ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 134

   ‘เหลือแค่ข้าคนเดียวแล้ว’ รูโน่กล่าวภายในใจขณะโจมตีใส่โกเลมปฐพีของสายฝน หมัดคชสารสงครามทำให้ร่างโกเลมดินแตกกระจาย รูโน่ไม่ดีใจแม้แต่น้อย โกเลมดินเหมือนไม่มีวันหายไป ทุกครั้งที่โกเลมปฐพีร่างกายระเบิด มันจะสามารถสร้างร่างกายตนเองใหม่ได้ทุกครั้ง นี่มันโกงเกินไป!

   ค่อนข้างโชคดี โกเลมดินไม่ได้แข็งแกร่งมากพอจะทำให้ตัวมันได้รับบาดเจ็บสาหัส หากรูโน่ไม่มีกายทองคำ ความแข็งแกร่งของโกเลมเพียงพอจะสังหารมันได้หากมันประมาท แต่รูโน่มีกายทองคำ อย่ากล่าวถึงเรื่องฆ่าเลย กระทั่งทำให้รูโน่บาดเจ็บยังยาก สังเกตได้จากร่างกายรูโน่ แม้มันจะแลกหมัดกับโกเลมมาหลายรอบทว่ามันกลับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นี่คือความแข็งแกร่งของกายทองคำ ทักษะเร้นลับ!

   โกเลมปฐพีถูกสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว เมื่อมันปรากฏตัวขึ้นมันก็ปล่อยหมัดใส่ศัตรูทันที รูโน่หลบหมัดโกเลมได้แบบฉิวเฉียดก่อนโจมตีสวนกลับ แน่นอน เป้าหมายของมันคือจุดศูนย์กลางซึ่งเป็นจุดอ่อนของโกเลมปฐพี เห็นแบบนั้นสายฝนก็ออกคำสั่งโกเลมผ่านทางความคิด

   น่าเสียดาย แม้สายฝนจะออกคำสั่งแต่โกเลมดินก็ป้องกันการโจมตีรูโน่ไม่ทันอยู่ดี ตูมมมม! ร่างโกเลมดินระเบิดเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่ทราบ

   ‘จัดการมัน!’ สายฝนกระตุ้นมีดกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ในมือ ฉับพลันเรี่ยวแรงเขาลดลงจนแทบไม่เหลือ มีดจากโบราณสถานแข็งแกร่งก็จริงทว่ามันกินเรี่ยวแรงเขาเกินไป สายฝนไม่อาจกระตุ้นมีดได้หลายครั้ง เขาคาดว่าตัวเองคงไม่สามารถกระตุ้นมีได้เกินสามรอบ การกระตุ้นแต่ละรอบต้องระวังให้ดี ถ้าเรี่ยวแรงหมดขึ้นมาต่อให้จะเป็นโกเลมปฐพีก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้

   วินาทีเดียวกันกับที่สายฝนกระตุ้นด้วยสัมผัสรับรู้ มีดจากโบราณสถานพลันพุ่งเข้าหารูโน่ด้วยความเร็วสูง รูโน่ระมัดระวังยิ่งขึ้น มันรู้ว่ามีดเล่มนี้แข็งแกร่งแค่ไหน หากตัวมันประมาท ตัวมันอาจจะถูกสังหารตายโดยไม่รู้ตัวแม้ว่าจะมีกายทองคำ ความแข็งแกร่งของมีดดูถูกไม่ได้เด็ดขาด!

   โกเลมปฐพีถูกสร้างใหม่ พร้อมกันนั้นมีดกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ก็ถึงจุดที่รูโน่อยู่ ทั้งโกเลมทั้งมีดโจมตีใส่รูโน่พร้อมกัน รูโน่เปิดใช้ความสามารถของกายทองคำโดยไม่ลังเล ร่างกายมันมีแสงสีทองอ่อนๆปลดปล่อยออกมา เมื่อการโจมตีของมีดและโกเลมโดนร่างกายรูโน่ โกเลมดินพลันถูกทำลายทันที มีดไม่ได้ถูกทำลาย มันแค่กระเด็นเล็กน้อย นี่คือความสามารถของกายทองคำรูโน่ สะท้อนพลังการโจมตีกลับ!

   ‘ข้าต้องสังหารมันก่อนความสามาาถกายทองคำจะหยุดทำงาน’ รูโน่มองสายฝนด้วยสายตาเต็มไปด้วยความต้องการฆ่า ฝ่ายตรงข้ามสังหารเพื่อมันไปแล้วสองคน มันไม่ยอมปล่อยให้สายฝนหนีรอดไปได้แน่นอน เขาจำเป็นต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ

   เห็นว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ได้รับความเสียหายอะไรเลย สายฝนพลันตัดสินใจเรียกมีดกลับมา โกเลมปฐพีกลายเป็นดินธรรมดา ต่อมามันก็ถูกสร้างขึ้นใกล้ๆกับสายฝน จิตใจสายฝนรู้สึกเหนื่อยล้าสุดๆ ไม่ใช่ว่าโกเลมถูกทำลายแล้วจะไม่สูญเสียอะไรเลย เมื่อโกเลมดินร่างกายระเบิดหรือกลายเป็นดินธรรมดาพลังใจสายฝนจะถูกใช้อย่างมหาศาล

   ทั้งร่างกาย ทั้งจิตใจ ทั้งสองล้วนเหนื่อยล้า เรียกได้ว่าตอนนี้หากสายฝนไม่รีบจบการต่อสู้ เขาจะมีโอกาสเสียชีวิตร้อยเปอร์เซ็นต์หรือก็คือตายแน่นอน ไม่มีทางรอดชีวิต เวลานี้คือศึกตัดสินระหว่างเขากับศัตรู ถ้าสายฝนพลังหมดก่อน เขาจะแพ้ หากรูโน่ความสามารถกายทองคำหยุดทำงานก่อน เขาจะชนะ

   “ฉันจะต้องชนะ” สายฝนพึมพำเบาๆกับตนเอง มีดกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ตกลงบนมือขวาเขา หลังจากรับแล้วสายฝนก็จับมีดแน่น

   “ตายซะ!” รูโน่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุดของมัน ไม่นานนักมันก็อยู่ไม่ไกลจากสายฝน เงาช้างสงครามด้านหลังมันขยายใหญ่ขึ้นหลายสิบเท่า รูโน่ใส่พลังทั้งหมดของมันไปกับการโจมตีนี้ มันต้องการสังหารสายฝนให้เร็วมากที่สุด ความคิดสายฝนไม่ต่างจากรูโน่ เขาเองก็ต้องการฆ่ามันภายในการโจมตีครั้งเดียว การต่อสู้ดำเนินไปต่อเขาน่าจะไม่ไหว

   ทุกสิ่งทุกอย่างถูกใส่ลงบนมีดกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ มีอะไรใส่ให้หมด เรี่ยวแรง พลังจิตใจ ความรู้สึก และอื่นๆ ฉับพลันสายฝนรู้สึกว่าตนเองอ่อนแอลงจนกระทั่งคนธรรมดายังสังหารเขาได้ เป็นความรู้สึกที่เขาไม่ชอบเอามากๆ อย่างไรก็ตามเขาหลีกเลี่ยงมันไม่ได้ อยากสังหารรูโน่มีแต่ต้องใช้วิธีการนี้เท่านั้น

   ‘นี่มัน!’ เวลานั้นสายฝนพลันรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับมีดจากโบราณสถาน มันเหมือนกับว่ามีดเป็นอวัยวะของเขา สายสัมพันธ์ระหว่างสายฝนกับมีดถูกสร้างขึ้น ‘หรือว่าฉันจะเข้าใจในอาวุธ’ คิดเช่นนั้นภายในใจ สายฝนไม่หาคำตอบของคำถาม เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ควรหา

///

   เป็นจริงอย่างที่สายฝนคิด เขาเข้าใจในอาวุธประเภทมีด ไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ที่ช่วยให้เขาเข้าใจในอาวุธ พรสวรรค์เขาด้านนี้ตํ่ามาก มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว สิ่งที่ช่วยให้สายฝนเข้าใจในอาวุธคือมีดกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ มันช่วยให้เขาเข้าใจในอาวุธระดับต้นชั่วคราว ใช่แล้ว ฟังไม่ผิด แค่ชั่วคราวเท่านั้น จบการต่อสู้นี้สายฝนจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม กลายเป็นไม่เข้าใจอาวุธ

   กลิ่นอายบรรพกาลและกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์มหาศาลออกมาจากมีด โกเลมปฐพีเคลื่อนไหวตามคำสั่งเจ้านายมัน เอาตัวไปป้องกัน โกเลมดินตัวระเบิดทันที มันไม่อาจป้องกันการโจมตีรูโน่เวลานี้ได้ รูโน่ไม่หยุดอยู่แค่โกเลม มันเคลื่อนเข้าหาสายฝนต่อในเวลาถัดไป

   ‘มาแล้ว!’ สายฝนนิ่งสงบ เขาฟันมีดจากโบราณสถานออกไปข้างหน้า รูโน่ไม่คิดจะหลบแต่อย่างใด หมัดคชสารสงครามปะทะเข้ากับร่างสายฝน มีดแทงเข้าตรงบริเวณหัวใจรูโน่ ตูมมมมมมมม! เกิดคลื่นพลังอันรุนแรงขึ้น กายทองคำแม้จะแกร่งแต่สุดท้ายแล้วมันก็มีวันถูกทำลาย ร่างของสายฝนและรูโน่กระเด็นปลิวไปไกลก่อนตกลงบนพื้นด้วยความรุนแรง

   อัก! เลือดไหลออกจากปากสายฝนอย่างต่อเนื่องไม่ยอมหยุดจนเขาสงสัยว่าตนเองจะเลือดหมดตัวตาย ร่างกายขยับได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเนื่องจากไม่เหลือเรี่ยวแรงแล้ว พลังจิตใจก็ถูกใช้ไปจนหมด หากไม่ได้สัญชาตญาณช่วยเอาใว้สายฝนน่าจะหมดสติไปตั้งแต่โดนหมัดรูโน่แล้ว

   ‘มันตายหรือยัง?’ สายฝนหันหัวไปมอง เพราะขยับร่างกายได้เล็กน้อยดังนั้นเขาจึงใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะหันไปได้

   ไกลออกไปเป็นร่างรูโน่ มันในเวลานี้มีมีดกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ปักตรงตำแหน่งหัวใจ ถือว่าเป็นโชคดีของมัน มีดยังไม่ลึกพอจะโดนหัวใจทำให้รูโน่ยังไม่ตาย แน่นอน ยังไม่ตายแต่ก็ใช่ว่าจะไม่บาดเจ็บหนัก มันได้รับบาดเจ็บหนักจนเกือบขยับร่างกายไม่ได้

   รูโน่รวบรวมแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ลุกขึ้นยืน ตึก! ตึก! ตึก! เดินไปหาสายฝนอย่างช้าๆ อาจเป็นเพราะพลังเฮือกสุดท้ายและความตั้งใจอันแน่วแน่ รูโน่เลยเดินมาถึงจุดที่สายฝนอยู่สำเร็จ มันดึงมีดที่ปักร่างกายมันอยู่ออกเป็นผลให้เลือดมากมายไหลออกมา

   “ตา…” รูโน่คำรามจากนั้นก็แทงมีดไปยังตำแหน่งหัวใจสายฝน นี่คือการล้างแค้น ฉึก! ก่อนที่มีดจะแทงสายฝน รูโน่พลันถูกดาบแทงจากด้านหลัง ผู้แทงเป็นใครไปไม่ได้ เธอคือเด็กสาวที่หนีพวกรูโน่ก่อนหน้านี้ ดาบที่เธอใช้แทงเป็นดาบของสายฝนซึ่งเขาทิ้งไปตอนปัดดาบศัตรู

   ‘นี่ฉันถูกเด็กสาวช่วยงั้นเหรอเนี่ย?’ นั่นคือความคิดสุดท้ายของสายฝนก่อนที่สติเขาจะดับไปเพราะความเหนื่อยล้าสะสม