“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

[ฉากเปิด: หุบเขาหลับนิรันดร์ – ดินแดนที่ไม่มีผู้ใดบ่มเพาะได้]

ณ ดินแดนต้องห้ามแห่งหนึ่งในทวีปตะวันออก
หมอกสีหม่นไหลเชื่องช้าราวกาลเวลาถูกชะลอ
ไม่มีสิ่งใดเจริญเติบโต...ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจของผืนดิน

เฉินหยวนยืนอยู่กลางแอ่งเขา
ฝ่ามือเขาประสานแน่น ลมหายใจสม่ำเสมอ
เบื้องหน้าคือเศษหินธรรมดา
แต่เขากำลัง “เพ่ง” ลงไปในสิ่งที่ผู้อื่นไม่เคยเพ่ง

“หากฟ้าสร้างเต๋า แล้วเต๋ากำหนดแก่น…”
“ข้าขอสร้าง ‘แก่น’ ก่อน แล้วค่อยถามว่า…จำเป็๞ต้องมีฟ้าหรือไม่”

[ฉากภายในจิต – ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ความคิด]

ณ ภายในใจของเฉินหยวน
เขาเดินอยู่ในพื้นที่ที่ไม่มีแม้แต่สี
ความว่างไม่ใช่จุดเริ่มต้น
มันคือ “ความไม่เริ่มต้น”

ทันใดนั้น สิ่งหนึ่งเริ่มก่อตัว
— ไม่ใช่พลัง ไม่ใช่ธาตุ ไม่ใช่เต๋า
แต่คือ “ความหมายที่ไม่ถูกกำหนด”

เศษแสงหนึ่งก่อรูปร่างกลางอกเฉินหยวน
ไม่มีลมปราณ ไม่มีแรงสะท้อน
แต่กลับ๱ะเ๡ื๪๞ลึกเข้าไปในโครงสร้างแห่งโลก

แก่นเต๋าแรก...ที่ไม่อาจอธิบาย
มันไม่เปล่งแสง แต่มืดมนอย่างมีพลัง
ไม่มีชื่อ ไม่มีธาตุ —
และไม่สอดคล้องกับหลักการฝึกตนใด ๆ บนผืนฟ้า

[ตัดภาพ: วัง๱๭๹๹๳์ชั้นที่เจ็ด – ห้องสังเกตเต๋า]

กระจกทิพย์สังเกตพลังที่เฝ้ามองทั่วดินแดน
เกิดรอยแตกร้าวทันทีเมื่อ "คลื่นเต๋าที่ไม่รู้จัก" ปรากฏขึ้น
ผู้๵า๥ุโ๼ผู้เฝ้าเต๋ากล่าวเบา ๆ:

“นี่ไม่ใช่ระดับใหม่...
แต่มันคือ ‘แก่นที่ไม่มีระดับ’
โลกยังไม่มีกฎเพียงพอจะจำแนกเขาได้”

[ย้อนกลับ: เฉินหยวนเปิดตาอีกครั้งในหุบเขา]

ไม่มีฟ้าร้อง ไม่มีเปลวพลัง
แต่ทั่วทั้งหุบเขาหลับนิรันดร์กลับกลายเป็๞เงียบ…
เงียบเกินธรรมดา

สัตว์อสูรใต้ผืนดินหยุดเคลื่อนไหว
เมล็ดไม้ที่ไม่เคยงอก…แตกเปลือกออก
สายน้ำหยุดไหลไปข้างหน้า
เพราะ เวลาชะงักเล็กน้อย ด้วยผลกระทบของการปรากฏ “แก่นเต๋า” นี้

มันไม่ใช่การบรรลุขั้น
ไม่ใช่พลังสำหรับโจมตี
แต่มันคือ "สิ่งที่ไม่มีใครเข้าใจ" ที่ฝังอยู่ในตัวเฉินหยวน
และเมื่อใครพยายามจะ แปลความหมายมัน — พวกเขาจะสูญเสียเจตจำนงของตนเอง

บนท้องฟ้าในหลายทวีป
บันทึกฟ้าเก่าเริ่มสั่นไหว
ชื่อใหม่ถูกเขียนลงกลางอากาศด้วยอักขระแปลกประหลาด:

“ผู้สร้างแก่นที่ไม่อยู่ในเต๋า”

และที่ใดสักแห่ง
เยี่ยเทียนหลัว…เปิดตาช้า ๆ
พลางพูดเบา ๆ ว่า:

“เ๽้าสร้างมันขึ้นแล้วจริง ๆ งั้นหรือ?”
“ในเมื่อเ๽้าไม่อยู่ในเต๋า... ข้าจะเป็๲ผู้พาเต๋ามาหาเ๽้าเอง”