หนึ่งฝ่ามือพิชิตสวรรค์

"ความเร็วนั่นมันอะไรกัน!!"ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นอดอุทานออกมาไม่ได้

ทุกคนในที่นี้เมื่อประจักษ์แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดาก็พากันระเบิดพลังออกมา จากนั้นการโจมตีในรูปแบบต่างๆก็ประดังเข้าหาลั่วอู่หลินอย่างไม่หยุดยั้ง

แต่ทว่าด้วยดวงเนตรอสรพิษสวรรค์ที่ตอนนี้ถูกใช้งานอย่างเต็มที่การโจมตีพวกนั้นจะไปโดนลั่วอู่หลินได้อย่างไร ชายหนุ่มเคลื่อนไหวร่างกายเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพื่อหลบการโจมตีที่เต็มไปด้วยหลากหลาย จากนั้นเคลื่อนกายด้วยทักษะย่างก้าวเงาสนทยาฟาดฟันเหล่าชายฉกรรจ์ที่หมายจะสังหารเขาคนแล้วคนเล่าอย่างไร้ปราณี

หนึ่งคน สองคน สามคน........ลั่วอู่หลินสังหารเพิ่มได้อีกห้าคนก็ชะงักฝีเท้าหากรวมกับคนแรกที่เขาสังหารก็จะนับได้หกคนพอดี แต่ทว่าตอนนี้อีกสี่คนที่เหลือถอยหร่นไปไกลแม้แต่ระดับจอมปราชญ์ขั้นที่หนึ่งเองก็เช่นกัน

ลั่วอู่หลินตอนนี้ไร้ความกดดัน เพราะมันพวกมันทุกคนอยู่ในขอบเขตพลังที่เขาสามารถจัดการได้ "เป็นอะไรกันไปหมดละ จิตสังหารเมื่อครู่หายไปไหนกันหมด"

"หึ แค่สังหารสวะได้ไม่กี่คนอย่าได้มั่นใจจนเกินไป ข้าผู้เฝ้าประตูเถาอู่คนนี้จะเป็นคนดับลมหายใจของเจ้าเอง!!"ชายร่างกำยำที่คล้ายจะเป็นหัวหน้ากล่าวขึ้นพร้อมกับระเบิดพลังระดับจอมปราชญ์ขั้นที่หนึ่งออกมา ด้านหลังของมันคือภาพลักษณ์สวรรค์รูปร่างคชสารขนาดใหญ่ที่ดูน่ายำเกรงยิ่ง

ลั่วอู่หลินหรี่ตามองโดยไม่ได้ตื่นตระหนกอะไร โดยปกติในแดนเซียนหากไม่ใช่คนพื้นเมืองก็จะเป็นลูกหลานของเซียนอยู่แล้ว การที่ได้เห็นภาพลักษณ์สวรรค์เช่นนี้นั้นจึงไม่ใช่เรื่องที่แปลกแต่อย่างใด

"หมัดคชสารคลั่ง!!"หมัดของเถาอู่ตรงมาที่ลั่วอู่หลิน ด้านหลังของมันภาพลักษณ์สวรรค์เปล่งประกายพร้อมกับร่างปราณคชสารขนาดใหญ่ที่ถูกเผยออกมายกขาราวกับจะเหยียบชายหนุ่มให้จมดิน

"ตายให้ข้า!"เถาอู่เผยรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ลั่วอู่หลินไม่ได้ขยับกายไปไหน เขาง่างหมัดที่ตอนนี้ถูกห่อหุ้มไปด้วยเกราะราชามังกรอัสนีบาตทรราชสีดำและต่อยออกไปเต็มเเรง

"บูมม!!"

เสียงระเบิดดังกึกก้อง ร่างปราณคชสารยักษ์บัดนี้ถูกโจมตีจนแตกร้าวและค่อยๆสลายหายไป เถ้าอู่กระอักเลือดคำใหญ่แววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวจับจ้องไปยังลั่วอู่หลินที่ตอนนี้ผ้าคลุมสีดำหลุดลอยออกไปจนทำให้ใบหน้าที่ดูหล่อเหลาและเฉยชา

"ได้แค่นี้เห็นทีว่าข้าจะประเมิณเจ้าสูงเกินไป"ชายหนุ่มแสยะยิ้ม มือคว้าจับเคียวปีศาจสีดำและพุ่งตัวไปอย่างรวดเร็วด้วยย่างก้าวเงาสนทยา เพียงเวลายังไม่ถึงสามลมหายใจสมุนของเถาอู่ที่เหลือก็พลันถูกฟาดฟันจนร่างกายขาดเป็นชิ้นๆ

ลั่วอู่หลินไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไป รีบผสานเคียวปีศาจกับสายฟ้าทรราชเข้าด้วยกันและพุ่งเข้าหาเถาอู่จนทำให้มันถึงกับตื่นตระหนกยิ่ง

"กำแพงคชสาร"เถาอู่ถอยหร่นทุบพื้นดิน จากนั้นกำแพงขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นมา

"เหอะ คิดว่าจะหลบข้าพ้นหรือ"ลั่วอู่หลินกล่าว ตัวเขาที่ตอนนี้กำลังเคลื่อนที่รวดประดุจสายฟ้าพลันเปลี่ยนทิศทางในทันที ก่อนที่จะถึงกำแพงดินขนาดใหญ่ชายหนุ่มก็กระโดดขึ้นฟ้าข้ามกำแพงไป ทว่ากลับต้องพบเจอกับหมัดคชสารคลั่งของเถาอู่พุ่งตรงมาที่ตัวเขาอย่างรวดเร็ว

"ฮ่าๆๆโง่เง่า!!"เถาอู่เผยจิตสังหารอันแรงกล้าออกมา เนื่องจากมันคาดการณ์ล่วงหน้าเอาไว้แล้วจึงได้ต่อยหมัดออกมาดักลั่วอู่หลินอย่างแม่นยำ

"เจ้าสิโง่เง่า รู้ทั้งรู้ว่าทักษะนี้ใช้ไม่ได้ผลกับข้าแต่ก็ยังใช้"ชายหนุ่มกล่าวสวนกลับ ทันใดนั้นมือที่ว่างอยู่ก็เปลี่ยนเป็นเกราะแขนราชามังกรอัสนีบาตทรราชอีกครั้งและปะทะกับหมัดคชสารคลั่งในทันที

"เปรี้ยง!!"

หมัดของลั่วอู่หลินหมัดนี้ทำลายหมัดของอีกฝ่ายจนสิ้นซากอีกครา จากนั้นด้วยความเร็วของย่างก้าวเงาสนทยา คมเคียวของลั่วอู่หลินก็ผ่านคือของอีกฝ่ายไปอย่างง่ายดาย

"ไม่....!!!"

เถาอู่เอ่ยปากขึ้นมาแต่ทว่านั่นคือคำพูดสุดท้ายของมัน ความเจ็บปวดบริเวณคอเริ่มเด่นชัดขึ้นจากนั้นมุมมองของมันก็เริ่มเปลี่ยนไปก่อนที่ดวงตาจะไร้ประกายแห่งชีวิตในที่สุด ใช่! มันตายแล้ว ตายด้วยความเร็วสูงจนร่างกายหรือแม้แต่สมองก็ยังตามไม่ทัน ดังนั้นก่อนตายในใจของมันจึงตกอยู่ในความหวาดกลัวสุดขีดยิ่ง

ส่วนตัวของลั่วอู่หลินหลังจากสังหารเถาอู่ได้เขาก็พลันรู้สึกถึงลมปราณของทั้งสิบคนที่เขาสังหารไหลเข้ามาในร่างกายอย่างไม่หยุดยั้ง

"พลังพวกนี้ยังคงสกปรกมาก ดังนั้นข้าจะกลั่นมันให้ส่วนเจ้าก็เข้าไปยังหอคอยชั้นห้าซะเพื่อที่จะดูดซับมัน"ไฉ่เยว่เอ่อร์กล่าว ลั่วอู่หลินก็พยักหน้า จากนั้นก็เดินจากไปสบัดเลือดออกจากเคียวปีศาจเก็บมันและเดินจากไป

การกระทำของเขาแน่นอนมีผู้คนมากมายที่เห็นเหตุการณ์แต่ทว่าด้วยความหวาดกลัวจึงได้ออกจากเขตดินแดนโบราณและมองดูชายหนุ่มด้วยความครั่นคร้ามเพียงเท่านั้น และต้องบอกก่อนว่าผู้เฝ้าประตูเถาอู่ที่ลั่วอู่หลินสังหารไปฝีมือดีที่สุดและปกครองทุกคนที่อยู่ที่นี่ เมื่อมันตายแล้วคนอื่นที่เหลือจะกล้าลงมือกับลั่วอู่หลินอีกหรือ

คำตอบคือไม่!! ขนาดเถาอู่ยังตายแล้วพวกมันจะไปเหลืออะไร ยิ่งคิดถึงภาพที่น่าสยดสยองเมื่อครู่ในใจก็พรั่นพรึงไม่หาย โชคยังดีที่พวกมันไม่ได้เข้าร่วมการล่าในครั้งนี้และออกจากเขตดินแดนโบราณได้ทัน ไม่เช่นนั้นลั่วอู่หลินอาจจะไม่ไว้ชีวิตพวกมันก็เป็นได้

"พระเจ้า!! เถาอู่คนนั้นไม่สามารถสู้ชายคนนั้นได้เลย เป็นไปได้อย่างไร"

"พวกเราควรรีบหนี ไม่เช่นนั้นหากเซียนคชสารคลั่ง เถาเทียน รู้เข้าพวกเราจะต้องโดนตามล่าแน่ๆ และเมื่อถึงเวลานั้นคงหนีไม่พ้นความตาย"

"ใช่ๆ!! พวกเราไปกันเถอะ ข้าไม่อยากจะอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว"เหล่าสมุนที่เหลือรอดพากันแตกตื่นก่อนจะพากันพุ่งทะยานหนีจากไป

ในเวลานั้นเอง ณ บริเวณขุนเขาขนาดใหญ่ ชายร่างกำยำที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ลืมตาขึ้นพร้อมกับไอสังหารที่ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ใบหน้าแสดงให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก และนั่นไม่ใช่อื่นนอกจากเซียนคชสารคลั่ง เถาเทียน ที่เหล่าสมุนของเถาอู่กล่าวถึง

"ใคร!! ใครมันกล้าสังหารบุตรชายของข้า!!"เถาเทียนกล่าว หมัดที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวต่อยไปที่ภูเขาจนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ก่อนที่จะใช้ทักษะลับที่มันประทับเอาไว้กับร่างกายของบุตรชายในทันที

ซึ่งเมื่อใช้แล้วสิ่งที่เห็นคือภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเถาอู่ในระยะเวลาหนึ่งวันที่ผ่านมา ดังนั้นมันจึงเห็นใบหน้าของลั่วอู่หลินซึ่งเป็นคนสังหารลูกชายมันอย่างชัดเจน

"ไอ้เด็กเวรคนนี้นี่เอง!! ตาย มันต้องตาย!!"เถาเทียนเอ่ยปากอย่างโกรธแค้น จากนั้นมันก็บินออกไปจากถ้ำ เพื่อตามหาลั่วอู่หลินชายที่ฆ่าลูกของมัน แต่ทว่าช่างน่าเสียดายยิ่งที่มันไม่ทันเสียแล้ว ลั่วอู่หลินตอนนี้อยู่ในหอคอยชั้นที่ห้าและกำลังดูดซับพลังปราณที่ได้รับอย่างสงบ ดังนั้นต่อให้เถาเทียนตามหาจนทั่วทั้งดินแดนโบราณแห่งความว่างเปล่าก็ไม่มีทางได้พบเจอตัวของชายหนุ่มในวันสองวันนี้อย่างแน่นอน