แค้นนี้ต้องชำระ... ไอ้กระรอกตัวแสบ!

จ้อย เริ่มจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว...

ปีศาจแรดกล่าวต่อ "เพราะฉะนั้น 'เคราะห์กรรม'มักจะมาจากสิ่งที่ตัวเองไปก่อยั่วกิเลสคนอื่นเขามานั่นแหละผู้บำเพ็ญตบะส่วนใหญ่จึงต้องฝึกจิตให้กว้างขวาง ไม่เป็นคนใจแคบเพราะคนใจแคบมักจะเก็บทุกเรื่องมาใส่ใจ ชอบโจมตีคนอื่น หรือหาเรื่องชาวบ้านสุดท้ายเคราะห์กรรมก็มักจะหมุนกลับมาหาตัวเอง เว้นเสียแต่ว่า เอง จะแข็งแกร่งจนสามารถกวาดล้างศัตรูได้หมดสิ้นไม่อย่างนั้นก็คงตายอยู่กลางทางเสียก่อน...ซึ่งคนพวกนี้ส่วนใหญ่สุดท้ายมักจะลงเอยด้วยการฝึกจนกลายเป็น 'มาร' กันหมด"

จ้อยได้ยินดังนั้นก็นึกย้อนไปถึงเรื่องที่ตัวเองก่อไว้ไม่ใช่น้อย...ผม เริ่มรู้สึกเสียวสันหลังวูบวาบขึ้นมาทันที

ปีศาจแรดเห็นท่าทางของจ้อยก็แอบยิ้มมุมปาก "แต่สำหรับกระรอกอย่างเอง น่ะไม่ต้องห่วงหรอก เรื่องที่ เอง ก่อมันยังถือว่าจิ๊บจ๊อยนัก ประการที่สอง...จิตใจของพวกเทพไม่ได้คับแคบขนาดนั้นต่อให้เป็นไอ้ราชสีห์นั่นหรือแม้แต่ระดับจอมเทพท่านก็ไม่หน้ามืดตามัวลดตัวลงมาหาเรื่องเด็กเมื่อวานซืนอย่างเอง ให้เสียหน้าหรอก... อีกอย่างนะ พวกเขา 'ไม่กล้า' หาเรื่อง เอง ด้วยซ้ำ"

"ไม่กล้า? ทำไมล่ะครับ?" จ้อยใจเต้นแรงถามออกไปโดยอัตโนมัติ

ปีศาจแรดส่ายหน้า "เรื่องนี้มันมี 'วิบากกรรม' ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ในเวลาอันสั้นและข้าก็พูดไม่ได้ด้วย ขืนพูดไปข้าจะซวยเอา เอาเป็นว่า... เองไม่ต้องกลัวการติดกรรม ตรงกันข้าม ยิ่ง เอง ก่อเรื่องมากเท่าไหร่มันยิ่งส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย เอง มากเท่านั้น ตอนนี้ร่างกายของ เองมันเหมือน 'เปรตหิวโหย' ที่เพิ่งฟื้นคืนชีพเห็นพลังงานทิพย์เป็นต้องตะกละตะกลามเขมือบเข้าไปเหมือนพวกคนบ้า ถ้าพลังงานไม่พอพวกมันก็จะหันมากินเนื้อหนังของ เอง แทน!"

"เพราะฉะนั้น เพื่อรักษาชีวิต เองต้องรักษาพลังงานในตัวให้เต็มเปี่ยมอยู่เสมอ แต่ข้อดีก็คือความเร็วในการเลื่อนระดับของ เอง จะไวกว่าชาวบ้านเขามาก และความแข็งแกร่งของร่างกาย...หึๆ ... เดี๋ยว เอง ก็จะรู้เองว่ามันวิปริตแค่ไหนถ้าเมื่อไหร่รู้สึกว่าหาพลังงานทิพย์มากินไม่ทัน ก็จงออกไปหาเรื่องซะ!พลังแห่งวิบากกรรมจะช่วยให้ไอ้เซลล์พวกนี้มันสงบลงบ้าง...นี่คือสัญชาตญาณของทุกสรรพสิ่ง เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย (กรรม) มันก็ต้องรู้จักถอยกันบ้าง"

จ้อยฟังแล้วก็ได้แต่ลูบคลำร่างกายตัวเองพลางบ่น"ทำไมพี่พูดเหมือนร่างกาย ผม มีชีวิตเป็นของตัวเองอย่างนั้นแหละฟังแล้วขนลุกพิกล"

ปีศาจแรดส่ายหัว "มันไม่มีจิตสำนึกหรอกแต่มันคือสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ถ้าจะให้ข้าอธิบายล่ะก็ มีแค่อย่างเดียว...คือร่างกายเผ่าพันธุ์ของ เอง มันวิปริตเกินไป! แข็งแกร่งเกินไป!และต้องการทรัพยากรมหาศาลเกินไป จนหลายคนไม่อยากจะ... แค่กๆ ...พูดมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว พูดไปก็ไม่มีประโยชน์กับ เอง ในตอนนี้เอาเป็นว่าถ้าแบกรับไม่ไหว ก็จงออกไป 'ป่วน' ซะ ยิ่งป่วนจนกรรมเยอะเท่าไหร่ ผลลัพธ์ยิ่งชัดเจนเท่านั้น"

จ้อยฟังแล้วรู้สึกคันยิบ ๆ ไปทั้งตัว ผมสัมผัสได้ว่าไอ้แรดนี่พูดความจริงแค่ครึ่งเดียว ร่างกายของ ผมมันต้องมีอะไรมากกว่าแค่เรื่องการก่อกรรมแน่ ๆ แต่มันดูเหมือนมี 'ข้อห้าม' บางอย่างทำให้ปีศาจแรดไม่กล้าพูดตรง ๆสังเกตได้จากแววตาที่หลุกหลิกไปมา ราวกับจะบอกจ้อยว่า 'ข้าพูดไม่ได้นะเว้ยเอง ไปหาคำตอบเอาเองเถอะ'

จ้อยตัดสินใจไม่เซ้าซี้เรื่องนี้ต่อ นาน ๆทีจะเจอคนที่ยอมมาตอบข้อสงสัยให้ขนาดนี้ ต้องรีบกอบโกยถามเรื่องอื่นแทน"พี่เอาแต่บอกว่า 'เผ่าพันธุ์ของ เอง' แล้วสรุปเผ่าพันธุ์ผม มันคือตัวอะไรกันแน่?"

ปีศาจแรดนิ่งคิดครู่หนึ่ง "บอกชื่อตรง ๆ ไม่ได้ แต่ข้าบอก 'ฉายา' ของเผ่าพันธุ์ เอง ให้รู้ได้"

จ้อยหูผึ่งทันที "ฉายาอะไรครับ? ต้องเท่ระเบิดเทิดเทิงแน่ ๆ เลยใช่ไหมพี่?"

ปีศาจแรดหัวเราะ "เท่สิ... เท่จนในสามโลกนี้มีแค่เผ่าพันธุ์ เองเท่านั้นที่คู่ควรกับคำนี้"

"ชื่ออะไร! บอกมาเร็ว ๆ สิพี่!" จ้อยเริ่มตื่นเต้น ถ้าได้รู้ฉายา ผมก็คงมีเบาะแสไปสืบหาชาติกำเนิดตัวเองได้บ้าง

จ้อยกระดกเหล้าเข้าปากด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง...

ปีศาจแรดสูดหายใจเข้าลึก ทำท่าทางเคร่งขรึมสุดขีด แล้วค่อย ๆเอ่ยออกมาทีละคำ "ฉายาของพวก เอง ก็คือ... 'เผ่าพันธุ์ตัวป่วนวินาศสันตะโร!'"

"พรูดดด!" จ้อยพ่นเหล้าพรวดใส่หน้าปีศาจแรดเต็ม ๆแต่ไอ้แรดนั่นกลับไม่ถือสา มันปาดหน้าตัวเองแล้วถามต่อ "เป็นไง เท่ไหมล่ะ?"

จ้อยกลอกตามองบน "เท่... เท่ตายแหละพี่... ผม ล่ะอยากรู้จริง ๆว่าบรรพบุรุษ ผม ไปก่อวีรกรรมอะไรไว้บ้าง ถึงได้มีชื่อเสียง 'เลื่องลือ' ขนาดนี้..."

ปีศาจแรดหัวเราะ "เพื่อความอยู่รอด เผ่าพันธุ์ของ เองไม่เคยทำตัวสงบเสงี่ยมอยู่แล้ว"

จ้อยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถาม "ถ้าพวก ผม มันเก่งขนาดนั้นแล้วทำไม ผม ถึงถูกทิ้งไว้บนดวงจันทร์ให้รอวันตายล่ะครับ?"

ปีศาจแรดส่ายหน้า "เรื่องนั้นข้าก็ไม่รู้หรอกแต่ข้าเคยได้ยินบางอย่างมา ซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์กับ เอง ก็ได้"

"คำว่าอะไรครับ?" จ้อยยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่

ปีศาจแรดทำท่าลึกลับ "โอ๊ย... คุยเปล่า ๆ แบบนี้มันจืดชืดเกินไปว่ะ"

จ้อยรีบเลื่อนไหเหล้าไปตรงหน้าปีศาจแรดทันที "พี่ดื่มเลยครับเดี๋ยว ผม รินให้เอง"

แต่ปีศาจแรดกลับทำท่ารังเกียจ "เหล้าพรรค์นี้เหรอจะเรียกว่าเหล้า? เอง คงไม่เคยลิ้มรสสุราเลิศรสจริง ๆ สินะเอาแค่เหล้าในงานเลี้ยงสาขานี้ยุคนี้ก็ถือว่าเกรดต่ำมากแล้ว คุยเรื่องใหญ่ใจความมันต้องมีสุราดีกับแกล้มเด็ดมาแกล้มสิจะให้กินผลไม้แกล้มเหล้าเนี่ยนะ? มันใช่ที่ไหน!"

จ้อยถามโดยสัญชาตญาณ "แล้วต้องกินอะไรถึงจะคู่ควรกับเหล้าล่ะพี่?"

ปีศาจแรดไม่ตอบ แต่ชำเลืองสายตาเจ้าเล่ห์ไปทาง ราชสีห์ขนคำ อีกรอบ

จ้อยหน้าดำทันควัน ไอ้หมอนี่มันไม่เคยลืมเรื่องกินเนื้อสัตว์เทพเลยจริงๆ ! พูดจาหว่านล้อม ดึงความสนใจ ล่อลวงให้ ผม สงสัยในชาติกำเนิดสุดท้ายก็วนกลับมาเรื่องเดิมจนได้

ปีศาจแรดหัวเราะ "หึๆ เจ้ากระรอก... ว่าไงล่ะ จะช่วยไหม? เดี๋ยวข้าจะมีทั้งเนื้อดีเหล้าเด่นให้กิน แถมจะเล่าเรื่องเผ่าพันธุ์ เองให้ฟังอีกเพียบ และจะสอนยอดวิชาอาคมให้สักสองสามอย่าง ให้ เองไปมาไร้ร่องรอยในสามโลกนี้ ไม่ต้องถูกขังอยู่บนดวงจันทร์ใช้ชีวิตง่อย ๆอีกต่อไป..."

จ้อยยังไม่ตอบตกลง แต่ถามกลับไปว่า "คำถามสุดท้าย...ดวงจันทร์น่ะเป็นเขตหวงห้ามไม่ใช่เหรอ? แต่ทำไม ผมรู้สึกว่าที่นั่นนอกจากคนจะน้อยกับพลังงานทิพย์แทบไม่มีแล้ว มันก็ไม่เห็นจะ 'หวงห้าม' ตรงไหนเลย"

ปีศาจแรดกล่าวว่า "นั่นน่ะเรื่องยาวเลยเขตหวงห้ามบนดวงจันทร์น่ะไม่ได้ถูกกำหนดโดยสวรรค์หรอกนะ แต่มันเป็นเพราะ..."

ขณะที่ปีศาจแรดกำลังจะเฉลยความลับ จู่ ๆ ราชสีห์ขนคำ ก็คำรามลั่นด้วยความตื่นเต้น"นายท่าน (พระพาย) มาแล้ว!"

ปีศาจแรดสะดุ้งสุดตัวรีบหันขวับไปมองที่ประตูใหญ่ซึ่งมีแสงสว่างจ้าปรากฏขึ้นพร้อมกับการปรากฏกายของบุรุษผู้ดูองอาจและทรงพลังอย่างยิ่ง!

ในพริบตานั้น ปีศาจแรดรีบตบหัวจ้อยเบา ๆ แล้วสั่ง"เงียบไว้นะ..."

จ้อยยังไม่ทันตั้งตัวก็รู้สึกว่าร่างกายตัวเองหดเล็กลงจนเหลือเท่าปลายนิ้วเหมือนฟองอากาศและถูกปีศาจแรดรวบไปไว้ในอุ้งมือ ก่อนจะซุกเข้าไปในกระเป๋ากางเกงอย่างรวดเร็ว!ในขณะเดียวกัน ปีศาจแรดก็ร่ายอาคมจำแลงกาย กลายเป็นร่างของ จ้อยนั่งจิบเหล้าอยู่บนที่นั่งเดิมพลางทำตาปรืออย่างแนบเนียน...