โถงบัลลังก์ของเทพเ้าแห่งาหายไปแล้ว รอบตัวของเขากลับมาเป็ทิวทัศน์เดิมที่คุ้นเคยสยามสแควร์ที่มืดสนิทเหมือนอยู่ใต้ทะเลลึก มีเพียงแสงสว่างเดียวที่ยังเหลืออยู่คือสมิทธิ์ที่เปล่งแสงสีทองเรืองรองทั่วทั้งร่าง
“ว้าว! ร่างทรงระดับ 2”
หญิงสาวปริศนายังอยู่ตรงหน้าเขา สีหน้าของเธอที่มองมาดูประหลาดใจก็จริงแต่น้ำเสียงของเธอขึ้นสูงแบบฝืนทำเหมือนกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เกินความคาดหมายของเธอเท่าไรนัก
ควันที่ดูเหมือนละอองสีทองขนาดเล็กละเอียดรอบตัวของสมิทธิ์ค่อยๆจางลง เหลือเพียงร่างกายของสมิทธิ์ที่ตอนนี้ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
“ชุดนี่เหมือนกับช็อกโกแลตที่เคลือบไปกับตัวเลย”สมิทธิ์ก้มมองสำรวจร่างกายของตัวเอง
ชุดสีเขียวเข้มที่แนบไปกับร่างกายของเขามีความมันเหมือนกับผิวของแมลงตัดกันกับลวดลายที่เป็เป็แถบเส้นสีทอง โดยเฉพาะตรงหน้าอกของเขาที่มีสัญลักษณ์คล้ายดวงตาของคนเหมือนกับที่ปรากฏบนเครื่องประดับบนหน้าผากของเทพเ้าแห่งา
ศีรษะมีกระบังหน้าสีทองเป็กรอบขับให้หน้ากากสีเขียวดูโดดเด่นส่วนที่ครอบดวงตานั้นทำด้วยวัสดุที่ดูเหมือนอำพันสีเหลือง แต่ผู้สวมใส่สามารถมองทะลุผ่านจากด้านในออกมาได้อย่างชัดเจน้าศีรษะมียอดแหลมที่ดูเหมือนเขาสีทองโค้งโน้มไปด้านหลัง ดูเผินๆ แล้วเหมือนคนที่กำลังใส่ชฎาเตรียมไปรำไทย
สิ่งที่มาด้วยกันกับชุดซึ่งทำให้ดูสมกับเป็ผู้ที่ได้รับพลังจากเทพเ้ามากที่สุดน่าจะเป็แผ่นแสงสีทองที่ลอยอยู่ด้านหลังศีรษะของเขา
“ว้าว! เ้านี่เจ๋งไปเลยแฮะ” ไม่ว่าสมิทธิ์จะหันไปทางไหนแผ่นที่ส่องแสงเหมือนโคมไฟก็จะติดตามเขาไปด้วยเสมอเหมือนมีแม่เหล็กดึงดูด
“จงรับเอาอิทธิฤทธิ์ของเรา เทพแห่งาปกป้องมนุษย์ทั้งมวลจากภัยพิบัติที่กำลังจะเกิดขึ้นเพราะความโกรธเกรี้ยวของเหล่าเทพเ้าด้วย” เสียงของเทพแห่งาดังก้องอยู่ในหัวของสมิทธิ์
แต่คราวนี้เสียงที่เขาได้ยินไม่ได้ทำให้เขาทรมานเหมือนกับเสียงจากคนทรงเทพแห่งความมืดกลับเป็เสียงที่ทำให้จิตใจของเขาสงบลงเหมือนเสียงของกระดิ่งแก้วที่ดังแว่วมาในสายลม
“ปกป้องมนุษย์...”สมิทธิ์ย้ำคำที่เทพแห่งาบอกกับเขา
“แล้วชั้นต้องทำยังไงเล่า!” เขาโวยวายขึ้นมาอย่างสิ้นหวังจนหญิงปริศนาที่อยู่ข้างๆ ใ
เสียงในหัวของสมิทธิ์ดังขึ้นมาอีกครั้ง
“ระหว่างที่เธออยู่ในร่างนี้พวกเรายังพูดคุยกันได้ เราจะเป็ผู้แนะนำเองว่า เธอทำอะไรได้บ้าง”
“ผมนึกว่าคุณทิ้งผมไปแล้วเสียอีก” สมิทธิ์โล่งใจ
“อย่างแรกคือการ เหาะเป็สิ่งที่คนทรงระดับ 2 ทุกคนทำได้” เทพแห่งาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“พูดง่ายนะ แล้วผมจะเหาะยังไง?”ท่านเป็เทพเ้านี่นา การเหาะก็คงเหมือนการเดินนั่นแหละ สมิทธิ์คิดในใจ
เทพเ้าแห่งานิ่งไปพักหนึ่ง “ไม่ยากหรอกคงคล้ายๆ กับการว่ายน้ำของมนุษย์ล่ะมั้ง”
คำแนะนำของเทพแห่งาดูไม่ค่อยมีประโยชน์นักแต่ตอนนี้ที่สมิทธิ์ทำได้ ก็มีแต่ต้องลองทำตามดูเท่านั้น
ว่ายน้ำอย่างนั้นเหรอ…โชคดีที่ความเป็นักกีฬาของสมิทธิ์ทำให้เขามีทักษะในการควบคุมร่างกายหวังว่าจะมีประโยชน์สำหรับ การเหาะ ครั้งแรกของเขา อย่ากังวลไปเลย ใครๆก็มีครั้งแรกกันทั้งนั้น
“เอ่อ... ชั้นชื่อสมิทธิ์ บอกไว้ก่อนเผื่อว่าชั้นจะไม่รอดกลับมา” สมิทธิ์หันไปพูดกับหญิงสาวปริศนาขณะที่กำลังจัดระเบียบร่างกายเหมือนกำลังเตรียมจะะโ
ท่าทางของเขาขยับแบบกล้าๆ กลัวๆ เพราะไม่มั่นใจว่าคนทรงมือใหม่อย่างเขาจะสามารถทำอะไรได้อย่างที่หลายคนได้ฝากความหวังเอาไว้หรือไม่
“ไม่มีทางหรอก เพราะ เทพีแห่งโชคชะตาบอกว่านายจะชนะ” หญิงสาวบอกเขาอย่างมั่นใจ
เดี๋ยว...เธอจะเฉลยเนื้อเื่ล่วงหน้าแบบนี้ไม่ได้นะ!
สมิทธิ์ย่อตัวเล็กน้อย เกิดลมหมุนเบาๆ รอบตัวส่งให้ฝุ่นรอบๆ ลอยตัวขึ้น
“ขอบใจนะ” เขาะโบอกก่อนที่จะส่งแรงจากขาถีบตัวเองขึ้นไปเกิดลมพัดอย่างแรงออกมาจากรอบตัวของเขาวูบหนึ่ง
“อ้อ... เราชื่อ นิษฐา นะ”หญิงสาวเงยหน้ามองขึ้นพลางะโออกมา
ขณะที่ร่างของเขาพุ่งสูงขึ้นไปบนฟ้าอย่างรวดเร็ว ภายใต้หน้ากากสมิทธิ์ยิ้ม
ในที่สุดเขาก็รู้จักชื่อผู้หญิงคนนี้เสียที...
15K
