จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 55 มาขอซื้อยา

หลังจากไล่คนตระกูลหลี่ไปแล้ว เย่เฟิงก็กลับบ้าน

บังเอิญเขาเห็นเฉินซู่ซู่กับเมิ่งเยว่ฉานนั่งคุยกันอยู่ข้างนอก

เมื่อเฉินซู่ซู่เห็นเย่เฟิงกลับมา ก็รีบลุกขึ้นยืน "เย่เฟิง ฉันได้ยินว่านายไม่ได้กินข้าวมาสามวันแล้ว ฉันไปทำกับข้าวให้นายนะ!"

"ได้ งั้นก็รบกวนพี่เฉินด้วย"

"ไม่รบกวนหรอก!"

หลังจากเฉินซู่ซู่ไปแล้ว เย่เฟิงก็นั่งลงตรงข้ามเมิ่งเยว่ฉาน

เมิ่งเยว่ฉานพูดว่า "ไม่คิดว่านายจะรวย จนสร้างบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้ได้"

"ก็งั้น ๆ แหละ เทียบกับในเมืองแล้ว ยังห่างไกลกันมาก!"

"เปล่านะ ฉันว่าที่นี่ก็ดี อากาศดี บรรยากาศก็ดี"

"ถ้าชอบ ก็อยู่ที่นี่ได้ตลอดเลยนะ เป็นผู้หญิงคนใหม่ของบ้านก็ได้!" เย่เฟิงพูดติดตลก

"บ้า ใครจะมาอยู่ที่นี่กับนายตลอด!" เมิ่งเยว่ฉานไม่รู้ว่าคิดถึงอะไร จู่ๆ ก็จ้องเย่เฟิงด้วยความโกรธ "นายรู้ไหม เมื่อกี้นายขโมยจูบแรกของฉันไปแล้วนะ"

"แล้วคุณอยากให้ผมทำยังไง จะคืนให้ไหม?" เย่เฟิงพูดพร้อมกับยิ้ม

"ฉันจะฆ่านาย!"

เมิ่งเยว่ฉานยื่นมือออกมาจะจับเย่เฟิง

เย่เฟิงจับมือเธอไว้ได้

เมิ่งเยว่ฉานใช้มืออีกข้างตีเย่เฟิง แต่ก็ถูกเย่เฟิงจับไว้ได้อีก

เธอพยายามดึงมือกลับ แต่กลับขยับไม่ได้

"คุณเมิ่ง คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผมหรอก!" เย่เฟิงพูด

"ฉันไม่ยอม เมื่อกี้ฉันยังไม่พร้อม ถ้านายแน่จริงก็ปล่อยฉัน เราเริ่มใหม่" เมิ่งเยว่ฉานพูด

"ได้สิ!"

เย่เฟิงปล่อยมือเมิ่งเยว่ฉานทันที

เมื่อมือของเมิ่งเยว่ฉานเป็นอิสระ เธอก็กำหมัด พุ่งเข้าหาเย่เฟิงอีกครั้ง

เย่เฟิงยิ้ม ต่อสู้กับเมิ่งเยว่ฉาน

ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!

ไม่ว่าท่าโจมตีของเมิ่งเยว่ฉานจะรุนแรงและร้ายกาจแค่ไหน เย่เฟิงก็สามารถรับมือและป้องกันได้ทั้งหมด

เมิ่งเยว่ฉานคนนี้ฝีมือไม่เลว ในสายตาของคนธรรมดา เธอเป็นยอดฝีมือแน่นอน แต่น่าเสียดายที่ต่อหน้าเย่เฟิง ฝีมือของเธอยังอ่อนแอเกินไป

"หมอนี่ทำไมถึงเก่งขนาดนี้?"

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในหุบเขามรณะ เมิ่งเยว่ฉานก็รู้ว่าเย่เฟิงเก่ง แต่เธอไม่เคยสู้กับเย่เฟิง ตอนนี้พอได้สู้แล้วถึงได้รู้ว่าเย่เฟิงเก่งกาจแค่ไหน 

เธอไม่สามารถประเมินได้ว่าเย่เฟิงแข็งแกร่งแค่ไหน แต่มีความเป็นไปได้สูงว่าจะถึงขั้นปรมาจารย์แล้ว เย่เฟิงอายุยังน้อย ปรมาจารย์ที่อายุน้อยขนาดนี้ เมิ่งเยว่ฉานไม่เคยเห็นมาก่อน ดังนั้นเธอจึงตกใจมาก

"คุณเมิ่ง ผมบอกแล้วว่าคุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม อย่าสู้เลย!"

"ฉันจะสู้กับนายให้ถึงที่สุด!"

เมิ่งเยว่ฉานเหมือนจะเจอโอกาส มือทั้งสองข้างเหมือนงู พันรอบแขน

ของเย่เฟิง จะใช้ท่าทุ่มง่ายๆ โยนเย่เฟิงออกไป

แต่เธอพบว่าเธอไม่สามารถขยับเย่เฟิงได้ กลับกัน เธอถูกเย่เฟิงจับไว้ได้

ตอนนี้ ดูเหมือนเย่เฟิงกำลังกอดเมิ่งเยว่ฉานอยู่

เย่เฟิงก้มลงกระซิบข้างหูเมิ่งเยว่ฉาน "คุณเมิ่ง ในเมื่อผมจูบคุณแล้ว ผมจะรับผิดชอบคุณ"

"ไปให้พ้น ใครอยากให้นายรับผิดชอบ ก่อนนี้ฉันยังไม่รู้ ที่แท้นายเป็นพวกคนลามก!" เมิ่งเยว่ฉานหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

"ตอนนี้ก็ยังไม่สาย"

"ปล่อยฉัน!"

"ตัวคุณหอม ขอผมกอดอีกหน่อย"

"ไอ้คนลามก…"

ถ้าเพื่อนร่วมงานของเมิ่งเยว่ฉานมาเห็น พวกเขาคงตกใจ พวกเขาคงไม่คิดว่าพี่เมิ่งของพวกเขา จะมีวันที่โดนรังแกแบบนี้

"พวกคุณกำลังทำอะไรกัน?"

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ เป็นเสียงของเฉินซู่ซู่

"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

"ก็ได้"

เมื่อเห็นเฉินซู่ซู่ เย่เฟิงจึงปล่อยเมิ่งเยว่ฉาน

เมื่อเป็นอิสระ เมิ่งเยว่ฉานหน้าแดง ไม่พูดอะไรแล้วรีบวิ่งหนีไปทันที

"เย่เฟิง ฉันขัดจังหวะพวกนายหรือเปล่า?"

เฉินซู่ซู่พูดอย่างเขิน ๆ

แน่นอนว่าในแววตาก็มีความเสียใจแฝงอยู่

ถึงเธอจะปิดบังได้ดี แต่เย่เฟิงก็ยังจับสังเกตได้

"เปล่า ผมกำลังฝึกฝนกับคุณเมิ่งอยู่" เย่เฟิงเดินเข้าไปหา "พี่เฉิน พี่หึงหรือเปล่า?"

"ฉันจะหึงอะไร ฉันกับนายก็ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" เฉินซู่ซู่พูดพร้อมกับหลบสายตา

"พี่เฉิน พี่หลอกผมไม่ได้หรอก" เย่เฟิงยื่นมือออกไป ดึงเฉินซู่ซู่เข้ามา

กอด

"นายทำอะไร อย่าทำอะไรรุ่มร่าม…" เฉินซู่ซู่พูดอย่างตื่นตระหนก

"พี่เฉิน ที่จริงผมชอบพี่" เย่เฟิงก้มมองเฉินซู่ซู่

"เย่เฟิง พูดอะไรบ้าๆ ฉันเป็นแม่ม่ายนะ อย่าทำแบบนี้"

"แม่ม่ายอะไร ผมไม่สน!" เย่เฟิงบีบคางเฉินซู่ซู่แล้วจูบเธอทันที

อื้อ!

เฉินซู่ซู่ผลักเย่เฟิง ตีเย่เฟิง แต่ก็ไม่มีประโยชน์ ไม่นาน เธอก็เริ่มเคลิบเคลิ้ม

"คุณพ่อ คุณพ่ออยู่ไหน คุณพ่อกลับมาหรือยัง?"

ทันใดนั้น เสียงของเสียวเสี่ยวก็ดังขึ้น

เฉินซู่ซู่รู้สึกตัวทันที เธอหน้าแดง รีบผลักเย่เฟิงออก "ฉันทำกับข้าวเสร็จแล้ว อยู่ในครัว นายไปกินเองนะ!"

พูดจบ เธอก็วิ่งหนีไป

เย่เฟิงส่ายหัว ลูบริมฝีปาก วันนี้เขาจูบผู้หญิงสองคน รสชาติมันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

พูดตามตรง เขาไม่รังเกียจที่จะมีผู้หญิงหลายคนอยู่ข้างกาย ไม่ว่าจะเป็นเฉินซู่ซู่หรือเมิ่งเยว่ฉาน เขาก็ชอบทั้งคู่ ชาติที่แล้วเขาไม่เคยสัมผัส ชาตินี้เขารู้สึกว่าควรจะลองบ้าง

"เสียวเสี่ยวหิวแล้วใช่ไหม ไป ไปกินข้าวกับพ่อ"

เย่เฟิงอุ้มเสียวเสี่ยว พาเธอไปกินข้าว

ขณะที่กำลังกินข้าว ก็มีคนมา

"เถ้าแก่เย่อยู่บ้านไหม?"

เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง พาชายชรากับชายวัยกลางคนมาด้วย

ชายชราคนนี้ก้าวเดินอย่างมั่นคง น่าจะเป็นยอดฝีมือ อาจจะเก่งกว่าเมิ่งเยว่ฉานด้วยซ้ำ

แต่เย่เฟิงกลับจ้องไปที่ผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงคนนี้สวยมาก สวมชุดสีขาว ดูเหมือนดอกบัวขาวที่บริสุทธิ์

แต่เย่เฟิงไม่ได้สนใจความสวยของเธอ แต่เป็นเพราะเธอหน้า

เหมือนคนๆ หนึ่ง

หลี่ว์ซาน

เธอคือหลี่ว์เมิ่งเซียงน้องสาวของหลี่ว์ซาน?

"เถ้าแก่เย่ เราเจอกันอีกแล้ว!"

คนที่พูดคือชายวัยกลางคน เขาไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นเจ้าของร้านขายยาสมุนไพรจีนที่เย่เฟิงขายโสมอายุ 50 ปีให้เขา

"อ้าวเถ้าแก่หานนี่เอง กินข้าวหรือยังครับ จะนั่งกินข้าวด้วยกันไหม?" เย่เฟิงพูดพร้อมกับยิ้ม แต่สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่หลี่ว์เมิ่งเซียงตลอดเวลา

เหมือน เหมือนมากจริงๆ

ไม่ต้องคิดแล้ว เธอต้องเป็นน้องสาวของหลี่ว์ซานแน่ๆ

หลี่ว์ซานเอ๋ยหลี่ว์ซาน นายคงไม่คิดว่าฉันจะมาเจอน้องสาวนายที่นี่ หรอกมั้ง?

หานฝูไห่โบกมือปฏิเสธ "พวกเรากินมาแล้ว เถ้าแก่เย่ เรื่องที่ผมคุยกับคุณคราวที่แล้ว คุณน่าจะจำได้ นี่คือลูกค้าที่อยากซื้อโสมป่าอายุร้อยปีของคุณ"

"สวัสดีค่ะเถ้าแก่เย่ ดิฉันชื่อหลี่ว์เมิ่งเซียงก่อนหน้านี้ดิฉันมาที่หมู่บ้านชิงซานแล้ว ได้ยินว่าคุณเจอเรื่องวุ่นวาย กำลังจะช่วยเหลือ แต่ไม่คิดว่าคุณจะไม่เป็นอะไรแล้ว ช่างเป็นคนที่โชคดีจริงๆ" หลี่ว์เมิ่งเซียงยื่นมือออกมาจับมือกับเย่เฟิง

"คุณหลี่ว์เกรงใจไปแล้ว เชิญนั่ง" เย่เฟิงเชิญหลี่ว์เมิ่งเซียงและคนอื่นๆ ให้นั่งลง

หลี่ว์เมิ่งเซียงไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้าเรื่องทันที "เถ้าแก่เย่ ฉันคิดว่าคุณน่าจะรู้ว่าฉันมาที่นี่ทำไม ฉันอยากซื้อโสมป่าอายุร้อยปีของคุณ คุณตั้งราคาเลย"

"ก่อนหน้านี้คุณบอกทางโทรศัพท์ว่า คุณซื้อโสมป่าของผม เพื่อไปช่วยชีวิตคน ไม่ทราบว่าเป็นใครครับ?" เย่เฟิงถาม

"คุณปู่ของฉันค่ะ ท่านป่วย ต้องการโสมป่าเพื่อรักษาชีวิต!"

เย่เฟิงพยักหน้า "ในเมื่อเอาไปรักษาชีวิตคน คุณไม่กลัวว่าผมจะโก่งราคาคุณเหรอ?"

หลี่ว์เมิ่งเซียงตอบ "ไม่เป็นไร ไม่ว่าจะเท่าไหร่ ฉันก็จะซื้อ"

"ความกตัญญูของคุณ ทำให้ผมซาบซึ้งใจมาก เอาแบบนี้ ผมจะไม่ขายโสมป่าให้คุณ แต่ผมจะให้อย่างอื่นคุณ สิ่งนี้สามารถรักษาชีวิตคนได้เหมือนกัน และผลลัพธ์ดีกว่าโสมป่าร้อยเท่า"

เย่เฟิงหยิบขวดยาออกมา ยื่นให้หลี่ว์เมิ่งเซียง

"นี่คืออะไรคะ?" หลี่ว์เมิ่งเซียงเปิดขวดยาด้วยความสงสัย ข้างในมีเม็ดยาอยู่หนึ่งเม็ด สีขาว ดูธรรมดา แต่มีกลิ่นหอม

ลุงฝูที่นั่งข้างหลี่ว์เมิ่งเซียงได้กลิ่นหอมของยา ดวงตาที่ขุ่นมัวก็สู้แสงขึ้นมาทันที

"ถ้าคุณไม่รู้ ก็ถามตาแก่ข้างๆ คุณก็ได้ เขาน่าจะรู้" เย่เฟิงชี้ไปที่ลุงฝู