กลิ่นหอมบางๆ ตีขึ้นมาทันที เป็กลิ่นเดียวกับกางเกงในที่เขาดมทุกคืน ห้องเธอมืด เงียบสนิทมีเพียงเสียงลมหายใจเบา ๆ เขาเดินเบาเหมือนแมว ผ่านห้องนั่งเล่นเล็ก ๆเข้าไปยังห้องนอน
เธอนอนหงายผ้าห่มเลื่อนหลุดจากเอวลงไปถึงต้นขา เสื้อนอนผ้าบางรัดแนบเนื้อจนเห็นชัดว่าไม่ได้ใส่เสื้อในขาของเธอข้างหนึ่งพาดออกนอกผ้าห่ม ทำให้กระโปรงนอนร่นขึ้นเล็กน้อย
เขายืนจ้องภาพนั้นอยู่หลายนาทีก่อนจะค่อย ๆ คุกเข่าลงข้างเตียง เขาไม่กล้าแตะต้อง ยังไม่ใช่ตอนนี้ แต่เขาเอื้อมมือไปที่ตะกร้าผ้าข้างเตียงหยิบกางเกงในสีฟ้าอ่อนที่เพิ่งใช้แล้วขึ้นมาช้า ๆ มันยังอุ่น...และมีกลิ่นที่เขารู้จักดี
“เธอไม่รู้หรอกว่าคนที่หายใจหอบอยู่ตอนนี้... อยู่ห่างเธอแค่สองฟุต”
เขานั่งอยู่ตรงนั้นสูดกลิ่นช้า ๆ มือเริ่มรูดอย่างเงียบเชียบ มองร่างของเธอที่หลับสนิท
จนกระทั่งเขาหลั่งออกมา...โดยที่มือข้างหนึ่งยังคงแนบกางเกงในเธอไว้ข้างจมูก
เมื่อทุกอย่างจบลงเขาค่อย ๆ เก็บทุกอย่างกลับเข้าที่ เอากางเกงในเธอไว้อย่างเดิม
เดินกลับออกจากห้องเบา ๆ ล็อกกลอนให้เหมือนเดิมทุกขั้นตอนเขากลับเข้าห้อง ปิดไฟ ทิ้งตัวลงบนเตียง จ้องเพดาน คืนนี้เขาจะนอนหลับไหม แต่ไม่ใช่เพราะกลัวเป็เพราะภาพของเธอ... มันยังติดอยู่ในหัวของเขาอย่างชัดเจน
วันถัดมา...
เขาไม่เคยเร่งเวลากลับห้องเท่าคืนนี้เพราะวันนี้... เป็คืนแรกที่กล้องตัวใหม่ติดตั้งสำเร็จในห้องของเธอ
82K
