“คุณพะพราว ท่านประธานเชิญพบที่ห้องค่ะ” ปลายสายเอ่ยเพียงสั้นๆ ตามหน้าที่
“ค่ะ...ขอบคุณนะคะ” พะพราวเ้าหน้าที่บัญชีของบริษัทเวิร์ลอีคอมเมิร์ซั์ใหญ่ของญี่ปุ่น
หญิงสาววางหูโทรศัพท์ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานตรงไปยังห้องประธานบริษัทซึ่งอยู่ชั้นสามสิบห้าซึ่งเป็ชั้นบนสุดของบริษัท
ก๊อกๆ ๆ ...
หญิงสาวเคาะประตูสองสามครั้งตามมารยาทก่อนก้าวเข้าภายในห้อง แม้ลึกๆ ในใจเธอจะหวั่นระทึกกับการพบท่านประธานเป็ครั้งซ้ำยังไม่ทราบสาเหตุของการเรียกเธอเข้าพบในครั้งนี้ด้วย
วินาทีแรกที่พะพราวก้าวเข้ามาภายในห้องทำงานอันโอ่โถง ภายในตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูชั้นดีบ่งชัดถึงรสนิยมเ้าของห้องซึ่งนั่งหันหลังมองทิวทัศน์ภายนอก
“เอ่อ...ท่านประธานเรียกพบดิฉันหรือคะ”
ร่างสูงซึ่งนั่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้ใหญ่ค่อยๆ หมุนกายมาหาเธอ
“นั่งก่อนสิ” อากิประธานบริษัทเอ่ยเสียงเรียบต่างกับดวงตาคู่คมที่จ้องมองมาจนพะพราวรู้สึกหวาดหวั่นคล้ายมีเลศนัยบางอย่าง
“ขอบคุณค่ะ” พะพราวเบี่ยงกายลงนั่งบนเก้าอี้ มือบางเย็นเฉียบประสานลงบนตักข่มความตื่นเต้นหวาดหวั่น
ประธานบริษัทหนุ่มหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะตรงหน้าพลางเปิดอ่านคร่าวๆ ก่อนจะเลื่อนให้นักบัญชีสาว
“นี่คือรายละเอียดเกี่ยวกับการยักยอกทรัพย์ที่ทางฝ่ายบัญชีส่งมาให้ผมดู ผมอยากให้คุณอ่านรายละเอียดแล้วช่วยบอกผมทีว่าควรจะทำยังไงกับเคสนี้”
นักบัญชีสาวค่อยไล่ดูรายละเอียดตามเอกสารบัญชีตรงหน้าก่อนจะอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ และไม่มีทางที่เธอจะทำอย่างนั้นเด็ดขาด
“ต้องมีอะไรผิดพลาดหรือเข้าใจผิดกันแน่ๆ ค่ะ พราวไม่ได้...” พะพราวไม่เชื่อพลางกดเช็คยอดเงินในบัญชีตัวเองผ่านโมบายแบงค์กิ้งแล้วถึงกับหน้าถอดสีด้วยความใเมื่อเห็นยอดเงินจำนวนสามล้านปรากฏในบัญชี
“คุณจะปฏิเสธยังไงก็ได้ แต่หลักฐานเงินที่หายไปทำไมไปอยู่ในบัญชี และที่สำคัญมาเป็ยอดเงินที่มาจากเช็คของลูกค้าที่คุณเป็คนดูแลต้องนำเข้าบัญชีบริษัท แต่ทำไมจำนวนเงินของเช็คดังกล่าวถึงไปโผล่ที่บัญชีคุณ” ประธานบริษัทหนุ่มคาดคั้นเสียงกระด้าง
2K
