็นพลังขุมใหญ่อยู่ดี

        เนี่ยเทียนป้าถ่ายทอดพลังขุมนี้เข้าใส่กระบี่บินของตนในพริบตาพลังปฐมขุมใหญ่นี้ทำให้กระบี่บินของมันเปล่งแสงสีแดงเจิดจ้าอย่างตื่นเต้น

        เนี่ยเทียนป้าสมควรยินดีปรีดา ทว่ามันกลับหน้าเปลี่ยนสีในพริบตา

        ถ้าหากกระบี่บินของมันอยู่ในสภาพสมบูรณ์พลังกระตุ้นกล้าแข็งขุมนี้ย่อมหนุนเสริมให้กระบี่บินของมันทะลวงเข้าไปฆ่าหวังเค่อได้อย่างแน่นอนประเด็นหลักคือกระบี่บินของเนี่ยเทียนป้าแทบจะเหลือแต่ซากอยู่แล้วพลังกระตุ้นขุมใหญ่นี้ยิ่งเร่งให้กระบี่ชำรุดเร็วกว่าเดิม กระบี่บินที่ทนรับพลังไม่ไหวพลันระเบิดตัวเองขึ้นมากะทันหัน!

        “ตูมมมมมมมมมมมม~~~~~~~~~~~~~~~~!”

        หวังเค่อกับองค์หญิงโยวเยว่ต่างเบิกตากว้างกระบี่บินของเนี่ยเทียนป้าระเบิดออกต้นตอแรงระเบิดอยู่ใกล้เนี่ยเทียนป้ากับจูเยี่ยนมากทั้งคู่มองเห็นพวกมันจมหายไปในกองเพลิง หวังเค่อกับองค์หญิงโยวเยว่ไม่อาจทนมองได้

        “จูเยี่ยน เจ้าทำข้าตายแล้ว!”

        เสียงร่ำร้องด่าทอของเนี่ยเทียนป้าดังแว่วมาจากในกองเพลิงเนี่ยเทียนป้าที่บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้วจะทนรับแรงระเบิดนี้ไหวได้อย่างไร?

        หวังเค่อรีบเอาตัวเข้าปกป้ององค์หญิงโยวเยว่ไว้ ก่อนจะเรียกกระบี่บินของตนกลับมาเผื่อฉุกเฉิน

        ด้วยเสียงระเบิดก้องกึกชาวเมืองจูเซียนที่อยู่ไกลออกไปต่างพากันประหลาดใจพวกมันพากันชื่นชมจูเยี่ยนที่ยอมเสียสละตนเองช่วยหวังเค่อกำจัดเนี่ยเทียนป้าจอมโกหกไม่หยุดปากไม่สิ ถ้าเนี่ยเทียนป้าตายแล้วเรื่องเงินของพวกเราล่ะจะเอายังไง?

        หลังสิ้นเสียงระเบิดก็คล้ายเหลือเพียงซากศพไหม้เกรียมสองร่างกองอยู่บนพื้น

        หวังเค่อกับองค์หญิงโยวเยว่มองดูซากศพไหม้เกรียมบนพื้นอยู่เนิ่นนาน

        “จูเยี่ยนผู้นี้มาเพื่อช่วยเจ้าจริงๆ?” องค์หญิงโยวเยว่มองหวังเค่อด้วยสีหน้างุนงง

        จูเยี่ยนพาพวกมารร้ายมาช่วยหวังเค่อรับมือการไล่ล่าจากศิษย์พรรคอีกาทองคำ!จูเยี่ยนช่วยหวังเค่อทะลวงด่านฝีมือ! ช่วยหวังเค่อสังหารเนี่ยเทียนป้า!หากทั้งหมดนี้ไม่เรียกช่วยหวังเค่อแล้วจะให้เรียกว่าอะไร?

        “ข้า ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” หวังเค่อเองก็ทำหน้าพิลึก

        ขณะมองดูซากศพไหม้เกรียมทั้งสองบนพื้น หวังเค่อก็ถอนหายใจบาง “เอาเถอะจูเยี่ยน แม้เจ้าพยายามทำร้ายข้าจนข้าทะลวงด่านฝีมือแต่เจ้าก็ช่วยข้าฆ่าเนี่ยเทียนป้า หนี้แค้นระหว่างเราถือว่าหายกัน!”

        จูเยี่ยนที่นอนกองเป็นศพอยู่บนพื้นกลับยังไม่ตายสนิทมันคิดพยายามฝืนลุกขึ้น แต่พอได้ยินคำพูดของหวังเค่อสองตาที่เหลือกด้วยโทสะด้วยก็ปิดสนิทในที่สุด

        หวังเค่อสะบัดหน้ากลับหลังไม่สนใจซากศพไหม้เกรียมทั้งสองอีกมันคว้าตัวองค์หญิงโยวเยว่ไว้ “ที่นี่ไม่สมควรรั้งอยู่นาน พวกเราไปกันเถอะ!”

        “ไป? คิดจะไปตอนนี้ก็สายไปแล้ว~~~~~~!”เสียงตะโกนดังลั่นมาจากฟ้า

        “ตูม!”

        บังเกิดเสียงดังสนั่นมารร้ายตนหนึ่งถูกผ่าร่างเป็นสองท่อนร่วงลงมาจากฟ้า กระแทกลงตรงหน้าหวังเค่อแสงสีทองดวงหนึ่งลอยออกจากร่างมารเข้าสู่ร่างของจางเสินซวีกลางเวหา

        “ฆ่า ฆ่า ฆ่า~~~~~!”

        เสียงโห่ร้องดังกระหึ่มไม่หยุดฝูงมารทั้งหลายต่างถูกศิษย์พรรคอีกาทองคำบั่นคอสังหาร ซากศพกระจัดกระจายเต็มพื้น

        กุศลปราบมารลอยเข้าสู่ร่างของศิษย์พรรคอีกาทองคำทีละดวงศิษย์พรรคอีกาทองคำที่บอบช้ำซ้ำซากได้รู้สึกสบายตัวขึ้นมาเล็กน้อย

        ฝูงมารล้วนถูกสังหารหมดสิ้น!

        กลุ่มศิษย์พรรคอีกาทองคำเหนือกว่าทั้งด้านปริมาณและคุณภาพถึงแม้พวกมันจะได้รับบาดเจ็บกันไม่น้อย แต่สุดท้ายก็ยังเป็นฝ่ายชนะคว้าชัยเอาไว้ได้ในท้ายที่สุด!

        ศิษย์พรรคอีกาทองคำต่างพากันชี้ดาบในมือไปทางหวังเค่อและองค์หญิงโยวเยว่

        “หวังเค่อ เจ้าเล่นพวกข้าเอาไว้เสียหนัก ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าตอนนี้ถึงตาเจ้าแล้ว! เจ้าหลอกข้าแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าหลอกข้าอีกแต่สุดท้ายก็ยังตกอยู่ในกำมือพวกข้า!” จางเสินซวีหัวเราะลั่นอย่างตื่นเต้น

        จางเสินซวีเวลานี้โลหิตท่วมกาย ไม่อาจนำไปเชื่อมโยงกับมาดคุณชายชุดขาวในกาลก่อนได้ตอนนี้ขอเพียงมันสามารถล้างอายในอดีต จะให้มันทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น

        กลุ่มศิษย์พรรคอีกาทองคำพากันตีวงล้อมเอามาอย่างแช่มช้า

        “หวังเค่อเป็นศิษย์ของเฉินเทียนหยวนเจ้าอยากให้เฉินเทียนหยวนเคืองแค้นจริงๆ?” องค์หญิงโยวเยว่ตะโกนอย่างกังวล

        “เฉินเทียนหยวนรึ? ฮ่าฮ่าตอนนี้ใครจะมาก็เปล่าประโยชน์ ที่นี่คือเมืองจูเซียน!เจ้าคิดใช้ชื่อเฉินเทียนหยวนมาขู่ข้าในเมืองไกลปืนเที่ยงที่แม้แต่สำนักเซียนสักแห่งยังไม่มีรึ?ถ้ามีปัญญาเรียกมันมาได้ก็เอาเลย ให้มันมา บิดาไม่กลัวใครอีกแล้วไม่มีใครหยุดข้าได้ทั้งนั้น! หากใครกล้าห้ามข้าลงทัณฑ์หวังเค่อ ฆ่าได้ทันที!”จางเสินซวีกล่าว

        “ขอรับ!” กลุ่มศิษย์พรรคอีกาทองคำตะโกนขานรับ

        เพราะหวังเค่อทำให้พรรคเทพหมาป่าสวรรค์ขโมยกุศลปราบมารไปจนหมดตัวจางเสินซวียังเกือบถูกฟ้าผ่าตาย ในเมืองหลางเซียนพวกมันก็ถูกหวังเค่อวางอุบายหลอกจนเกือบโดนฝูงมารฆ่าทิ้งหวังเค่อลอกคราบศิษย์พรรคอีกาทองคำสองคนเสียล่อนจ้อน อัปยศอดสูถึงปานไหนหวังเค่อจับกระเรียนมงกุฎแดงกินไปหนึ่งตัว ตอนนี้ยังยืมมือพวกมันปราบมารอีก? ในใจกลุ่มศิษย์พรรคอีกาทองคำล้วนต่างอัดแน่นด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

        พวกมันต้องลงทัณฑ์หวังเค่อเพื่อระบายความอัปยศในใจตอนนี้ไม่ว่าใครออกหน้าห้ามก็ไม่มีประโยชน์

        หวังเค่อรั้งองค์หญิงโยวเยว่ไปหลบด้านหลังตนพลางมองกลุ่มศิษย์พรรคอีกาทองคำที่เข้ามาหาเรื่องมันจะยังทำอะไรได้อีก? คงทำได้แค่แสดงฝีมือสักหน่อย

        สัจปราณดวงหนึ่งปรากฏขึ้นบนฝ่ามือหวังเค่อสัจปราณขุ่นเตรียมพร้อมลงมือ! หวังเค่อเตรียมใจสู้ตาย

        “อย่าเข้ามานะ!” หวังเค่อกล่าวเสียงเข้ม

        “อย่าเข้ามา? ฮ่าฮ่าฮ่า หวังเค่อเจ้าจะร้องตะโกนจนคอแตกก็เปล่าประโยชน์!ทำไมเจ้าไม่ลองเรียกใครสักคนเห็นแก่คุณธรรมเข้ามาช่วยเจ้าดูล่ะ? ลองเรียกดูสิ ลองดู!” จางเสินซวีก้าวเข้าหาหวังเค่ออย่างดุดัน

        หวังเค่อสีหน้าบูดเบี้ยว เจ้าบีบคั้นให้ข้าต้องใช้สัจปราณเองนะ

        ขณะที่ทั้งสองฝ่ายจวนเจียนจะเปิดศึกกันอยู่รอมร่อ

        “จิ๊ดดดดดดด~~~~~~~~~~~~~!”

        ทันใดในนั้นเองฝูงค้าวคาวนับไม่ถ้วนต่างส่งเสียงร้องดังระงมทั่วเมืองจูเซียนเสียงร้องของพวกมันแหลมสูงจนชาวเมืองจูเซียนทนไม่ไหวต้องยกมืออุดหู

        การเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันนี้ทำให้ศิษย์พรรคอีกาทองคำต้องเงยหน้ามองฟ้าอย่างสงสัยจริงแท้ บนฟากฟ้ามีฝูงค้างคาวนับร้อยพันบินว่อนสุดขอบฟ้าไกลออกไปยังมีค้างคาวฝูงใหญ่ห้อมล้อมด้วยไอมารเดือดพล่านบินตรงมาด้วยความเร็วสูง

        ฝูงค้างคาวที่แผ่ไอมารนี้คล้ายปูทางเป็นเวทีขนาดยักษ์บนเวทีมีคนนับพันในชุดดำเหินกายมาทางเมืองจูเซียนอย่างแช่มช้ากลุ่มคนชุดดำนี้ล้วนอัดแน่นด้วยลมปราณพวยพุ่งทำให้ผู้คนต้องเสียวสันหลังวาบเมื่อพบเจอ

        มีเพียงคนนำหน้าเท่านั้นที่สวมชุดสีแดง สีหน้าหยิ่งผยองขณะทอดตามองดูเมืองจูเซียนอย่างจองหอง

        “จูหงอี? เป็นจูหงอี!”ศิษย์พรรคอีกาทองคำอุทาน

        “มารรึ? ทำไมถึงได้มีมารมากมายขนาดนี้?”ศิษย์พรรคอีกาทองคำอีกคนเอ่ย

        “ทำไมทำไมพวกมารถึงได้มารวมตัวกันที่เมืองจูเซียนเยอะขนาดนี้? เพราะอะไร…?”จางเสินซวีเองก็เผยสีหน้าหวาดผวา

        จูหงอีมารร้ายขั้นทารกแกนวิญญาณที่ทำร้ายมันจนสาหัสในเมืองหลางเซียนไม่นานมานี้พลังฝีมือของอีกฝ่ายร้ายกาจจนมันเทียบไม่ติดแถมเวลานี้พวกพ้องของมันยังล้วนแต่บาดเจ็บบอบช้ำศิษย์พรรคยี่สิบกว่าคนบาดเจ็บหนักกันทั้งนั้น!ส่วนฝ่ายตรงข้ามเป็นจูหงอีที่ยกพลพรรคมารมาร่วมพัน?

        เดิมทีธรรมะอธรรมไม่อาจอยู่ร่วมฟ้า มันเพิ่งปราบมารไปฝูงหนึ่งวันนี้มีหรือยังรอดไปได้อีก? ข้า ทำไมข้าถึงได้โชคร้ายขนาดนี้? ทุกครั้งที่ข้าเจอหวังเค่อข้าเป็นต้องประสบเคราะห์กรรมทุกครั้งไป! วันนี้หนีไม่รอดแล้ว มารตั้งมากมายจะเยอะเกินไปแล้ว!

        ฝูงค้างคาวทมิฬลอยมาจอดในเขตคฤหาสน์ตระกูลเนี่ยพร้อมแรงกดดันชวนขนลุกไม่ต้องกล่าวถึงชาวเมืองจูเซียนที่ตัวสั่นเทิ้มแม้แต่ศิษย์พรรคอีกาทองคำเองก็ขวัญผวา

        “หวังเค่อ?” องค์หญิงโยวเยว่ถามอย่างกังวล

        “เดี๋ยวเล่นตามน้ำข้าก็พอ!”หวังเค่อตอบกลับด้วยสีหน้าบูดเบี้ยว

        บนฟากฟ้าเบื้องบน

        จูหงอีทอดตามองดูรอบตระกูลเนี่ยเหล่ามารนับพันเองก็มองดูสภาพเละเทะของตระกูลเนี่ย พวกมันล้วนเผยสีหน้าสงสัยเกิดอะไรขึ้นกับตระกูลเนี่ยกันแน่? ยังมีซากศพศิษย์ลัทธิมารปะปนอยู่ด้วย? ด้านล่างมียังชายหญิงคู่หนึ่งถูกศิษย์พรรคอีกาทองคำชักดาบล้อมไว้ราวกับต้องการสังหารอีก?

        แม้เหล่ามารจะสับสน แต่ในใจล้วนเปี่ยมล้นด้วยความจองหองเจ้าตำหนักจูหงอีนำทัพมาด้วยตนเอง มีหรือจะไม่กวาดล้างทุกสิ่งจนราบคาบ? ไม่ต้องกล่าวถึงเมืองเซียนเล็กจ้อยอย่างเมืองจูเซียนคิดกวาดล้างสำนักเซียนสักแห่งยังไม่ใช่เรื่องยาก

        มารทั้งหลายมองไปยังจูหงอีจูหงอีเองก็หรี่ตาพลางสงสัยว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

        จางเสินซวีและศิษย์พรรคอีกาทองคำที่เหลือต่างมีสีหน้ากระวนกระวายตอนนี้พวกมันล้วนบาดเจ็บสาหัสแต่ก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามหลบหนีด้วยเกรงว่าจะเป็นการกระตุ้นให้ฝูงมารกระโจนลงมาฆ่าล้างพวกตนตอนนี้สมควรทำเช่นไรดี?

        “ทั้งหมดเป็นความผิดไอ้หวังเค่อความผิดไอ้หวังเค่อทั้งนั้น! ฝูงมารกำลังจะโถมลงมาแล้ว จบสิ้นแล้ว!”จางเสินซวีมองหวังเค่อพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงคั่งแค้น

        “พวกเราหนีไม่ได้ ไอ้หวังเค่อก็หนีไม่ได้!”

        “หวังเค่อไอ้ตัวบัดซบเจ้าอยากลากพวกข้าลงหลุมไปด้วยกัน?” ศิษย์พรรคอีกาทองคำคนหนึ่งมองหวังเค่อพลางสบถด่า

        แต่หวังเค่อกลับเดินผละจากองค์หญิงโยวเยว่คนเดินเข้าหาฝูงมารบนฟากฟ้าเบื้องบนอย่างแช่มช้า

        หวังเค่อสาวเท้าเดินเข้าหาฝูงมารร้ายทีละก้าวคล้ายคิดสละชีพผดุงธรรมก็มิปาน

        ศิษย์พรรคอีกาทองคำพากันเบิกตากว้าง นี่เรื่องอะไรกัน? หวังเค่อมันไม่รักชีวิตแล้วหรือไร?ถึงกับออกหน้าไปหาที่ตายด้วยตัวเอง? มารร้ายมากมายปานนี้ตัวเจ้าคนเดียวไม่พอให้พวกมันกัดคนละคำเสียด้วยซ้ำ ยังกล้าเดินเข้าไปหาอีก?

        รอบด้านกลายเป็นเงียบสงัด ศิษย์พรรคอีกาทองคำกังวลจนแทบหายใจไม่ออกพวกมันเห็นหวังเค่อเดินไปหยุดตรงหน้าจูหงอีทีละก้าว

        ไม่รอให้จูหงอีเอ่ยปาก หวังเค่อก็เอ่ยปากจริงจังอย่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติ

        “ท่านเจ้าตำหนัก ข้าเป็นพวกท่าน!”