อัศวินดำโค่นอำนาจ(黑骑)

แสงสีชมพูปกคลุมห้องโรงแรม กลิ่นปลุกอารมณ์อบอวลอยู่ในอากาศทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับพวกเขาตกอยู่ในภาพมายา เมื่ออู่ฉีเห็นเด็กสาวนอนอยู่ในกล่องอัตราเต้นหัวใจเขาที่ไม่เคยถูกเร่งด้วยเพศตรงข้ามกลับค่อยๆเพิ่มความถี่ และผิวเขา ซึ่งสามารถควบคุมอุณหภูมิร่างกายในสภาพแวดล้อมอุณหภูมิต่ำหรือสูงอย่างโหดร้ายกลับร้อนขึ้น

เพราะร่างของเด็กสาวถูกมัดด้วยริบบิ้นสีแดงเธอจึงไม่สามารถยืดตัวได้ดี ทุกการเคลื่อนไหวถูกจำกัดจนดูน่าสงสารมาก ผิวขาวเนียนด้านนอกริบบิ้นสามารถเปลี่ยนชายให้เป็นอสูรร้ายได้

“หวังเซิ่ง นี่มันหมายความว่ายังไง?”อู่ฉีรู้สึกว่าร่างกายเขาแปลกไปเขาก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

แต่ของขวัญชิ้นนี้กลับไม่ปล่อยเขาไป ด้วยเสียงขยับในกล่องฝ่ามือเรียวขาวสองข้างยื่นออกจากกล่องงยาวในสภาพถูกมัด เอนพิงกับขอบกล่องยืนขึ้นในสภาพเปลือยกาย อู่ฉีเห็นใบหน้าสีชมพูงดงามของเด็กสาวริบบิ้นอีกครั้งในสายตาอู่ฉี ดวงตาโตน่ารักกลับดูอันตรายยิ่งกว่าดวงตาสีลาวาของยักษ์จอมทำลาย

อู่ฉีตื่นตัว พบว่าเขาถอยไปจนชนขอบเตียงรูปหัวแล้วเขาทิ้งตัวบนเตียงโดยไม่มีที่ให้หนีอีกเด็กสาวริบบิ้นคลานออกจากกล่องยาวและไม่สามารถยืนขึ้นได้ เธอขยับมือและเขย่ากระดึ๊บมาหาอู่ฉีเหมือนหนอน

ขณะคลาน ก้นงอนก็ส่ายไปมาเหมือนลูกตุ้มมันช่างเย้ายวนจนทำให้เหล่าชายฉกรรจ์เลือดไหลหมดตัวได้!

อู่ฉีเองก็เป็นผู้ชาย เขานั่งเงียบๆจ้องเด็กสาวน่ารักคลานมาที่เท้าเขา ตั้งเข่าขึ้นให้สูงระดับเดียวกับเขา

หน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กันจนจมูกแทบชนดวงตาดำคู่งามของอู่ฉีสบกับดวงตาเขินอายของเด็กสาว เกิดกระแสไฟฟ้าชนกันอย่างรุนแรงทำให้หัวใจทั้งคู่เต้นแรง

สำหรับเด็กสาวริบบิ้น ชายแรกที่เธอรับใช้ดูดีมากซึ่งเธอไม่เคยคิดฝัน

เมื่อมาถึงจุดนี้ อู่ฉีไม่ถอยอีกเด็กสาวริบบิ้นยื่นมือมาตรงหน้าอกอู่ฉี ผลักร่างเขานอนลงกับเตียงจากนั้นก็ยกเอวบอบบางขึ้น นั่งลงบนส่วนล่างเขา ผิวนุ่มละเอียดอ่อนสัมผัสกับผิวเขาถูกับหน้าท้องแข็งแกร่งของอู่ฉี ทำให้ร่างกายเขาร้อนรุ่มไปหมด!

เด็กสาวปาดนิ้วไปรอบคอของอู่ฉีและเริ่มช่วยอู่ฉีถอดเสื้อผ้า ริมฝีปากคล้ายเชอรี่เผยอเล็กน้อย คอประดุจหงษ์ก้มลงมาเหมือนกำลังจะส่งลูกเชอรี่เข้าปากอู่ฉี

เพียงเมื่ออู่ฉีกำลังดื่มด่ำกระแสไฟฟ้าก็พลังระเบิดจากหัวใจที่เต้นกระหน่ำเขาและจากนั้นก็ไหลไปทั่วตัวเขาเหมือนงู ขนของเขาเหมือนคนหมดแรง ห่อเหี่ยวลงและกล้ามเนื้อที่ผ่อนคลายก็รัดแน่นอู่ฉีพลันรู้สึกถึงอันตรายจากนิ้วทั้งสิบของเด็กสาวที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยนเขาโยกหัวไปทางขวาโดยไม่รู้ตัว!

และความจริงก็เป็นไปตามที่สัญชาตญาณของอู่ฉีร้องบอกนิ้วที่อ่อนโยนของเด็กสาวพลันเปลี่ยนเป็นหมัดแข็ง เธอโจมตีใส่คางของอู่ฉีด้วยระยะห่างแค่สามเซนติเมตร!

ระยะห่างนี้ไม่ใช่อะไรที่หลบเลี่ยงได้แม้กระทั่งมนุษย์ผู้มีการตอบสนองสูงอู่ฉีเอียงหลบไม่ปล่อยให้หมัดของเด็กสาวโดนคางเขา แต่ให้โดนขากรรไกรแทน

ครั้งสุดท้ายที่เขาโดนโจมตีขากรรไกรคือตอนไหน?อู่ฉีจำได้ชัดว่ามันเป็นตอนเขาอายุ10ขวบเขาถูกหมัดขวาของลิงชกใส่อย่างแรงตอนกำลังล่าในป่า แม้มันจะเจ็บจนหายใจไม่ออกไปชั่วขณะและขากรรไกรก็เกือบเคลื่อนหลุดแต่ก็ยังดีกว่าการถูกชกใต้คางจนหมดสติโดยตรง

หมัดของเด็กสาวเบามาก แต่เธอก็ชกมันสุดแรงเกิดความกลัวและการโต้ตอบเกิดขึ้นทันทีในระบบความคิดของอู่ฉี กล้ามเนื้อท้องของอู่ฉีเหมือนภูเขาที่พลันบวมขึ้นในช่วงแผ่นดินไหวส่งแรงผลักร่างของเด็กสาวให้ลอยสูงขึ้นครึ่งเมตร

แรงหมัดเขามีมากถึง985จินเทียบได้กับเครื่องจักรสังหาร ตอนนี้ เขาเหยียดมือขวาออกไปคว้ามือขวาของเด็กสาวพลิกไปทางซ้าย จับเธอกระแทกลงกับเตียง

อู่ฉีกลิ้งตัวขึ้นคร่อม กดหน้าเธอลงกับเตียงความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เด็กสาวส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

เหนือสิ่งอื่นใดแขนแข็งแรงของอู่ฉีเปรียบเสมือนพันธนาการที่ไม่อาจทำลายได้ ซึ่งล็อคคอเด็กสาวไว้ในท่าเช่นนี้ ต่อให้มันเป็นหวังเซิ่งเขาก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นจากการจับกุมของอู่ได้ นับประสาอะไรกับเด็กสาวแสนบอบบางเมื่อเด็กสาวคิดโจมตีเขาจนหมดสติ อู่ฉีก็มองเธอเป็นศัตรูไปแล้วเขาจะปฏิบัติต่อศัตรูทุกคนอย่างเท่าเทียม ไม่ว่าจะเป็นผู้ชาย ผู้หญิงเด็กหรือคนแก่ หรือแม้แต่สัตว์ตัวน้อยแสนน่ารัก

“อย่าฆ่าฉัน!”เด็กสาวตะโกนเสียงแหบเสียงตะโกนนี้ผสมกับเสียงร้องไห้ เมื่ออู่ฉีมองจากด้านข้างเขาเห็นดวงตาคล้ายดอกท้อของเธอมีน้ำตาไหลเป็นประกาย

“บอกเหตุผลมาว่าทำไมฉันควรปล่อยเธอไป”อู่ฉีกล่าวอย่างไม่แยแสอารมณ์กระสับกระส่ายในตัวเขาถูกยับยั้งจนหมด สำหรับศัตรูเขาไม่มีความเห็นอกเห็นใจให้

“ฉัน ฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายคุณฉันแค่อยากทำให้คุณหมดสติและหนีไป”เด็กสาวตัวสั่นมือแข็งแกร่งของอู่ฉีสามารถหักคอเปราะบางของเธอได้ตลอดเวลา มันทำให้เธอกลัวมา

แค่ออกแรงสักนิดอู่ฉีสามารถทำให้เด็กสาวเงียบไปตลอดกาลได้ แต่อู่ฉีไม่อยากเป็นฆาตกร เขายกแขนออกพลิกตัวและกระโดดขึ้นจากเตียงใหญ่

มือเขาไม่ชอบฆ่านับประสาอะไรกับเลือดของสิ่งมีชีวิตไร้ภัยคุกคาม

“ในเมื่อการขายร่างกายไม่ใช่ความตั้งใจของเธองั้นก็ไปซะเถอะ”อู่ฉีกล่าวอย่างเรียบง่าย เดินไปนั่งบนโซฟาสีชมพูตรงข้ามเตียงรูปหัวใจเอนหลังพิงเบาะโซฟา

คืนนี้ เขาถูกหลอกโดยหวังเซิ่ง