บุรุษจอมเพี้ยน ทะลุมาเกรียนที่ต่างโลก

        “โอ๊ย! ศัตรู?”

        เมื่อหญิงสาวรู้สึกตัวเธอก็คว้าปืนข้างเอวของเธอขึ้นมายิงใส่ชายหนุ่มที่จับตัวเธอมาทันที

        ปังๆๆๆ

        “บ้าน่า ร่างของแกทำจากเหล็กรึไง นี่มันกระสุนสลายพลังเลยนะ!” หญิงสาวอ้าปากค้างมองชายหนุ่มผมเทาที่เอามือขวามาบังปืนไว้ทำให้กระสุนยิงใส่มือของเขา แต่มือนั้นกลับไม่เป็นอะไรเลย มีเพียงกระสุนที่หล่นลงพื้นเท่านั้น นี่เขาฝังเหล็กไม่ที่ตัวงั้นเหรอ?

        “ใจเย็นสิครับคุณหมอ ช่วยมองให้ดีๆก่อน ผมไม่ได้พาตัวคุณมาทำมิดีมิร้ายนะ” ราฟกล่าวอย่างใจเย็นขณะยึดปืนในมือเธอมาบีบจนมันกลายเป็นก้อนเหล็กไร้ประโยชน์ก้อนหนึ่ง

        “ปืนฉัน! แกนี่มัน!” หญิงสาวในชุดกาวน์มองราฟอย่างเอาเรื่องก่อนจะเห็นตรานักเรียนบนอกราฟ เธอจึงขะงักไป จากนั้นก็กวาดตามองไปรอบๆ

        ดูเหมือนเธอจะโผล่มาอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งที่มีผู้คนที่บาดเจ็บมากมายนอนอยู่

        หญิงสาวเดินเข้าไปแตะตัวเพื่อตรวจดูอาการของคนที่สลบอยู่จากนั้นก็ขมวดคิ้วออกมา

        “ใครกันที่ทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้” เธอหันมาถามนักเรียนตรงหน้า

        “ดูเหมือนจะเป็นคุณชายตระกูลเทียนน่ะครับ” ราฟตอบตามความจริงก่อนจะชี้ไปที่มุมหนึ่งที่มีคุณชายตระกูลเทียนนอนอยู่ “เทียนหงจากตระกูลเทียน!? เจ้าบ้านี่อีกแล้วงั้นเหรอ! ไม่แปลกใจเลยเพราะมันคือคนของตระกูลเทียนนี่เอง ถึงกล้าทำอะไรแบบนี้ เรื่องร้ายๆส่วนใหญ่ที่เกืดขึ้นมักจะมีตระกูลนี้อยู่เบื้อวหลังตลอด ฉันละอยากให้ตระกูลที่คิดว่าตัวเองเป็นเหมือนยุตรแห่งพระเจ้านี่ล่มสลายไปจริงๆ! ทั้งๆที่เป็นมนุษย์เหมือนกันแท้ๆ แค่มีอำนาจมากกว่าคนอื่นก็คิดว่าพวกมันจะทำอะไรก็ได้ตามใจงั้นเหรอ ถ้าไม่เป็นเพราะบรรพบุรุษของพวกมันแข็งแกร่งและช่วยป้องกันแดนมนุษย์ไว้ คิดเหรอว่าจะทำตัวกร่างแบบนี้ได้น่ะ ฮึ่ย!” หมอสาวด่ากราดออกมายาวเหยียดก่อนจะมองราฟแล้วถามเขาว่า

        “แก...เธอจะทำยังไงกับหมอนั่น” หลญิงสาวเปลี่ยนคำเรียกชายหนุ่มเพราะเข้าใจเจตนาของเขาที่ต้องรีบพาเธอมารักษาคนเจ็บ

        “เจ้าสวะนั่นชื่อเทียนหงงั้นเหรอ? ช่างเรื่องของมันเถอะครับ เดี๋ยวคุณก็เห็นเองว่าผมจะทำยังไง ตอนนี้คุณช่วยพวกเขาก่อนเถอะ” ราฟตอบปัดก่อนจะขอร้องหญิงสาวให้ช่วยรักษาชาวบ้านแล้ว

        “ชิ รอกลับโรงเรียนก่อนเถอะ ฉันจะจัดการนักเรียนอย่างเธอแน่” ถึงหญิงสาวจะคาดโทษชายหนุ่มแบบนั้นแต่เธอก็เดินเข้าไปกางฝ่ามือเหนือร่างของผู้บาดเจ็บแล้วใช้พลังของเธอรักษาพวกเขา ไม่นานบาดแผลของคนคนนั้นก็หายเป็นปลิดทิ้ง

        “สุดยอดไปเลยแฮะ พลังที่สามารถเพิ่มพลังการรักษาตัวของเซลล์เป็นร้อยเท่าเนี่ย นี่มันฮีลลิ่งแฟกเตอร์เวอร์ชั่นอัพเกรดชัดๆ” ราฟที่เห็นการรักษาของหญิงสาวเอ่ยชมออกมาเบาๆไม่ให้รบกวนสมาธิของเธอก่อนจะมองไปทางเจนที่กำลังเดินมาหาเขา

        “คะ คือว่า อาจจะดูเป็นการรบกวนไปสักหน่อย แต่ในระหว่างทางมาที่นี่คุณเห็นเด็กชายอายุ 12 ปีกำลังวิ่งไปทางสมาคมผู้พิทักษ์บ้างมั้ยคะ? เขาเป็นน้องชายของฉันที่หนีไปขอความช่วยเหลือน่ะค่ะ”

        “อ้อ แปปนะ...”

        ฟุบบบ

        ราฟหายไปสักพักก่อนจะปรากฏตัวพร้อมกับแจ๊ค เมื่อเขาเห็นเจน เด็กชายก็ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจที่ได้พบกับพี่สาวอีกครั้ง

        หลังจากนั้นไม่นาน หมอสาวก็รักษาชาวบ้านที่บาดเจ็บครบทุกคน เธอหันหน้าที้ชุ่มไปด้วยเหงื่อหลังจากใช้พลังอย่างหนักมามองราฟก่อนจะกล่าวด้วยเสียงที่เศร้าใจว่า

        “ฉันรักษาบาดแผลทางร่างกายให้พวกเขาจนหายดีแล้ว แต่บาดแผลทางจิตใจนั่น...”

        ราฟมองสาวผมบลอนด์ตาสีเหลืองตรงหน้าก่อนจะจับมือของเธอแล้วบอกว่า

        “คุณทำดีที่สุดแล้ว ขอบคุณจริงๆครับ ที่เหลือผมจัดการเอง” พูดจบเขาก็ดูดกลืนพลังของหญิงสาวแล้วกลั่นกรองมันจากนั้นจึงถ่ายเทปราณของเขาเข้าไปในร่างของเธอเพื่อฟื้นฟูพลังของหญิงสาว เธอทำหน้าตกใจครู่หนึ่งก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา “ตอนแรกฉันก็สงสัยอยู่ว่าเธอคือใคร...ผมสีเทา รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกผ่อนคลาย กับพลังที่สามารถดูดกลืนและปลดปล่อยพลังที่รับมาได้ เธอคือราฟจอมกวนประสาทที่ยัยอิงอิงพูดถึงบ่อยๆสินะ”

        “เง่ะ กวนประสาทงั้นเหรอ ผมว่าผมไม่เคยทำอย่างนั้นกับครูหลินนะ ก็แค่สื่อสารด้วยความรักแค่นั้นเอง” ราฟเอียงหัวพร้อมทำหน้าตาใสซื่อ

        “คิกๆ ถึงว่าล่ะยัยนั่นมาบ่นเรื่องของนายกับฉันอยู่บ่อยๆ ที่แท้ก็เป็นคนที่น่าสนใจแบบนี้เอง...แต่ขอบ่นหน่อยเถอะ เธอทำฉันไม่ได้นอนสองวันเต็มๆเพราะต้องรักษามาคัสเพื่อนร่วมห้องของนายเลยนะ! อีกอย่าง ไหนๆเธอก็รับพลังของฉันไปแล้วก็รับผิดชอบด้วยการเลี้ยงข้าวฉันด้วยล่ะ”

        “ง่ะ ขอโทษต้าบบบ พอดีมันเท้าไปหน่อย...ว่าแต่ทำไมช่วงนี้มีแต่คนขอให้ตูรับผิดชอบวะ” ประโยคสุดท้ายชายหนุ่มบ่นกับตัวเองเสียงเบา

        “หืม?”

        “มะ ไม่มีอะไรครับ เอาไว้ถ้าคุณว่างก็บอกผมนะครับ เดี๋ยวผมพาไปกินกัน แค่กๆ กินอาหารที่ผมทำที่ห้องให้ รับรองว่าอร่อยจนคุณร้องว๊าวแน่ๆ”

        “ให้มันจริงเถอะ แต่ฉันจะไปพร้อมกับยัยอิงนะ”

        “ค๊าบบบ”

        ราฟยิ้มแห้งๆ ก่อนจะมองชาวบ้านที่อยู่ที่นี่แล้วถามว่า

        “พวกคุณรู้จักเจ้าบ้านั่นรึเปล่า?” ราฟชี้ไปที่เทียนหง

        “เจ้าสารเลวน่าตายนั่น! มันคือคนที่พวกเราเคยข่วยไว้จากการสู้สัตว์อสูรเมื่อวาน พวกเราเจอเขาสลบอยู่ที่ลำธารใกล้หมู่บ้านเลยพากลับมารักษาตัวที่หมู่บ้าน พอเขาฟื้นขึ้นมาเห็นเจนก็ถูกใจเธอและต้องการให้เธอไปเป็นผู้หญิงของเขาแต่เจนปฏิเสธไป เขาเลยออกจากหมู่บ้านเพื่อกลับบ้านของเขา แต่พวกเราไม่คิดเลยว่าวันต่อมาเขาจะสั่งให้คนมาปลอมตัวเป็นอสูรมาเผาหมู่บ้านแล้วทำกับพวกเราเพียงเพราะเรื่องผู้หญิงแบบนี้!” ชายชราที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างและหายจากอาการบาดเจ็บตอบราฟด้วยความโกรธแค้นเทียนหง

        “เคยได้ยินว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว แต่ไม่คิดว่าจะไร้สามัญสำนึกแบบนี้ ทั้งๆที่พวกคุณช่วยเขาไว้แท้ๆ” หมอสาวขมวดคิ้ว

        “ใจเย็นน่าทุกคน พวกคุณอยากแก้แค้นมั้ยล่ะ ราฟรีเวนจ์คอมปานียินดีรับใช้” ราฟแสยะยิ้มพูดออกมาจนทำให้ทุกคนที่เห็นขนลุก

        ‘ทำไมรู้สึกเหมือนว่าเรากำลังจะทำสัญญากับปีศาจเลยนะ?’ เจนคิดในใจแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

        “อยากสิ พวกมันทำกับคนในหมู่บ้านของพวกเราแบบนี้ อภัยให้ไม่ได้!” หัวหน้าหมู่บ้านตะโกนออกมาเสียงดัง ชาวบ้านที่เหลือก็พากันตะโกนตาม

        “ดีนะที่ถ้ำนี่แข็งแรงเลยไม่ถล่มเพราะเสียงดังน่ะ เอาล่ะทุกคน ขอเวลาแปปนึง” ราฟยิ้มกว้างก่อนจะสะบัดมือสร้างเม็ดยาออกมาสองเม็ด เม็ดหนึ่งสีชมพู อีกเม็ดหนึ่งสีม่วง

        “เธอจะทำอะไรน่ะ” หมอสาวถามออกมาด้วยความสงสัย

        “สิ่งที่จะทำให้ไอ้คุณขายสวะนั่นจดจำไปจนวันตายยังไงล่ะ” ราฟตอบหญิงสาวพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา