จักรพรรดิกระบี่โอสถ

“ถ้าเจ้าจะเดินบนเส้นทางนี้ ก็อย่าเดินโดยไม่รู้ว่ามันมีหนาม...”

เขากลับมาถึงเมืองซือเหลียนในยามสนธยาก่อนจะเปลี่ยนเส้นทางเดินตรงไปยังร้าน

“จี๋หลานถัง” — ร้านสมุนไพรชื่อดังประจำเมืองซึ่งครอบครัวของลู่เหมยฉิงเป็นเจ้าของ

ประตูไม้สีดำเปิดออกด้วยเสียงกรุ๊งกริ๊งเบา ๆกลิ่นสมุนไพรเข้มข้นลอยมากระแทกจมูกทันที

ลู่เหมยฉิงที่กำลังจัดสมุนไพรอยู่ด้านใน เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“มาเร็วกว่าที่คิดนะ”

เซียฉินไม่พูดอะไร เพียงวางตะกร้าสมุนไพรลงบนโต๊ะไม้และหยิบใบไม้แห้งหลายใบมาจัดเรียงอย่างระมัดระวัง

“พวกนี้ยังสด ไม่ควรเก็บไว้นานข้าคิดจะลองหลอมดู…หากเจ้าว่างช่วยชี้แนะที” เขาพูดเรียบ ๆ แต่เสียงแน่นหนัก

ลู่เหมยฉิงพยักหน้าเบา ๆ
“ห้องหลอมอยู่ด้านหลัง ข้าจะให้เจ้าใช้ได้หนึ่งชั่วยาม แต่ห้ามทำให้ระเบิดนะไม่งั้นข้าไม่ช่วยเก็บกวาดให้แน่”

ภายในห้องหลอมโอสถ

แสงไฟจากเตาหลอมสีทองส่องวาวไปทั่วห้องเสียงฟู่ของไอน้ำสมุนไพรดังเป็นระยะ เซียฉินนั่งลงตรงหน้าเตาด้านข้างมีชุดอุปกรณ์หลอมโอสถพร้อม

“เจ้าจะหลอมอะไร?” ลู่เหมยฉิงถามพลางนั่งพิงผนัง

เซียฉินหยิบแผ่นยันต์จดสูตรของเขาออกมา “ข้าจะลองหลอมโอสถ‘สะกดปราณระยะสั้น’ โดยใช้เถาโลหิตครามแทนสมุนไพรกลางสูตรปกติ”

“สูตรนี้ใช้รากลมหวนมิใช่หรือ? เจ้าเอาเถาโลหิตแทน…”นางขมวดคิ้ว “ผลลัพธ์มันอาจไม่ใช่แค่ลดผลข้างเคียงนะ มันอาจทำให้พิษล้นด้วย”

เซียฉินไม่เถียง เขาเพียงยิ้มบาง ๆ
“ข้าอยากรู้ผลจริงๆของมัน…”

การหลอมเริ่มขึ้น

เซียฉินเริ่มจากการบดสมุนไพร รักษาอุณหภูมิเตาอย่างระวัง เทส่วนผสมเข้าในจังหวะที่เรียนรู้จากตำราบางเล่มและสิ่งที่ได้ยินจากคุณตาในอดีต

ลู่เหมยฉิงมองอยู่เงียบ ๆ
ถึงแม้เขาจะไม่ใช่นักหลอมโอสถ แต่ฝีมือในการควบคุมเพลิงและการจับจังหวะไม่ได้เลวร้ายเลย

แต่ในช่วงสุดท้าย…เมื่อเซียฉินหยดน้ำสกัดจากเถาโลหิตครามลงไป
“ปัง!”

เสียงระเบิดเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมกลิ่นควันฉุนเฉียบพุ่งขึ้นจากปากเตา

เซียฉินขยับถอยออกเล็กน้อย สีหน้าไม่ตกใจแต่หรี่ตาลงอย่างพินิจ
“เกินสมดุลไปสามส่วน…”

“สามส่วน?” ลู่เหมยฉิงทวน

“ใช่…พลังพิษของเถาโลหิตครามนั้นแฝงลมร้อนในตัวเองมันเร่งปฏิกิริยาในเตาให้สลายเร็วเกินไป ข้าควรปรับสมดุลก่อน”

เธอมองเขาเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ
“เจ้าคิดว่านี่คือความล้มเหลวหรือ?”

เซียฉินยิ้มนิด ๆ
“ไม่หรอก…ก่อนจะสำเร็จเราก็ต้องลองอะไรใหม่ๆแบบนี้แหละ”

เมื่อเตาเย็นลง เซียฉินลุกขึ้นล้างมือแล้วหันไปมองลู่เหมยฉิงที่ยืนเท้าเอวมองเขาอยู่

“ขอบใจที่ให้ใช้เตา”
“แต่อย่าทำมันระเบิดอีกในครั้งหน้า ข้าคงไม่ใจดีแบบนี้อีกแน่”

เซียฉินหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรกของวันนั้นแล้วเดินออกจากห้องไป

ทิ้งไว้เพียงกลิ่นสมุนไพรในอากาศ และเศษโอสถไหม้ ๆที่ยังไม่สมบูรณ์…แต่เต็มไปด้วยแนวทางแห่งการเรียนรู้