เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]

        ตอนที่ 34แผนเอาคืนของพี

        ความจริงแล้ว ‘พาที’พ่อของพีเองก็รู้สึกเจ็บใจแทนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่เหมือนกัน

        ภายในใจอยากจะเอาคืนแทนลูกเสียด้วยซ้ำทันทีที่ได้ข่าวหากแต่พอดูกล้องวงจรปิดเห็นภาพทั้งหมด มันควรเป็นอีกฝ่ายต่างหากที่จะจองเวรลูกชายเขาถึงจะถูก!

        “ไอ้พวกไก่อ่อนเอ๊ย!พาพวกไปรุมเขาเสือกโดนเล่นงานยับกลับมา…”

        ……

        จากวันนั้นพีรพัฒน์ก็พยายามหลีกเลี่ยงเสือน้อยไม่มีการปะทะตรง ๆ เขาจำต้องเก็บกดอารมณ์โกรธเคืองทั้งหมดไปก่อน รอเรื่องนี้ค่อย ๆซาลง และหาโอกาสเด็ด ๆ เล่นงานมันอีกรอบ 

        สำหรับเขาเองที่พอเห็นไอ้ลูกแมวมันมาจีบเหมือนฝันแข่งกับเขาก็ทำเอาหัวร้อนขึ้นมา ทว่าก็ได้แต่อยู่ดูห่าง ๆไม่ไปหาเรื่อง…

        จนกระทั่งวันหนึ่งเขารู้ว่าเหมือนฝันปฏิเสธเสือน้อยก็ดีใจยกใหญ่และพอรู้ว่าไอ้ลูกแมวหันไปคบมะปรางแทน เขาก็เตรียมแผนการไว้เล่นงานมันทันที

        ตัวเขาเองลงมือไม่ได้แต่นั่นมันไม่ได้หมายความว่าคนอื่นลงมือไม่ได้นี่หว่า พอเขาคิดได้ดังนั้นก็หัวเราะชอบใจอยู่นานสองนาน

        จึงฝากรุ่นพี่คนสนิทในกลุ่มให้ไปจีบมะปรางแย่งเธอมาให้จงได้ และพอรุ่นพี่คนนี้รู้เข้าก็รับคำโดยง่ายเด็กสาวเอ๊าะๆ น่ารักขนาดนี้มีหรือจะปล่อยผ่านไปได้ 

        พีจึงเริ่มแอบสืบผ่านเหมือนฝันว่ามะปรางชอบอะไรบ้างและพอได้ข้อมูลมาก็นำเอาไปบอกรุ่นพี่คนสนิทให้ลงมือ

        ……

        ในวันวาเลนไทน์

        ขณะที่เสือน้อยกำลังให้มาลัยข้อมือกับมะปรางอยู่พีรพัฒน์ก็หัวเราะร่าอยู่ในมุมมืด “หญิงมึงน่ะเสร็จพี่กูแล้วไอ้ลูกแมวเอ๊ย!”

        ตอนบ่ายแก่ ๆ พี ‘ได้ข่าวมาจากกลุ่มเพื่อน’ของเหมือนฝันว่ามะปรางจะโทรนัดเสือน้อยมาบอกเลิก

        พอได้ยินดังนั้นเขาจึงไม่อยากพลาดช็อตเด็ดจึงพาเพื่อนแก๊งที่ไปรุมกระทืบเสือน้อยมาชมเหตุการณ์ด้วย

        เพราะรู้อยู่ก่อนแล้วเขาจึงให้‘ธร’ เพื่อนรุ่นพี่แถวบ้านมาเตี๊ยมยืนดักรอไว้

        ทำให้ไอ้ลูกแมวมันเห็นภาพบาดตาบาดใจหลังจากทั้งสองคุยกันได้ไม่นาน ยัยมะปรางก็เดินจากไปส่วนไอ้ลูกแมวก็นั่งหงอยจนถือสมุดวิ่งตามเอาไปคืน 

        พวกตนที่ซุ่มอยู่เห็น‘ไอ้ลูกแมว’ วิ่งตามไปเขาก็ไม่ชักช้ารีรอพาเพื่อนฝูงตามไปด้วยทันทีพวกเขาแอบอยู่ในมุมเงียบ ๆ กลั้นขำอยู่แทบจะแย่

        ก่อนที่จะเห็นสีหน้าหม่นหมองของเสือน้อยก็ทำให้พวกเขาหัวเราะร่า โดยรู้สึกราวกับว่าประสบความสำเร็จได้เหรียญทองโอลิมปิกก็ไม่ปาน 

        และหากมันเป็นเพียงเท่านั้นก็ว่าไปอย่างก่อนที่จะปิดฉากด้วยเรื่องที่ชวนฮาจนน้ำตาเล็ด โดยที่พี่ธรมันได้โทรศัพท์มาบอก‘เรื่องรจนาเลือกคู่’ ซึ่งทำให้ทั้งกลุ่มหัวเราะไม่หยุดพวกเขาหลายคนต่างลงไปนอนชักดิ้นชักงออยู่กับพื้นนานสองนาน

        “แม่งซื้อพวงมาลัยข้อมือมาให้แฟนตัวเองแต่ฝ่ายหญิงดันเอาพวงมาลัยไปให้ชายคนอื่นวะ ฮ่าฮ่าฮ่า พวกมึงเรื่องนี้แม่งจะเป็นตำนานเลยนะเว้ย!”พีหัวเราะร่าในชัยชนะ

        เขาออกปากเลี้ยงข้าวเลี้ยงหนังเพื่อน ๆ ให้มันหนำใจไปเลย

        ส่วนทางด้านมะปรางหลังจากคบกับรุ่นพี่คนนั้นก็สนิทชิดเชื้อจนถึงขั้นไหนแล้ว ก็ไม่มีใครรู้คงมีเพียงแค่สองคนที่รู้ความจริงเท่านั้นเพราะคนอื่นไม่ได้ไปมุดอยู่ใต้เตียงเสียหน่อย…

        ……

        มีคนกล่าวเอาไว้ว่า“ช่วงมัธยมคือช่วงที่ดีที่สุดของชีวิต ต้องสนุกกับมันให้เต็มที่…”

        พอขึ้น ม.2 เสือน้อยรู้สึกเหมือนว่าเวลาผ่านไปไวเหลือเกิน คงด้วยเพราะงานที่เขาทำมีมากมายเหลือเกินจึงคล้ายกับว่าเวลาเดินเร็วกว่าปกติ

        ส่วนทางด้านนายพีนอกจากซ้อมเทควันโดตอนปิดเทอมแล้วก็ไม่ลืมบริหารเสน่ห์ ด้วยตัวเขาเองแล้วมีสาวทั้งเพื่อนร่วมรุ่นทั้งรุ่นพี่เข้ามาหามากหน้าหลายตา

        แต่ระหว่างนี้ก็แอบๆ คุยกันโดยตลอด เพราะเป้าหมายหลักของเขาก็คือเหมือนฝันส่วนคนอื่นก็เพียงแค่ทางผ่าน

        คล้ายก๋วยเตี๋ยวที่กินตามข้างทางเสร็จแล้วก็ขับรถต่อไปหรือจะเปรียบเทียบง่าย ๆ ก็คือแวะเข้าไปฉี่ในปั๊มน้ำมันพอเสร็จก็กลับออกมาหน้าตาเฉย 

        สาวที่โทรมาตามตื๊อเขาไม่ได้น้อยไปกว่าผู้ชายที่มาตามจีบเหมือนฝันเลยกลับเยอะเสียกว่าด้วยซ้ำไป และตอนที่ปิดเทอมตัวเขาก็ควงสาว ๆเหล่านี่ไปดูหนังอาทิตย์ละคน…ไม่ซ้ำหน้าจนกระทั่งต้องยอมนั่งดูหนังในโรงหนังเพื่อดูเรื่องซ้ำ ๆ เรื่องเดิม ๆถึงสามสี่ครั้งก็มี

        ‘มือมาร’ ที่คล้ายงูเลื้อยคลานอยู่บนทรวดทรงองค์เอวและทั้งสองเนิน ลามจนไปถึงใต้สะดือเด็กสาวหลายต่อหลายคน พอเขาเล่นจนหนำใจก็บอกเลิกด้วยเหตุผล“เราไปกันไม่ได้” 

        ตัวเขาคิดว่าไม่ผิด ที่จะบอกเลิกก็เพราะฝ่ายหญิงหลายคนรู้ดีแก่ใจว่าเขากำลังคบหาดูใจกับเหมือนฝัน ก็ยังมาเสนอตัวให้เขาถึงที่

        พีคิดว่ามันคงเป็นความฝันของสาวๆ ที่อยากใกล้เข้าชิดเขา “เฮ้อ!” บางครั้งเด็กหนุ่มก็แอบถอนหายใจคนหน้าตาดีมันก็ลำบากเหมือนกันแฮะ

        ผู้หญิงที่อยากได้เขามีมานับไม่ถ้วนจริงๆ จนบางครั้งเครื่องโทรศัพท์ของเขาก็ค้างไปเลย เนื่องจากว่า SMS ที่ส่งมาเยอะเกินจะเปิดอ่าน

        ส่วนใน MSNหรือ Hi5 นั้นไม่เคยขาดคนมาอ่อยสำหรับคนที่มาให้ท่าถึงที่ ตัวเขาก็ได้จัดการตามระเบียบสองฝ่ายยินยอม ทำให้เขาหักอกบรรดาสาวๆ มากมายเกินจะนับไหว

        บางคนเขาถึงขั้นจำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำเวลาที่เจอกันยังเรียกชื่อผิดเรียกชื่อถูกอยู่เลย 

        ส่วนคนที่เก็บเป็นอะไหล่สำรองนั้นย่อมมีดีในตัวไม่น้อยเช่นรุ่นพี่ ม.2 คนหนึ่งที่โดดเด่นไม่แพ้เหมือนฝันแม้แต่น้อยเขากระเหี้ยนกระหือรือที่อยากจะได้ผู้หญิงคนนี่รองจากเหมือนฝัน

        ด้วยเพราะวัยรุ่นเป็นวัยแห่งความคึกคะนองอยากรู้อยากลองพีรพัฒน์เองก็เหมือนเปลวไฟอันร้อนแรงส่วนหญิงสาวก็เหมือนแมลงเม่าที่โหยหาแสงสว่างอันเจิดจ้าจนบางครั้งพวกมันก็เผลอถูกไฟเผาตาย

        พอยิ่งขึ้น ม.2พีก็เหมือนปลาได้น้ำคราวนี้เขาได้กลายเป็นรุ่นพี่แล้วใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาย่อมดึงดูดบรรดาสาวน้อยที่พึ่งลืมตาดูโลกกว้างใหญ่ทำเอาเจ้าตัวรู้สึกเหมือนเป็นดาราที่มีสาว ๆ มารุมล้อม

        ทว่าเป้าหมายหลัก ๆของเขาก็ยังเป็นเหมือนฝัน แต่ทว่าเมื่อผ่านผู้หญิงมาหลายคนความโหยหานางในฝันของเขาก็ค่อย ๆ จืดจางลงไป กลับเป็นตัณหาเข้ามาแทนที่เสียมากกว่า

        เด็กหนุ่มยังไม่ลืมเล่าวีรกรรมอันเด็ดดวงให้เพื่อนๆ ในกลุ่มก๊วนฟัง ทำเอาเพื่อน ๆ พากันอิจฉาเสียเต็มประดา

        ……

        ในวันหนึ่งเมื่อเสือน้อยกับเพื่อนๆ เดินผ่านกลุ่มของพวกเขา

        โทสะที่อัดอั้นมานานก็คล้ายได้โอกาสปลดปล่อยเขาอยากตอกหน้ามันจริง ๆ ถ้าเป็นไปได้อยากจะชกมันเต็มๆ สักหมัด

        วันนี้เมื่อเห็นมันเดินผ่านมาเขาตั้งใจจะหักหน้าไอ้หมอนี่จึงหันไปกระซิบกับกลุ่มเพื่อนร่วมแก๊ง ที่เห็นฉากรจนาเลือกคู่ในวันนั้น

        “กิ๋ว ๆเฮ้ย…นี้มันพี่ลูกแมวนี่หว่า!”

        พีเดินออกมาขวางทางอยู่คนเดียวก่อนพูดจาเยาะเย้ย“เป็นไงได้ข่าวซื้อมาลัยไปให้ผู้หญิงแต่ผู้หญิงเขาดันเอาไปให้ผู้ชายคนอื่นว่ะ…ฮ่าฮ่าฮ่า!”

        เขาหัวเราะลั่นทำเอาคนที่อยู่โดยรอบหันมามองกลุ่มเพื่อน ๆ ก็ผสมโรงเยาะเย้ย

        “นี่วันหลังถ้ามึงอย่างเป็นสังข์ทองนะมาบอกกูก็ได้เดี๋ยวช่วยหาให้เพื่อน!” พีเอามือตบไหล่อีกฝ่าย“นางรจนาเขาไม่เลือกมึงว่ะ…แต่เขาเลือกพี่ชายกู!”เด็กหนุ่มพูดจาเสียงดังกลัวว่าคนจะไม่ได้ยิน

        ยังพูดซ้ำแทงใจดำต่อด้วยว่า“ไอ้รจนาเลือกคู่ที่มึงคิดอะ แม่งโคตรน้ำเน่าเลยว่ะไอ้ลูกแมว!”

        “เหมียว ๆ” เสียงแซวดังมาจากกลุ่มเพื่อน

        เสือน้อยพอได้ฟังก็เข้าใจรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไรอีกฝ่ายพูดเปิดเผยมาหมดเสียขนาดนี้ ถ้าเกิดเขาไม่เข้าใจก็โง่เต็มทนส่วนกลุ่มเพื่อนด้านหลังที่โกรธแทนเสือน้อยก็พากันกำหมัดแน่น

        เสือน้อยรวบรวมสติข่มอารมณ์“ที่มึงให้ไอ้รุ่นพี่คนนั้นมาจีบมะปรางก็เพราะจะล้างแค้นกูเหรอ?” เสือน้อยถามทั้งที่ตนรู้อยู่แก่ใจ

        พียิ้มละไมเขาไม่มีคำตอบใดๆ ให้เสือน้อย

        “เฮ้อ...ใส่ที่ปิดตามาเกือบเทอมมันไม่ได้กระเตื้องปัญญามึงขึ้นมาบ้างเลยเหรอวะ ไอ้ทรพี!” เสือน้อยพูดกลั้วหัวเราะเขาก็สามารถเปิดแผลอีกฝ่ายได้เหมือนกัน

        พอพีได้ยินดังนั้นจึงเกิดอารมณ์ขึ้นมาจากสายตาที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน ตอนนี้เปลี่ยนมาเต็มไปด้วยโทสะสองมือกำแน่น

        ตลอดเวลาที่ฝึกเทควันโดมาหลายเดือนเขาตั้งใจจะเอาไว้สู้กับไอ้หมอนี่ตัวต่อตัวมาโดยตลอด

        เสียงหัวเราะของสิงหาดังขึ้น“ไอ้ทรพีเหรอวะ…มึงแม่งเข้าใจคิดนี่ไอ้เสือน้อย ฮ่าฮ่าฮ่า!” ก่อนที่จะสัพยอกต่อว่า“เฮ้ย...นี่อย่าบอกนะว่าพ่อมึงชื่อพา?”

        เสือน้อยยิ้มหยัน “กูว่าก็คงงั้นว่ะเพื่อน ไอ้ทรพี ลูกไอ้ทรพา” เด็กหนุ่มเห็นอีกฝ่ายทำตาใสเขาจึงได้หัวเราะลั่น

        ก่อนจะพูดเย้ยหยันว่า“เฮ้ย...อย่าบอกนะว่ามึงไม่รู้จัก จุ๊จุ๊ สมเป็นไอ้ทรพีจริงๆ วะ?”

        เสือน้อยหัวเราะลั่นชี้ไปที่ไอ้พวกกลุ่มเพื่อนซึ่งกำลังนั่งอยู่กันเป็นกลุ่ม “นี่ ๆ พวกมึงรู้จักมั้ยทรพีลูกของทรพาอะ?” 

        เพื่อน ๆกลุ่มของพีไม่มีใครสักคนที่รู้จัก ก็เพราะเด็กเกเรมารวมตัวกันนี่นะ พวกเขาตาใสทั้งส่งสายตาให้แก่กัน “เชิงถามว่ามีใครรู้จักมั้ย?”

        จากนั้นแก๊งตัวป่วนเพื่อนของเสือน้อยก็พูดพลางชี้มือใส่ไอ้พี“ทรพา ทรพา ทรพา!” กลายเป็นมหกรรมล้อเลียนชื่อพ่อไปโดยปริยาย ทั้ง ๆที่เดาแบบสุ่ม ๆ แต่พ่อของเขาดันชื่อพาเสียได้

        “ไอ้ลูกแมว!”เด็กหนุ่มกัดฟันกรอด ทำท่าจะชกต่อย เอาจริง ๆ เขาก็ไม่รู้เรื่องไอ้ทรพาอะไรนั่น แต่มันโกรธเวลาโดนแซวโดนเรียกแบบนี้

        เสือน้อยยิ้มบาง ๆพูดขึ้น “ดูสิ…โมโหแล้ววะ เฮ้ย! อย่าใช้กำลังสิปัญญาชน เถียงสู้เขาไม่ได้!”เสือน้อยพูดเตือนสติ

        ก่อนหันไปมองกลุ่มเพื่อนๆ ของนายพี “เชื่อกู...อยู่ห่าง ๆ เพื่อนมึงไว้แม่งตัวหายนะ เลยนะพวกมึง”เขาแสร้งถอนหายใจเสียงดัง ทำทีปลงตกกับไอ้ทรพี

        “ส่วนมึงไอ้ทรพีไอ้ไก่อ่อนสอนขัน...ระวังตัวไว้ให้ดีนะเพื่อน!” เสือน้อยเดินไปตบบ่าเขาคืนแบบแรง ๆ

        ...

        “ที่แท้ไอ้รุ่นพี่คนนั้นก็เป็นแผนของไอ้ทรพีนี่เอง...”เขาอดส่ายหน้ายิ้มเจื่อนไม่ได้ความจริงถ้าฝ่ายหญิงมั่นคงเสียหน่อยก็คงไม่เป็นเช่นนี้

        ส่วนตอนนี้สมองของเขาก็กำลังคิดวางแผนจะเอาคืนไอ้ลูกควายที่ยังไม่โตเต็มวัยคนนี้ยังไงดี ก่อนหันไปหาเพื่อน ๆ“เอ่อ…มีใครอยากได้เงินใช้บ้าง อันนี้กูจ้าง” 

        กลุ่มเพื่อนมองหน้ากันและถามว่า “งานอะไรวะ!?” 

        “กูต้องการรู้ประวัติไอ้พีทั้งหมด…เพื่อนสนิทในโรงเรียนรุ่นพี่ในโรงเรียน พ่อแม่ของมันทำอาชีพอะไร? งานนี้กูต้องการข้อมูลแบบละเอียดส่วนค่าจ้าง…อยู่กับไอ้เสือไม่มีคำว่าเอาเปรียบแน่นอน!”

        ก่อนเพื่อน ๆในกลุ่มจะสุมหัวคิดกัน “พวกกูรับเอง วางใจได้” 

        ทว่าเสือน้อยก็พูดแทรกขึ้นมาว่า“พูดกันให้ชัดก่อนนะ งานนี้ต้องสืบแบบลับ ๆ ช่วงนี้มันทำอะไรบ้างเกี่ยวข้องกับใครบ้าง ต้องไม่ให้มันรู้ตัว...เข้าใจตรงกันนะเพราะถ้ามันจับได้พวกมึงอาจอยู่ในอันตราย มีเวลาให้หนึ่งอาทิตย์” 

        สำหรับเสือน้อยคิดว่าถ้าจะให้ม้าวิ่งก็ต้องมีหญ้าให้กินคนก็เช่นกัน คิดจะใช้เพื่อนทำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นได้อยู่ แต่หากใช้เรื่องใหญ่ๆ อย่างน้อยควรตอบแทนให้สมน้ำสมเนื้อ

         ____________

        เรื่องราวกำลังเข้มข้น...

        พีรพัฒน์อาจจะกำลังยิ้มเยาะกับชัยชนะในวันนี้...แต่เขาหารู้ไม่ว่า กำลังเล่นอยู่กับ “เสือ” ที่เพิ่งตื่น!

        ความเจ็บปวดครั้งนี้จะเป็นแรงผลักดันให้ “เสือน้อย”พลิกเกมกลับมาด้วยสมองและเล่ห์เหลี่ยมที่เหนือชั้นกว่าเดิม...เปลี่ยนจากเด็กหนุ่มธรรมดา สู่ตำนานนักธุรกิจวัยรุ่นที่ “จับเสือมือเปล่า”ได้อย่างยิ่งใหญ่!

        มาร่วมลุ้นว่าเขาจะ“เอาคืน” ให้สาสมได้อย่างไร?

        [ ตอนต่อไปติดเหรียญแล้วนะครับราคาเริ่มต้นเพียง 2 บาท ]

        — ปล.สำหรับใครที่อยากอ่านอีบุ๊กเชิญ เชิญได้ที่ MEB เลยครับ —

        ค้นหา = ซีรีส์เสือเจ้าพระยา : เกมนี้...เสือคุม (รวม 5 เล่มจบ)