มหาสงครามศิลากำเนิดจักรวาล (The Cosmic War of the Genesis Stone)

⚔️ บทที่ 39 : ห้าปีใต้เงาไม้เอลวาน

เสียงพิณไม้กังวานเบา ๆ คลอไปกับสายลมที่พัดผ่านใบไม้สูงตระหง่าน ป่าของเอลวานในยามรุ่งอรุณเต็มไปด้วยแสงแดดที่ลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาเป็นเส้นบาง ๆ เหมือนม่านทอง แสงเหล่านั้นส่องลงบนลานฝึกกลางหมู่บ้าน ที่ซึ่งเด็กชายผู้เคยเป็นเพียงเงาไร้ที่ยืน…กำลังยืนหยัดอย่างสง่างาม

ไครอส—บัดนี้วัย 12 ปี ร่างกายสูงขึ้น บ่าเริ่มกว้าง ดวงตาสีเงินยังคงเปล่งประกายเหมือนดวงจันทร์ แต่แววตานั้นเปลี่ยนไปแล้ว จากความสั่นไหวหวาดกลัว กลายเป็นสายตาที่มั่นคง เต็มไปด้วยไฟแห่งการเรียนรู้และความกล้า

เสียงสายธนู ฟ้าว! ดังจากด้านหลัง

“เร็วเกินไป เจ้าจะป้องกันได้หรือไม่ มนุษย์น้อย!”

ลูกศรสีมรกตพุ่งมาด้วยความเร็วราวสายฟ้า ไครอสเหวี่ยงดาบเก่าขึ้น แคร้ง! ใบดาบปัดลูกศรออกไปจนฝังเข้าต้นไม้ข้าง ๆ สะเก็ดไม้ปลิวใส่หน้า แต่เขายืนมั่นไม่ถอย

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น ลิซาเอล—เอลฟ์หญิงผมเงินยาว ดวงตามรกตที่เคยเย็นชา—ยืนพิงคันธนูด้วยท่าทีผ่อนคลาย “ดีขึ้นมาก เจ้าปัดศรได้แม่นยำกว่าปีก่อนมากนัก”

ไครอสหอบเล็กน้อย แต่ยิ้มบาง ๆ “ข้า…จะไม่ยอมแพ้เจ้าแน่”

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาฝึกกับลิซาเอลแทบทุกวัน ทั้งการดาบ การเอาตัวรอดในป่า และภาษาคำร่ายของเอลฟ์ คืนไหนที่หมู่บ้านสงบ เขาก็ฝึกเวทกับอัครอส—ผู้เฒ่าผมขาวที่ยังคงจับตามองเขาเหมือนพ่อแท้ ๆ

อัครอสยืนห่าง ๆ พยักหน้า “ดีมาก เจ้าหนู ความเร็วของเจ้าไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ปัญหาคือใจของเจ้า…เจ้าจะมั่นคงได้แม้ยามเผชิญความมืดที่แท้จริงหรือไม่”

คำพูดนั้นทำให้ไครอสก้มมองดาบในมือ ดวงตาสีเงินสะท้อนแสงเช้าสั่นไหว “ข้ายังไม่รู้คำตอบ แต่ข้าต้องหามันให้เจอ”

ตลอดห้าปีนี้ ชาวเอลฟ์หลายคนที่เคยระแวงเขา ค่อย ๆ เปิดใจ บางคนเรียกชื่อเขาแทนคำว่า “มนุษย์ไร้เงา” เด็กเล็กเอลฟ์วิ่งเข้ามาขอให้สอนท่าดาบแบบมนุษย์ ทุกครั้งที่เขายิ้มตอบ เขารู้สึกถึงความเป็น “ส่วนหนึ่งของบ้าน” ที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

แต่ในความอบอุ่นนี้—เงาของชะตากรรมยังคงทาบทับอยู่ตลอดเวลา…