มหาศึกแห่งจักรวาล

หลายวันผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้น

เมืองหลวงยังคงดำเนินชีวิตตามปกติ

ผู้คนยังเดินผ่านถนนสายใหญ่ นักเวทยังฝึกฝนอยู่ตามลานฝึก นักรบยังเข้าออกกิลด์ พ่อค้ายังคงตะโกนเรียกลูกค้า และเหล่าผู้มีพลังจากเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ยังคงบินผ่านท้องฟ้าเป็นครั้งคราวราวกับการเดินบนพื้นดินเป็นเพียงทางเลือกหนึ่งเท่านั้น

สำหรับนัทกับมาร์โกเอง ชีวิตก็เริ่มกลับเข้าสู่จังหวะปกติอีกครั้งเพียงแต่...

"ค่าเช่าอีกแล้วเหรอวะ"

นัทนั่งกอดอกอยู่หน้าโต๊ะ สีหน้าราวกับเพิ่งถูกมอนสเตอร์กัดขา

ตรงหน้าคือกระดาษแผ่นหนึ่ง ตัวเลขค่าเช่าที่พัก

ค่าอาหาร ค่าเชื้อเพลิงสำหรับเตาหลอม ค่าวัสดุทดลอง และค่าใช้จ่ายจิปาถะอีกจำนวนหนึ่ง

มาร์โกยืนอยู่ข้างโต๊ะ พลิกเหรียญในมือเล่นอย่างใจเย็น

"ใช่"

"แล้วเงินเรามีเท่าไหร่?"

มาร์โกวางเหรียญลง

"ถ้าไม่หาเพิ่ม..."

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

"ประมาณสิบกว่าวัน"

นัทเงียบ

"สิบกว่าวัน?"

"อืม"

"หลังจากนั้น?"

"เราจะไม่มีที่นอน"

นัทเงยหน้าขึ้นมองเพดาน

"โลกใบนี้ใจร้ายกับคนยากจนจริง ๆ"

มาร์โกพยักหน้า

"ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความจริง"

"พี่พูดเหมือนคนแก่"

"ฉันแก่กว่านาย"

"นิดเดียว"

"ก็ยังแก่กว่า"

นัทถอนหายใจ ก่อนหยิบกระดาษขึ้นมาดูอีกครั้ง

"งั้นวันนี้หาเงิน"

"ถูกต้อง"

"ไปฆ่ามอนสเตอร์?"

"ถ้าไม่อยากขายแรงงานในเมือง"

"งั้นไปฆ่ามอนสเตอร์"

นัทลุกขึ้นทันที มาร์โกมองตาม

"เดี๋ยว"

"อะไร?"

"เอาผ้าขนหนูไปด้วย"

นัทหยุด

"พี่จะไปฆ่ามอนสเตอร์หรือไปอาบน้ำ?"

มาร์โกนิ่งไปสองวินาที

"หมายถึงของใช้ส่วนตัว"

นัทหัวเราะออกมา

"พี่ผ้าขนหนู"

"เลิกเรียกฉันแบบนั้น"

"พี่ผ้าขนหนู"

"นัท"

"ครับพี่ผ้าขนหนู"

มาร์โกถอนหายใจยาว ก่อนคว้าเสื้อคลุมเดินออกจากห้อง

"รีบมา ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจแล้วทิ้งนายไว้ที่นี่"

ทั้งสองเดินออกจากที่พักใหม่ในช่วงสาย บ้านหลังนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร

เป็นอาคารสองชั้นเก่า ๆ ในเขตช่างฝีมือของเมือง มีห้องพักอยู่ด้านบน ส่วนชั้นล่างแบ่งพื้นที่บางส่วนเป็นห้องทำงานเล็ก ๆ

ที่สำคัญคือมีทางออกสองด้าน

หลังจากประสบการณ์เมื่อคืนที่ต้องหนีเอาชีวิตรอดจากผู้คุ้ม นัทกับมาร์โกเห็นตรงกันอย่างหนึ่งว่า

ต่อให้ที่พักใหม่ไม่ได้ดีนัก แต่ทางหนีต้องดีไว้ก่อน

นัทปิดประตู แล้วตรวจดูถนนด้านหลังอีกครั้ง

"อย่างน้อยคราวนี้ถ้ามีใครพังประตูเข้ามา เราก็หนีอีกทางได้"

มาร์โกพยักหน้า

"ใช่"

"ชีวิตเรามาถึงขั้นต้องวางแผนทางหนีออกจากบ้านแล้ว"

"เพราะนายชอบหาเรื่อง"

"ผมไม่ได้หาเรื่อง"

มาร์โกเหลือบมองเขา

"ปืนของใครทำเสียงดังจนคนทั้งเมืองหันมามอง?"

นัทเงียบ

"ของผม"

"แล้วใครยิง?"

"ผม"

"แล้วใครโดนผู้คุ้มตาม?"

นัทเงียบกว่าเดิม

"...ผมด้วย"

มาร์โกเดินต่อไป

"ดีที่ยังรู้ตัว"

ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาถึงกิลด์

อาคารขนาดใหญ่ตั้งอยู่ริมถนนสายหลัก ธงตราสัญลักษณ์ของกิลด์แขวนอยู่เหนือประตู ผู้คนเดินเข้าออกตลอดเวลา

นักรบถือดาบ นักธนูสะพายคันศร นักเวทถือไม้เท้า

คนจากเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ เดินสวนกันไปมา

บรรยากาศคึกคักกว่าครั้งแรกที่นัทเคยมาที่นี่มาก แต่ครั้งนี้ต่างออกไปเล็กน้อย

พวกเขาไม่ได้เข้ามาเพื่อขอหางานทำแบบคนไร้ความสามารถอีกแล้ว

พวกเขามีอาวุธ มีประสบการณ์ต่อสู้จริง มีเงินพอจ่ายค่าใช้จ่ายระยะหนึ่ง และที่สำคัญ...

พวกเขาเคยปะทะกับผู้คุ้มมาแล้ว แม้จะจบลงด้วยการหนีหัวซุกหัวซุนก็ตาม

นัทเดินไปยังเคาน์เตอร์ เจ้าหน้าที่หญิงเงยหน้าขึ้น

"ต้องการรับภารกิจหรือคะ?"

"ครับ"

นัทวางบัตรของตัวเองลง

เจ้าหน้าที่รับไปตรวจดู ก่อนเลื่อนสายตามองเขา

"ภารกิจระดับต้นมีหลายประเภทค่ะ กำจัดมอนสเตอร์ เก็บวัตถุดิบ คุ้มกันสินค้า สำรวจพื้นที่ หรือช่วยเหลืองานภายในเมือง"

นัทมองรายการ

"อันไหนได้เงินดีสุด?"

เจ้าหน้าที่ชะงัก

มาร์โกยกมือกุมหน้าผากทันที

"อย่าเริ่มด้วยคำถามนี้"

"อะไร?"

"นายเพิ่งถามคนขายว่าอันไหนเสี่ยงตายแล้วได้เงินเยอะที่สุด"

"ก็ต้องรู้สิ"

เจ้าหน้าที่กลั้นยิ้ม

"ถ้าต้องการค่าตอบแทนสูง ก็จะมีความเสี่ยงสูงตามไปด้วยค่ะ"

นัทพยักหน้าอย่างจริงจัง

"งั้นเอาอันที่ไม่ตาย"

มาร์โกพึมพำ

"ในที่สุดก็พูดอะไรมีเหตุผล"

เจ้าหน้าที่เลื่อนแผ่นภารกิจมาให้

"บริเวณเส้นทางขนส่งทางตะวันตกมีมอนสเตอร์ขนาดเล็กออกมารบกวนขบวนสินค้าอยู่บ่อยครั้ง ภารกิจนี้ไม่ยากมาก แต่ต้องกำจัดพวกมันก่อนที่ขบวนสินค้ารอบเย็นจะเดินทางผ่าน"

นัทอ่านรายละเอียด

"ระดับ?"

"เหมาะกับผู้เริ่มต้นที่มีประสบการณ์ต่อสู้เล็กน้อยค่ะ"

มาร์โกมองนัท นัทมองมาร์โก

ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน

"เอาอันนี้"

เส้นทางออกจากเมืองทอดยาวไปตามเนินเขาเตี้ย ๆ

ช่วงแรกทั้งสองเดินด้วยความเร็วปกติ

นัทสะพายปืนไว้ด้านข้าง เหน็บดาบสั้นไว้ที่เอว และมีดสั้นยังซ่อนอยู่ที่น่องขาขวา

ขวานใหญ่ที่เคยสะพายหลังไม่มีอีกแล้ว

ทุกครั้งที่นัทขยับตัว เขายังเผลอเอื้อมมือไปด้านหลังเป็นบางครั้ง แล้วจึงนึกขึ้นได้ว่า...

มันพังไปแล้ว มาร์โกสังเกตเห็น แต่ไม่ได้พูดอะไร

ทั้งสองเดินต่อไปเงียบ ๆ จนกระทั่งมาร์โกหยุด

"มีอะไร?"

นัทถาม

มาร์โกไม่ตอบทันที เขาหลับตาลง

สูดลมหายใจเข้า ลมบาง ๆ พัดผ่านเสื้อคลุม

จากนั้นปราณภายในร่างกายค่อย ๆ ไหลลงสู่ขา

ไม่ปรากฏแสง ไม่มีเสียงจากระบบ ไม่มีหน้าต่างสถานะเด้งขึ้นมา

เพียงการควบคุมพลังภายในด้วยตัวเอง

มาร์โกก้าวออกไปหนึ่งก้าว ฟึบ! ร่างของเขาหายไปจากจุดเดิม นัทหันขวับ

มาร์โกปรากฏตัวห่างออกไปหลายเมตร ก่อนหยุดลงอย่างนุ่มนวล

นัทมองตาค้าง

"พี่ทำอีกแล้ว"

"อะไร?"

"เมื่อกี้"

"ปราณวายุย่ำปฐพี"

มาร์โกตอบเรียบ ๆ

"ขั้นกลาง"

นัทมองขาของมาร์โก

"ระบบไม่ได้ทำให้เหรอ?"

"ครั้งนี้ไม่ได้"

มาร์โกเดินกลับมา

"ฉันควบคุมเอง"

นัทนิ่งไป

นี่คือสิ่งที่เขาเริ่มเข้าใจมากขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

สกิลของระบบทำให้เขาสามารถใช้พลังได้อย่างรวดเร็ว

แต่คนที่ฝึกปราณด้วยตัวเอง...

สามารถเลือกได้ว่าจะให้พลังไหลไปทางไหน

มากแค่ไหน เมื่อใดควรหยุด และควรเปลี่ยนจังหวะอย่างไร

มาร์โกเป็น Assassin

ร่างกายของเขาเหมาะกับความเร็ว

และศาสตร์ปราณวายุย่ำปฐพีก็เข้ากับรูปแบบการต่อสู้ของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

"นายลองดู"

มาร์โกพูด นัทสูดลมหายใจ เขาหลับตา

พยายามสัมผัสปราณในร่าง คราวนี้เขาไม่ได้กดใช้สกิลทันที

แต่พยายามควบคุมมันเอง ปราณค่อย ๆ ไหลลงขา

ช้า หนัก ติดขัด นัทขมวดคิ้ว

"ทำไมมันยากจังวะ"

มาร์โกยิ้มมุมปาก

"เพราะนายเคยชินกับการให้ระบบทำแทน"

"ระบบก็สะดวกดีนี่"

"ใช่"

มาร์โกตอบทันที

"แต่ถ้าวันหนึ่งระบบช่วยนายไม่ได้ล่ะ?"

นัทเงียบ คำถามนั้นติดอยู่ในใจ ก่อนที่เขาจะได้ตอบ—

เสียงคำรามดังขึ้นจากพุ่มไม้ กรรร์! ทั้งสองหันไปพร้อมกัน

มอนสเตอร์สี่ตัวพุ่งออกมาจากแนวต้นไม้

รูปร่างคล้ายหมาป่า แต่ตัวใหญ่กว่าหมาป่าธรรมดาเกือบสองเท่า กรงเล็บยาวและมีเส้นพลังงานสีแดงวิ่งตามลำตัว

นัทถอนหายใจ

"เอาล่ะ"

เขาชักดาบสั้นออกมา

"ภาคเรียนปราณไว้ก่อน"

มาร์โกชักดาบคู่ของตัวเอง คริสตัลไฟบนด้ามดาบส่องแสงอ่อน ๆ

"จัดการให้เสร็จเร็ว ๆ"

มอนสเตอร์ตัวแรกพุ่งเข้าหานัท นัทหลบกรงเล็บ แล้วฟาดดาบสวน

ฉัวะ! มันกระเด็นถอยไป อีกตัวพุ่งเข้าด้านข้าง นัทกำลังจะหันกลับ—

แต่ร่างของมาร์โกก็พุ่งผ่านไปก่อน ฟึบ! ประกายไฟวาบขึ้น

ดาบคู่กรีดผ่านอากาศอย่างแม่นยำ มอนสเตอร์ชะงัก

มาร์โกเปลี่ยนทิศทันที ไม่มีการหยุด ไม่มีการเสียจังหวะ

เขาใช้ปราณวายุย่ำปฐพีควบคุมแรงส่งของเท้า ทำให้สามารถเปลี่ยนทิศทางได้อย่างฉับพลัน

นัทมองอยู่ชั่วขณะ

"เร็วชิบหาย"

มาร์โกตะโกนกลับ

"มองทำไม! สู้สิ!"

"กำลังดูเทคนิค!"

"ไว้ดูทีหลัง!"

มอนสเตอร์อีกตัวพุ่งเข้าหานัท ครั้งนี้เขาไม่คิดมาก ปราณวายุย่ำปฐพี! ระบบตอบสนองทันที

พลังพุ่งผ่านขา ร่างของนัทพุ่งออกไปอย่างรุนแรง ตูม!

หมัดกระแทกเข้ากลางลำตัวมอนสเตอร์จนมันกลิ้งไปหลายเมตร

นัทหยุดยืน เขามองมือของตัวเอง จากนั้นมองมาร์โก

มาร์โกเองก็มองกลับมา

"เห็นไหม?"

นัทถาม

"เห็น"

"ของฉันแรงกว่า"

"แต่นายเปลี่ยนทิศไม่ได้"

"ก็..."

นัทเกาหัว

"รายละเอียด"

มาร์โกหัวเราะ

"นั่นแหละที่ฉันพยายามสอน"

การต่อสู้จบลงไม่นานหลังจากนั้น มอนสเตอร์ทั้งสี่ถูกกำจัด

นัทกับมาร์โกตรวจสอบบริเวณโดยรอบ ก่อนเริ่มเก็บวัตถุดิบที่สามารถนำกลับไปขายหรือทดลองได้

นัทใช้ทักษะ ตรวจสอบ สายตาของเขากวาดผ่านร่างมอนสเตอร์

ข้อมูลปรากฏขึ้นในระบบ

ชื่อ

ระดับ

สภาพร่างกาย

และรายละเอียดอื่น ๆ

แต่เมื่อเขาหันไปมองก้อนหินข้างเท้า...

ไม่มีข้อมูลใดปรากฏ นัทลองอีกครั้ง ก็ยังไม่มี เขาขมวดคิ้ว

"อ้าว"

มาร์โกถาม

"อะไร?"

"ตรวจสอบหินไม่ได้"

"แล้วนายคิดว่าหินมีชีวิตหรือไง?"

นัทเงียบไป

"...ก็ไม่แน่"

มาร์โกมองเขานิ่ง

"นัท"

"ครับ"

"เลิกใช้สกิลมั่ว"

"ครับพี่ผ้าขนหนู"

"ฉันจะไม่พูดกับนายแล้ว"

หลังจากเก็บวัตถุดิบเสร็จ นัทหยิบชิ้นส่วนบางอย่างขึ้นมาพิจารณา

มันเป็นเศษแกนพลังงานจากมอนสเตอร์ มีสีแดงคล้ำและมีพลังงานอ่อน ๆ อยู่ภายใน

มาร์โกเห็นแล้วเดินเข้ามา เขารับมันไปหมุนดู

"อย่าเพิ่งขาย"

"ทำไม?"

"มันน่าสนใจ"

"อีกแล้ว?"

"ใช่"

มาร์โกหยิบแร่โลก 2 ที่พกติดตัวออกมาเปรียบเทียบ

"ดูสิ"

นัทมอง

เส้นพลังงานในทั้งสองชิ้นมีลักษณะคล้ายกัน

"มันตอบสนองต่อปราณ"

มาร์โกพยักหน้า

"อาจจะ"

เขาเก็บทั้งสองอย่างเข้ากระเป๋า

"เอากลับไปทดลอง"

นัทมองของในมือ

ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามา

"แร่โลก 2 กับวัสดุจากมอนสเตอร์..."

"อืม"

"ถ้ารวมกันล่ะ?"

มาร์โกยิ้ม

"นั่นแหละที่ฉันอยากรู้"

ขณะเดินกลับเมือง

ระบบแชตกลุ่มของทั้งสองพลันปรากฏขึ้น

[แจ้งเตือนกลุ่ม]

สมาชิกจากโลกที่ 1 จำนวน 2 คน เข้าสู่โลกที่ 2

นัทหยุดเดิน มาร์โกก็หยุดตาม

ทั้งสองมองข้อความอยู่ครู่หนึ่ง

นัทเปิดแผนที่กลุ่ม จุดสองจุดปรากฏขึ้นในเมืองเดียวกัน

เมืองเริ่มต้น สถานที่เดียวกับที่พวกเขาเคยเริ่มต้น

มาร์โกมองแผนที่

"ไปหาไหม?"

นัทคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะส่ายหน้า

"ยัง"

"ทำไม?"

นัทมองจุดสองจุดนั้น

"ตอนเรามาที่นี่ครั้งแรก เราก็ไม่ได้รู้ว่าจะต้องเดินทางแบบไหน"

เขาปิดแผนที่

"ให้พวกเขาเลือกทางของตัวเองก่อน"

มาร์โกพยักหน้า ไม่มีใครพูดอะไรต่อ เพราะทั้งคู่เข้าใจตรงกัน

พวกเขาไม่ได้เป็นผู้ดูแลคนทั้ง 143 คน แต่ละคนมีชีวิตของตัวเอง

บางคนอาจกลับโลกเดิม บางคนอาจขึ้นมาโลก 2 บางคนอาจอยู่ในเมือง

บางคนอาจออกเดินทางไปไกล และวันหนึ่ง...

เส้นทางเหล่านั้นอาจมาบรรจบกันเอง

เมื่อกลับถึงบ้านในช่วงเย็น นัทเทวัตถุดิบทั้งหมดลงบนโต๊ะ แร่โลก 2

เศษแกนพลังงานจากมอนสเตอร์ ชิ้นส่วนโลหะ และวัสดุอื่น ๆ

มาร์โกนั่งลงตรงข้าม เขาหยิบดาบคู่ของตัวเองออกมา คริสตัลไฟยังส่องประกายอยู่

"ลองอีกครั้งไหม?"

นัทถาม มาร์โกพยักหน้า

เขาหลับตา ปราณค่อย ๆ ไหลเข้าสู่ดาบ

คริสตัลไฟสว่างขึ้น เปลวไฟสีส้มเล็ก ๆ ปรากฏบนคมดาบ แต่คราวนี้...

ไฟไม่ได้กระจายออกอย่างไร้ทิศทาง มันแนบไปตามคมดาบอย่างมั่นคง

มาร์โกเปิดตา

"ดีขึ้น"

นัทมองอย่างสนใจ

"เพราะปราณ?"

"ใช่"

"ดาบของพี่ก็ไม่ได้พิเศษอะไรเลยนี่"

มาร์โกมองดาบในมือ

"มันก็แค่ดาบธรรมดา"

"ใส่คริสตัลไฟ"

"ใช่"

"แล้วพี่ใช้ปราณควบคุมมัน"

"ใช่"

นัทพยักหน้า

"งั้นถ้าเราใช้วัสดุโลก 2 ที่เหมาะสมกว่านี้..."

มาร์โกมองกองแร่บนโต๊ะ

"เราอาจสร้างอะไรที่ดีกว่านี้ได้"

นัทมองพื้นที่ว่างด้านหลังตัวเอง ขวานที่เคยอยู่ตรงนั้นไม่มีอีกแล้ว

แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้รู้สึกว่างเปล่าเหมือนก่อน เพราะเขาเริ่มรู้แล้วว่า...

ขวานเล่มต่อไปไม่จำเป็นต้องเหมือนเล่มเดิม

มันอาจแข็งแกร่งกว่า เร็วกว่า เหมาะกับปราณมากกว่า

และที่สำคัญที่สุด— มันจะเป็นอาวุธที่สร้างขึ้นจากประสบการณ์ของพวกเขาในโลกใบนี้

มาร์โกปิดสมุดบันทึก

"วันนี้พอแค่นี้"

นัทพยักหน้า

"พรุ่งนี้ทดลองต่อ"

"ใช่"

"แล้วพรุ่งนี้หาเงินด้วย"

มาร์โกมองเขา

"สำคัญที่สุดคืออันนี้"

นัทหัวเราะ

"ไม่งั้นพี่ผ้าขนหนูจะไม่มีบ้านอยู่"

มาร์โกคว้าผ้าขนหนูบนเก้าอี้ขึ้นมา

นัทถอยหลังทันที

"เดี๋ยว ๆ พี่ จะเอาผ้าขนหนูฟาดผมจริงดิ?"

"ยังไม่ได้ซัก"

"ยิ่งน่ากลัวกว่าเดิมอีก!"

เสียงหัวเราะของทั้งสองดังออกไปถึงทางเดินด้านนอก ท่ามกลางเมืองหลวงที่ยังคงสว่างไสว

โดยไม่มีใครรู้ว่า...

อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ชีวิตของคนจากโลกที่หนึ่งจำนวนมาก

จะเริ่มเปลี่ยนไปเพราะโลกใบนี้ และในห้องเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

การทดลองเล็ก ๆ ของคนสองคน...

กำลังจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ใหญ่กว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้มากนัก.