ธารานำฮาอินมายังหมู่บ้านหนึ่งที่ดูไม่ค่อยดีนัก!? เด็กๆมีหูเหมือนสัตว์ที่น่ารักมากมายกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานแต่พวกเขาล้วนผอมโซ ผู้ใหญ่เองก็ไม่ต่างกัน บ้านเรือนก็ผุพังไร้การซ่อมแซม!?
“ภารกิจที่เ้าเลือกคืออะไรหรือ!?”ฮาอินกล่าวถาม เขาจะต้องทำอะไรที่นี่? หาอาหารให้เด็กๆหรือหรือจะซ่อมบ้านที่ผุพังพวกนั้นมันดูจะไม่เหมือนการล่าสมบัติอย่างที่เขาจินตนาการไว้!?
“เราจะต้องตามหาผู้ใหญ่บ้านให้หมู่บ้านนี้”!ธารากล่าวพลางมองสำรวจรอบๆ
“แล้วผู้ใหญ่บ้านอยู่ที่ใดกัน!?” ฮาอินสงสัย
“ไม่มี!เพราะที่นี่ไม่มีผู้ใหญ่บ้านเราจึงต้องตามหา และเลือกผู้ใหญ่บ้านจากnpcพวกนี้!?” ธารากล่าวอธิบาย
“แล้วเ้าจะเลือกใครมาเป็ผู้ใหญ่บ้านล่ะ!?”ฮาอินกล่าวถาม ดูเหมือนภารกิจนี้จะต้องใช้สมองในการคิดเป็อย่างมากมันก็เหมาะกับเธอดี!?
“เ้าก็ต้องเลือกใครก็แล้วแต่ที่มีพฤติกรรมคุณสมบัติ npcที่มีคุณลักษณะของผู้ใหญ่บ้านและวางกฎหมายให้พวกเขาปกครองกันเอง หากเ้าเลือกถูกคนภารกิจก็จะสำเร็จส่วนมากตัวละครเช่นนี้มันก็แล้วแต่ผู้สร้างเกมจะใส่เข้ามา แต่คงไม่เกิน5คนในหมู่บ้านที่มีประชากร300 เ้าคิดว่าตัวละครประเภทนั้นควรอยู่ที่ใด!?”ธารากล่าวถามความคิดเห็น
“อาหารที่นี่กินได้หรือเปล่า!?” ฮาอินถามกลับเขาพึ่งนึกขึ้นได้ว่าหิวมาก ั้แ่ตื่นขึ้นมาเขายังไม่ได้รับประทานสิ่งใดมัวแต่คิดกับสิ่งต่างๆจนลืมไป!?
“อาหารในจักรวาลแห่งเกมก็เหมือนข้างนอกวัตถุดิบอาจจะอร่อยกว่าด้วยซ้ำ! แต่หมู่บ้านนี้คงไม่มีวัตถุดิบมาทำอาหารให้เ้าได้!?”ธารากล่าว
“แต่ข้ามีวัตถุดิบ!” ฮาอินกล่าวในแหวนของเขามีวัตถุดิบอยู่มากมาย
“เช่นนั้นเ้าต้องทำกินเอง หรือไม่ก็หาnpcที่เป็แม่ครัวมาทำให้เ้า!?” ธารากล่าว อย่าหวังเลยที่จะให้เธอทำให้กิน!?
“ข้ารู้แล้ว! เช่นนั้นเราจะต้องไปร้านอาหารก่อน!”ฮาอินกล่าว ระหว่างสนทนาพวกเขาก็ยังคงเดินไปข้างหน้าและบังเอิญฮาอินเห็นบ้านหลังหนึ่ง ที่มีป้ายเขียนว่า [ร้านอาหาร]ถ้าแม่ครัวไม่อยู่ในร้านอาหารแล้วจะไปอยู่ที่ใด!?
(เอี๊ยด)
เสียงประตูไม้เปิดออกฮาอินและธาราเดินเข้าไปในร้านอาหารซอมซ่อแห่งหนึ่ง ภายในร้านมีเพียงโต๊ะและเก้าอี้ที่ว่างเปล่าเก่าๆอยู่4ชุด แต่แม้จะเก่าเพียงใดก็ยังสะอาดไม่มีฝุ่นหรือคราบสกปรกแม้แต่น้อยหน้าเคาน์เตอร์มีตาลุงหูหมูนั่งหลับอยู่เพียงผู้เดียวแม้ฮาอินและธาราจะเดินเข้าไปใกล้ ก็ดูเหมือนจะไม่สามารถขัดขวางการหลับของเขาได้ !?
(ก๊อก ๆ )
ฮาอินลองเคาะเคาน์เตอร์เบาๆแต่ตาลุงหูหมูหาได้เคลื่อนไหวแต่อย่างใด!?
“ตาลุงพ่อครัว!”
“ตาลุงหูหมู!”
(ตาลุงอู๊ดๆ!”
ฮาอินะโรียกเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วร้านก็แล้วแต่ยังคงไร้การตอบสนองจากตาลุงหูหมูผู้นี้อยู่ดี!?
“เขาคงไม่ได้ตายไปแล้วหรอกกระมัง!?”ฮาอินหันมากล่าวถามธารา
ธารามองไปยังกระดิ่งบนเคาน์เตอร์ที่วางอยู่ข้างๆตาลุงหูหมูก่อนที่จะหยิบมันขึ้นมาเขย่า
(กริ๊ง ๆ ๆ )
“โอ้....!ร้านอาหารหมูตุ๋นยินดีต้อนรับคุณลูกค้าผู้สูงส่ง! ไม่ทราบว่าพวกท่าน้าสิ่งใด!?”ตาลุงหูหมูรีบลุกพรวดพราดขึ้นมากล่าวต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ราวกับว่าที่นอนี้เีอยู่เมื่อครู่หาใช่เขาแต่อย่างใด!?
“ข้า้า ปลา์นึ่งมะนาว! ต้มขมิ้นไก่พิสดาร!คั่วกลิ้งอินทรีทอง! เ้ามีหรือไม่!?”ฮาอินกล่าวหลังจากอ่านเมนูอาหารที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์
“โอ้ ! ช่างน่าเสียดายที่ปีนี้แล้งนักทำให้ปลา์อพยพไปอยู่ที่อื่นกันหมดไก่พิสดารก็ขาดแคลนตลาดเป็อย่างมาก อินทรีทองแม้แต่ขนของมันตอนนี้ก็หาไม่ได้แล้ว!”ตาลุงพ่อครัวหูหมูกล่าวตอบอย่างเสียดาย
“แล้วเ้ามีวัตถุดิบใดในครัวบ้าง?” ฮาอินกล่าว
“ในครัวมีมันสัมปะหลังอยู่ครึ่งซีกขอรับท่านลูกค้าที่สูงส่ง!”
(ตุบ)
ฮาอินนำวัตถุดิบทำอาหารออกมาจากแหวนจำนวนมาก
“ของพวกนี้เล่า เ้านำพวกมันไปทำอาหารได้หรือไม่!?”ฮาอินกล่าว โชคดีที่ในแหวนมีวัตถุดิบอยู่มากมายไม่อย่างนั้นเขาคงต้องใช้พ่อครัวมาเป็วัตถุดิบแทน!?
ตาลุงพ่อครัวหูหมู กวาดตามองไปยังกองวัตถุดิบอยู่สองสามคราก่อนจะกล่าว
“วัตถุดิบนี้กระผมสามารถทำได้20 เมนู เมนูละ5ชุด ขอรับ!”ตาลุงพ่อครัวหูหมูกล่าวตอบอย่างมั่นใจ
“ข้า้าทั้ง20เมนูเมนูละ1ชุดจัดมาให้ไว!” ฮาอินกล่าวด้วยความหิว
“ขอรับ คุณลูกค้าที่สูงส่งกรุณารอสักครู่กระผมจะทำอาหารอย่างสุดฝีมือเพื่อให้คุณลูกค้าที่สูงส่ง ไม่สามารถลืมชื่อร้านอาหารหมูตุ๋นนี้ให้จงได้ขอรับ!”ตาลุงพ่อครัวหูหมูกล่าวตอบอย่างสุภาพก่อนจะหอบวัตถุดิบทำอาหารทั้งหมดเข้าไปในครัว
(ตุบ)
ธาราเดินมานั่งยังโต๊ะตัวหนึ่ง นอกจากการทำภารกิจแล้วเธอก็ยังคงต้องหลอมิญญาขึ้นใหม่ด้วย
“แล้วปกติคนที่เป็ผู้ใหญ่บ้านจะไปซ่อนตัวอยู่ที่ใดกัน!?”ฮาอินนั่งลงฝั่งตรงข้ามก่อนจะกล่าว
“แล้วเ้าคิดว่าบุคคลเช่นใดสมควรเป็ผู้ใหญ่บ้านล่ะ!?”ธารากล่าวถามกลับมา
“อืม..ก็ต้องเป็คนที่มีสภาวะผู้นำจึงจะสามารถปกครองชาวบ้านได้!” ฮาอินครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะกล่าว
“แล้วสภาวะผู้นำมันคือสิ่งใด!?” ธารากล่าวถามอีกครั้ง
“สภาวะผู้นำหรือ...? อ่า...มันก็มีมากมายหลายแบบมิใช่หรือ!?”ฮาอินไม่สามารถเจาะจงได้ ผู้นำเองก็มีหลายแบบหลายอย่างเกินไป!
“เ้าไม่สามารถนิยามความหมายมันขึ้นมาได้นั่นเพราะเ้ายังไม่เข้าใจมันอย่างไรล่ะ!” ธารากล่าว
“เช่นนั้นจะบอกว่า..เ้าเข้าใจสภาวะผู้นำอย่างดีกระนั้นหรือ!?”ฮาอินกล่าวอย่างไม่เชื่อ แม้เขาจะยกให้เธอเป็หัวหน้าแต่เธอยังคงห่างไกลจากสภาวะผู้นำอีกไกล!
“เ้าลืมไปแล้วหรือว่าคุณครูกล่าวสิ่งใดไว้เมื่อเ้าพบเจอสิ่งที่ไม่เข้าใจให้มองหาพื้นฐานสามของมัน!แล้วเ้าคิดว่าพื้นฐานสามของสภาวะผู้นำคือสิ่งใด!?” ธาราปรายตามองพลางกล่าว
“โอ้...! พื้นฐานสาม....!? อืม....?”ฮาอินครุ่นคิด พื้นฐานสามของสภาวะผู้นำควรมีสิ่งใดบ้าง!?
“แล้วพื้นฐานสามของสภาวะผู้นำที่เ้านิยามออกมาเล่ามันคือสิ่งใด!?”ฮาอินเลิกคิดแล้วกล่าวถามธาราแทน!
“พื้นฐานสามของสภาวะผู้นำที่ข้านิยามออกมาคือ ความรู้อำนาจ และความยับยั้งชั่งใจ หากบุคคลใดมีพื้นฐานสามนี้อย่างเหมาะสมไม่จำเป็ต้องมีใครไปแต่งตั้ง เขาจะกลายเป็ผู้นำโดยธรรมชาติ!”ธารากล่าวอย่างมั่นใจ
“โอ้! เช่นนั้นหรือช่างเป็เื่บังเอิญนักที่เ้าก็นิยามมันออกมาเหมือนกับที่ข้าคิดไว้พอดี!”ฮาอินกล่าวขึ้นด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย แต่ธารามองเหยียดหยามด้วยหางตา!
“แล้วความยับยั้งชั่งใจที่เ้าเข้าใจมันเป็เช่นใด!?”ธารากล่าวถามฮาอิน
ฮาอินแกล้งไม่สนใจเขามองไปยังตาลุงพ่อครัวหูหมูที่ขะมักเขม้นทำอาหารอย่างสุดฝีมือก่อนจะกล่าว
“นี่ เ้าน่ะ! พ่อครัวหมูตุ๋นใช่หรือไม่!?”
“ใช่แล้วขอรับ ทุกคนที่นี่เรียกกระผมอย่างนั้น!”
“แล้วเ้ารู้หรือไม่ว่าใครที่มีสภาวะผู้นำเหมาะจะเป็ผู้ใหญ่บ้านบ้าง!?”
“............” พ่อครัวหมูตุ๋นไม่ตอบสนอง ยังคงก้มหน้าก้มตาทำอาหารต่อไป
“พ่อครัวหมูตุ๋นวัตถุดิบที่ข้าให้เ้ายังคงเหลืออยู่มากใช่หรือไม่!?”ฮาอินกล่าวถามอีกครั้ง
“ใช่แล้วขอรับ!วัตถุดิบของลูกค้าที่สูงส่งเหลืออยู่มากมายจริงๆขอรับ!” พ่อครัวหมูตุ๋นกล่าว
“เช่นนั้นเ้าเก็บวัตถุดิบที่เหลือทั้งหมดไว้สิถือเสียว่าเป็ค่าตอบแทนที่เ้าทำอาหารให้ข้ารับประทาน!” ฮาอินกล่าว
“จะดีหรือขอรับ! วัตถุดิบนี้มากมายเกินไปนะขอรับ!กระผมรับไว้ไม่ได้หรอกขอรับ!” พ่อครัวหมูตุ๋นกล่าวตอบอย่างเกรงใจ
“อย่างนี้นับเป็ความยับยั้งชั่งใจได้หรือไม่!?”ฮาอินหันมากล่าวกับธาราด้วยรอยยิ้ม!
“........” ธารา
“พ่อครัวหมูตุ๋นเ้ารู้หรือไม่ที่นี่มีชาวบ้านอาศัยอยู่เท่าไหร่?” ฮาอินหันไปกล่าวถามพ่อครัวหมูตุ๋นอีกครั้ง!
“โอ้...!ที่นี่มีชาวบ้านไม่มากนักหรอกขอรับเพียง300คนเท่านั้น มีชายหนุ่มหญิงสาวอย่างละ100 ที่เหลือก็เป็แค่เด็กและคนแก่! เมื่อก่อนทุกคนมักจะมากินเลี้ยง สังสรรค์ที่ร้านอาหารของกระผมเป็ประจำเฮ้อ!?” พ่อครัวหมูตุ๋นกล่าวพลางถอนหายใจเหมือนกำลังคิดถึงความหลังก่อนภัยแล้งจะมาเยือน!
“สิ่งนี้นับเป็ความรู้ได้หรือไม่!?” ฮาอินหันมากล่าวกับธารา
“............” ธาราเหลือจะกล่าวดูเหมือนฮาอินคิดจะให้ผู้ใหญ่บ้านเป็npcใดก็ได้ที่เขาสนทนาด้วย!
“แต่เขาไม่มีอำนาจ!”ธารากล่าวพลางหยิบตำราบางอย่างของเธอขึ้นมาอ่าน
“อืม....?”ฮาอินพยายามครุ่นคิดเขาไม่อยากเสียเวลาตามหาผู้ใหญ่บ้านที่นี่มากนัก
“พ่อครัวหมูตุ๋น!” ฮาอินกล่าวเรียก
“ขอรับ ท่านลูกค้าที่สูงส่ง!”พ่อครัวหมูตุ๋นยังคงขานรับอย่างสุภาพเช่นเคย
“วัตถุดิบที่เหลือเ้าไม่เอาใช่หรือไม่?”ฮาอินกล่าวถามอีกครั้ง
“ขอรับ! กระผมรับไว้ไม่ได้หรอกขอรับ!”
“เช่นนั้นข้าคงต้องนำมันไปให้ชาวบ้านคนอื่นสินะ!?”
“ถ้าอย่างนั้นก็จะดีมากเลยขอรับ!ชาวบ้านอดอยากมานาน หากได้กินอะไรอร่อยๆจากวัตถุดิบของท่านลูกค้าที่สูงส่งพวกเขาคงจะดีใจมากแน่ๆ!” พ่อครัวหมูตุ๋นกล่าวสนับสนุน
“แต่ข้าไม่้าให้วัตถุดิบ ข้าอยากเอาวัตถุดิบไปทำเป็อาหารให้ชาวบ้านรับประทาน!แต่ข้าทำอาหารไม่เป็! เ้าทำแทนข้าได้หรือไม่!?” ฮาอินกล่าวความคิดตนออกไป
“กระผมเต็มใจทำแน่นอนขอรับ!หากจะได้เห็นรอยยิ้มของทุกคน รอยยิ้มของเด็กๆ เมื่อได้รับประทานอาหารที่แสนอร่อยแค่คิดกระผมก็มีความสุขแล้ว!”พ่อครัวหมูตุ๋นกล่าวตอบพลางทำหน้าจินตนาการถึงอดีตที่ทุกคนรับประทานอาหารอาหารจากเขาอย่างเอร็ดอร่อยและยิ้มหัวเราะไปด้วยกัน!?
“การเสียสละนับเป็อำนาจอย่างหนึ่งได้หรือไม่!?”ฮาอินกล่าวกับธาราด้วยรอยยิ้มที่สดใส
“ถ้าเ้าอยากรู้ก็ลองดูสิ!”ธารากล่าวขณะที่ยังคงก้มหน้าก้มตาอ่านตำราของเธอ
“อาหาร20เมนู เมนูล่ะ1ชุด พร้อมรับประทานแล้วขอรับ!”พ่อครัวหมูตุ๋นเข็นรถที่มีจานอาหารมากมายวางซ้อนกันอยู่เขาค่อยๆเข็นมันอย่างระมัดระวังนำมาจัดแจงไว้บนโต๊ะที่ฮาอินนั่งรออยู่เพียงกลิ่นของมันฮาอินก็รู้แล้วว่าอร่อยแน่นอน! มันก็ไม่ต่างจากอาหารที่มนุษย์ธรรมดาทำเท่าไหร่นัก!ประมาณว่าก็เหมือนหุ่นยนต์ที่มีสูตรทำอาหารมากมาย!?
(ฟุป)
เมื่อพ่อครัวหมูตุ๋นจัดเรียงอาหารเรียบร้อยแล้วฮาอินจึงนำวัตถุดิบทำอาหารออกมาอีกจำนวนมาก มากองไว้บนรถเข็นก่อนจะกล่าว
“เ้านำวัตถุดิบพวกนี้ไปปรุงเป็อาหารให้หมดซะ!หากยังไม่เพียงพอมารับมันเพิ่มจากข้า!”
“ขอรับ ๆ กระผมต้องขอบพระคุณท่านลูกค้าที่สูงส่งแทนชาวบ้านทุกคนด้วยขอรับ!” พ่อครัวหมูตุ๋นทั้งกล่าวทั้งก้มคำนับฮาอินเป็พันละวัน
“อ่า ๆ ไปเถอะ” ฮาอินโบกมือกล่าว ตอนนี้เขา้ารับประท่านอาหารแล้ว
“เ้าไม่หิวหรือ!?”ฮาอินกล่าวกับธาราที่ก้มหน้าก้มตาอ่านตำราอย่างสงบ
“......” ไร้การตอบกลับจากธาราดูเหมือนตอนนี้เธอจะกลายเป็npcไปแล้วเช่นกัน!?
6
![[Vinegary!]ติดกับดักร้าย เจ้านายที่รัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1593095021_79620907.webp)
