เมื่อเห็นว่าเื่ราวนั้นเริ่มที่จะบานปลายแล้วผู้ที่เป็คนดำเนินการแข็งขันก็บอกให้เริ่มการประลองในทันทีเพราะถึงยังไงซะคนที่จัดงานประลองนี้ขึ้นมาก็เป็คนของคริสตินทั้งหมด เมื่อเห็นว่าเ้านายของตัวเองนั้นไม่สามารถรับมือกับเอริคได้นั้นพวกเขานั้นก็พาเขาออกมาจากสถานการณ์นั้นทันที
ถึงแม้ว่ามันจะเป็เื่ที่น่าอายที่ตัวเองนั้นต้องพึ่งพาคนของตัวเองเพื่อให้หลุดออกมาแบบนั้นแต่เขานั้นก็คิดเอาไว้แล้วว่าในการประลองนั้นเขาจะเอาคืนสิ่งที่ตัวเองได้รับอย่างสาสมแน่นอน
ตอนนี้คริสตินนั้นโกรธเป็อย่างมาก เขารู้สึกว่าตัวเองนั้นเสียศักดิ์ศรีเป็อย่างมากเพราะโดนคนไม่เอาไหนอย่างเอริคนั้นหักหน้าท่ามกลางฝูงชนแบบนี้ เพราะฉะนั้นเขาจึงตั้งตารอการต่อสู้ในครั้งนี้อย่างใจจดใจจ่อเลยทีเดียว
แน่นอนว่าคนของเขานั้นก็ไม่ทำให้เขานั้นผิดหวังเมื่อเห็นว่าทุกอย่างนั้นพร้อมแล้วเขาก็เริ่มการประลองนี้ทันที
"ตอนนี้การประลองนั้นได้เริ่มขึ้นแล้ว ทั้งสองฝ่ายโปรดแสดงของเดิมพันที่ตัวเองนั้นเอามาด้วย"
เมื่อพูดจบทุกคนนั้นก็มองขึ้นไปบนแท่นที่โอฟีเลียนั้นนั่งอยู่
แน่นอนว่านางนั้นไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิดที่ทุกคนนั้นมองมาที่นางแบบนั้น
เมื่อเห็นว่าฝั่งของเอริคนั้นสามารถยืนยันได้แล้วก็เป็ทางฝั่งของคริสติน
"เอาล่ะ ในตอนนั้นข้านั้นยังไม่ได้พูดออกไปว่าจะนำเอาอะไรมาเป็สิ่งของเดิมพัน เพราะข้านั้นก็ไม่ได้คิดว่าเื่ราวนั้นจะดำเนินมาถึงจุดนี้ได้ เพราะงั้นท่านลอร์ดท่านได้โปรดพูดมาเถิดว่าท่านนั้น้าเท่าไหร่"
คริสตินนั้นพูดอย่างสบายๆเหมือนกับว่าการเดิมพันในครั้งนี้นั้นมันไม่ได้ทำให้เขานั้นเดือดร้อนเลย นั่นทำให้หลายๆคนนั้นชื่นชมเขาเป็อย่างมาก เอริคเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาทันที
"โอ้ เป็งั้นเองสินะ งั้นข้าก็ไม่อยากจะให้มันเสียเวลาไปมากกว่านี้แล้ว เอาเป็ว่าหากข้าชนะข้าขอเหมืองเแร่เหล็กของตระกูลรอสเตอร์ในพรีออนทั้งหมดเลยก็แล้วกัน"
"อะไรนะ!!!!!"
"บ้าไปแล้ว!!!!!"
"เอาจริงหรอเนี้ย!!!!!"
ทุกคนนั้นใกับของที่เอริคนั้น้าที่จะได้เมื่อชนะการประลอง ถึงแม้ว่าพวกเขานั้นจะไม่เชื่อว่าเอริคนั้นจะสามารถเอาชนะคริสตินได้ก็เถอะ แต่การที่เอริคนั้นขอแบบนี้มันก็แสดงให้ทุกคนนั้นเห็นว่าเขานั้นไม่ได้ล้อเล่นเลยสักนิด
"ท่านลอร์ด นี่ท่านล้อข้าเล่นงั้นหรอ สิ่งที่ท่านของนั้นมันจะมากเกินไปมั้ย?"
คริสตินกัดฟันแล้วพูดออกมาเพราะเขานั้นคิดว่าเอริคนั้นคิดที่จะปั่นหัวเขาเล่นเท่านั้น
"ล้อเล่น?"
"ข้าดูเหมือนคนที่จะพูดล้อเล่นแบบนั้นหรอ สถานะของเ้านั้นมันยังไม่พอที่จะให้ข้านั้นพูดจาล้อเล่นกับเ้าหรอกนะ"
กร๊อดดด!!!!!
คริสตินกัดฟันแน่นทุกครั้งเมื่อเอริคนั้นพูดออกมาเพราะทุกครั้งที่เอริคนั้พูดกับเขาเอริคจะย้ำอยู่เสมอว่าสถานะของพวกเขาทั้งสองคนนั้นมันต่างกันซึ่งเขาก็็ไม่สามารถเถียงกลับไปได้เช่นกัน
"เอาล่ะ ถ้าท่านไม่ได้ล้อเล่นแต่ท่านก็ควรจะรู้ว่าสิ่งที่ท่านเรียกร้องมานั้นมันมีค่ามากเพียงใดใช่มั้ย ข้าบอกเลยว่ามันเป็ไปไม่ได้!!!"
คริสตินนั้นเริ่มที่จะหมดความอดทนแล้วเพราะเขานั้นไม่สามารถที่จะมองดูสีหน้าที่เอริคนั้นทำท่าเยาะเย้ยเขาอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ได้ เอริคยิ่งเห็นแบบนั้นก็ยิ่งยิ้มออกมาอย่างได้ใจ เพราะตอนนี้เขานั้นรู้แล้วว่าถึงแม้ว่าคริสตินนั้นจะเป็คนที่ดูฉลาดมากแค่ไหนแต่เขานั้นก็ยังมีจุดอ่อนอยู่ เขานั้นยังไม่มีประสบการณ์มากมายอะไรนัก และโดนยั่วยุได้ง่ายเป็อย่างมากซึ่งเป็เื่ที่ดีสำหรับเอริคในตอนนี้เป็อย่างมาก
"หึ!!!"
"มีค่า!!?"
"งั้นเ้ากำลังจะบอกว่าสิ่งของพวกนั้นมันมีค่ามากกว่าคู่หมั้นของข้างั้นสินะ ข้าจะบอกอะไรให้ ต่อให้เ้านั้นเอาตระกูลรอสเตอร์มาพนันทั้งตระกูลมันก็ยังไม่มีค่าเทียบเท่ากับเสี้ยวเล็บของโอฟีเลียด้วยซ้ำ ข้าขอแค่เหมืองเหล็กทั้งหมดแค่นี้ก็ถือว่าไว้หน้าพวกเ้ามากมายนักแล้ว!!!"
ทุกคนนั้นเงียบไปในทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น เพราะในวันนี้ทุกคนนั้นรู้สึกได้อย่างชัดเจนเลยว่าวันนี้นั้นเอริคนั้นเหมือนจะเหนือกว่าคริสตินในทุกด้านเลยไม่ว่าจะพูดอะไรออกไป ถ้าไม่ใช่เพราะพฤติกรรมที่ผ่านมาของเขานั้นมันก็อาจจะทำให้ทุกคนนั้นหันมาสนับสนุนเขาก็เป็ได้
โอฟีเลียที่ได้ยินสิ่งที่เอริคพูดออกมานั้นก็มีสีหน้าที่เขินอายออกมาเล็กน้อยนั่นทำให้นางนั้นยิ่งดูสวยงามเข้าไปอีก แต่นางนั้นก็ยังสงสัยอยู่ว่าสิ่งที่เอริคพูดออกมานั้นเขาพูดมันออกมาจากใจจริงหรือไม่
ส่วนคริสตินที่พูดออกมาแบบนั้นก็ไม่สามารถพูดอะไรออกได้อีกต่อไป
เพราะเขานั้นเหมือนถูกบังคับให้เลือกอย่างใดอย่างหนึ่งโดยที่ไม่สามารถขัดขืนได้เลย
ถ้าเขาไม่ยอมงั้นก็แสดงว่าเขานั้นไม่ได้เห็นว่าโอฟีเลียนั้นไม่มีค่าอะไร
แต่ถ้าเขายอมมันก็จะเป็การพ่ายแพ้ของเขาอีกครั้งต่อเอริค
ซึ่งแน่นอนว่าเขานั้นไม่สามารถยอมรับมันได้อย่างแน่นอน เพราะถ้าเขายอมศักดิ์ศรีของเขานั้นจะป่นปี้เป็แน่แท้ แล้วชื่อเสียงที่เขาสะสมมาก็จะด่างพร้อยเป็พูดถึงกันไปอีกนานแน่นอน
"เรายอมรับคำขอของท่าน ท่านลอร์ด!!!"
ในขณะที่ทุกคนนั้นกำลังรอดูว่าคริสตินนั้นจะทำอย่างไรเมื่อโดนเอริคนั้นกดดันอย่างคาดไม่ถึงแบบนี้ก็ได้มีเสียงพูดขึ้นมาว่ายอมรับในสิ่งที่เอริคนั้นร้องขอเป็สิ่งของเดิมพัน ทุกคนหันไปมองที่มาของเสียงนั่นในทันที
"ท่านพ่อ!!!"
"น่ายท่าน!!!"
"ท่านผู้นำตระกูล!!!!"
คนของคริสตินนั้นลุกขึ้นทักทายชายวัยกลางคนที่เดินมาถึงแล้วตอบรับสิ่งที่เอริคนั้น้าไป ซึ่งเขาก็เป็ผู้นำตระกูลรอสเตอร์คนปัจจุบัน อีวาน รอสเตอร์ แล้วก็ยังเป็พ่อของคริสตินอีกด้วย
เขานั้นมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นี้ตั้งนานแล้ว เพราะถึงยังไงเื่นี้นั้นก็เป็เรืื่องที่สำคัญเื่หนึ่งของตระกูลรอสเตอร์เลยทีเดียว อย่าคิดว่านี่คือการประลองกันเพื่อแย่งผู้หญิงเท่านั้น แต่ต้องมองไปถึงเื้ัของเื่นี้นั่นก็คือพ่อของโอฟีเลียด้วย
ตอนนี้เมืองพรีออนนั้นอยู่ภายใต้การดูแลของแฮรี่ ถ้าหากว่าตระกูลรอสเตอร์กับจอห์นสันนั้นรวมกันเป็หนึ่งได้แล้วละก็ เมืองนี้จะตกเป็ของใครมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นในตอนนี้เขาจึงโมโหเป็อย่างมากที่ลูกชายของเขานั้นเพรี้ยงพร้ำให้กับคนอย่างเอริคจนทำให้เขานั้นต้องออกมาจัดการเื่ทั้งหมดด้วยตัวเอง
"ข้าสามารถรับรองสิ่งที่ท่านร้องขอได้ท่านลอร์ด แต่ว่าสิ่งที่ท่านพูดนั้นมันจะเกินไปหรือไม่ที่บอกว่าตระกูลของข้านั้นไม่มีค่าเทียบเท่ากับเศษเสี้ยวเล็บของคุณหนูโอฟีเลียน่ะ นี่ท่านจงใจดูถูกตระกูลข้าอย่างงั้นหรอ"
อีวานพูดออกมาพร้อมกับทำสีหน้าเหี้ยมเกียมออกมาด้วย นอกจากจะข่มเอริคกลับลงไปแล้วเขายังเตือนเป็นัยๆอีกด้วยว่าตอนนี้พวกเขานั้นไม่ได้กลัวสถานะขุนนางของเอริคเลย ถึงแม้ว่าเอริคจะไม่รู้เื่ที่เขานั้น้าที่จะบอกแต่กับคนที่มาด้วยอย่างแฮ่รี่กับอเล็กซ์เข้าใจมันอย่างแน่นอน