ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 140 จับไก่ป่า(ฟรี)

เหลียนเซวียนพอใจกับสถานการณ์นี้มาก สิ่งเดียวที่ยังขาดคือพ่อไก่ตัวใหญ่ที่ยังคงเกาะอยู่บนที่สูงคอยปกป้องครอบครัว ไม่มีทีท่าว่าจะลงมาแย่งอาหารเลย

"ก็ต้องขออภัยแล้ว จับโจรต้องจับหัวโจรก่อน" 

เธอคิด ต้องจัดการพ่อไก่ตัวใหญ่นี้ก่อน แม่ไก่คงไม่ทิ้งอาหารอร่อยพาลูกไก่หนีไป

เธอหยิบไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมา เล็งที่ปีกของพ่อไก่แล้วขว้างไป ควบคุมแรงได้พอดี ไม่ถึงกับฆ่ามัน แต่ทำให้มันบินไม่ได้

"วิ้ว!"

พ่อไก่ร้องอย่างเจ็บปวดแล้วร่วงลงมาจากต้นไม้ เสียงของมันเป็นสัญญาณเตือนภัยให้แม่ไก่ทั้งห้าตัวกระพือปีกบินหนีไปไกล ลูกไก่แม้จะยังบินไม่ได้ แต่ก็วิ่งตามแม่ไปในทิศทางเดียวกันทันที

ยอดเขาที่เคยเสียงดังอึกทึกเงียบสงัดลงในพริบตา

เหลียนเซวียนเดินไปหยิบพ่อไก่ขึ้นมา มัดปากและขา แล้วโยนลงในถังน้ำของเธอ

ตรวจสอบดู: ค่ารังสี 89% 

ทั้งสองคนเริ่มวางกับดักอย่างรวดเร็ว เธอนำก้อนข้าวโพดทั้งหมดออกมาวางในจุดที่ฝูงไก่ป่ารวมตัวกันเมื่อครู่ จากนั้นกางตาข่ายใหญ่ขึ้น ไม้ที่รองรับตาข่ายถูกผูกไว้กับสายเบ็ดสองเส้น เพียงรอให้ไก่ป่ากลับมาและเข้าในพื้นที่ที่ตาข่ายครอบคลุม ก็สามารถดึงสายเบ็ดเพื่อจับแม่ไก่และลูกไก่ได้ในคราวเดียว

ทั้งสองซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้เงียบๆ เธอไม่รู้จริงๆ ว่าแม่ไก่จะพาลูกไก่กลับมาหรือไม่ อาจจะรอเปล่าครึ่งวันก็ได้ แต่ก็ไม่มีทางเลือก ถ้าไม่ได้ผล ก็ต้องรอให้น้ำลดแล้วค่อยมาอีกครั้ง

เหลียนเซวียนมอบภารกิจรอนี้ให้น้องชาย ส่วนตัวเองวิ่งไปในทิศทางตรงข้ามกับฝูงไก่เพื่อเก็บเห็ดต่อ จะได้ไม่เสียเวลาทั้งสองทาง

ประมาณสี่โมงครึ่ง เหลียนเซวียนเก็บเห็ดหลากสีได้อีก 30 กว่าดอก และกำลังจะลงเขาไปรอเรือ แต่นาฬิกาข้อมือของเธอก็ส่งเสียงดังขึ้นทันที เธอรับสาย ได้ยินเหลียนอี้ตะโกนอย่างตื่นเต้น 

"พี่! จับได้แล้ว! จับได้แล้ว! รีบกลับมาเร็ว! ไก่ป่าทั้งหมดถูกผมจับได้แล้ว! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!"

เหลียนเซวียนถือถังน้ำวิ่งกลับไป วิ่งเต็มกำลังไปถึงยอดเขา เห็นตาข่ายเต็มไปด้วยแม่ไก่ 5 ตัว และลูกไก่ 13 ตัว

ตรวจสอบคร่าวๆ แม่ไก่ทั้ง 5 ตัวมีค่ารังสีสูงกว่า 80% ทั้งหมด ลูกไก่ต่ำกว่านิดหน่อย อยู่ในช่วง 65% ถึง 80% ทั้งหมดไม่เหมาะสำหรับการบริโภคในตอนนี้

ตามกฎแล้ว การนำสัตว์เหล่านี้กลับไปถือเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย ดังนั้นการเดินทางกลับวันนี้ยังคงต้องให้หัวหน้าทีมชินช่วยปิดบังอีกครั้ง

หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ทุกคนรอที่จุดขึ้นเขา ไม่นาน ชินสือเยว่ก็ขับเรือมารับเหลียนเซวียนและครอบครัวเป็นกลุ่มแรก

แม่ไก่และลูกไก่ถูกมัดปากและเท้า ครอบครัวไก่ป่าทั้งหมดถูกใส่ลงในถังอย่างเป็นระเบียบ ปิดฝาให้ดี เพื่อป้องกันไม่ให้พวกมันขาดอากาศตาย เหลียนเซวียนยังเจาะรูเล็กๆ ที่ด้านข้างถังเพื่อให้อากาศเข้าได้ด้วย

ตอนขึ้นเรือ ชินสือเยว่เริ่มชินกับการที่พ่อลูกตระกูลเหลียนยกถังนั่นถังนี่ขึ้นเรือในทุกๆ วัน

แม้เธอจะรู้ว่าผลผลิตเหล่านี้ไม่ได้กินได้ทั้งหมด แต่พวกกุ้งและหนูพวกนั้น ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นจะเจอได้ง่ายๆ

‘หลายกล่องขนาดนี้ ต้องมีอะไรกินได้บ้างแน่ๆ โชคดีกว่าคนที่ไปเก็บแต่ใบไม้มากนัก’ ชินสือเยว่คิด

เหลียนเซวียนหยิบถุงผ้าป่านที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ข้างในมีเห็ดพอร์ชินีที่มีรังสีระดับกลาง 2 ดอก และเห็ดแถวที่มีรังสีระดับกลาง 6 ดอก

เห็ด 8 ดอกรวมกันมีน้ำหนักกว่า 3 ชั่ง ถ้าเอาไปขาย ก็ได้เงินอย่างน้อย 2,000 หยวน

หัวหน้าทีมชินรับเห็ดไปด้วยรอยยิ้ม คิดในใจว่าคนตระกูลเหลียนนี่รู้จักการเอาใจและใจกว้างจริงๆ ให้ผลผลิตจากการเก็บของเก่าด้วย

น่าเสียดายที่กิจกรรมล่าสัตว์ที่ทางการจัดก็จบลงแล้ววันนี้ ไม่รู้ว่าต่อไปจะมีโอกาสร่วมงานกับครอบครัวเหลียนอีกหรือไม่

ขณะกลับบ้าน เหลียนเซวียนสังเกตว่าระดับน้ำในภูเขาลดลงไปมากเมื่อเทียบกับตอนเช้า แม่น้ำในชุมชนแออัดก็เช่นกัน ถ้าคืนนี้ไม่มีฝน พรุ่งนี้เรือเล็กคงเข้าไปในภูเขาไม่ได้แล้ว

ไม่เกินสองวัน น้ำในฐานทัพหมิงเยวี่ยก็จะลดลง เหลียนเซวียนจะสามารถไปจับปลาที่ทะเลสาบของเธอได้สักที แม้สองวันนี้จะมีผลผลิตในภูเขา แต่ทรัพยากรในภูเขาก็ยังด้อยกว่าทะเลสาบของเธอมาก

คืนนี้เป็นอีกคืนที่ต้องไม่ได้นอน เพราะนำเห็ดกลับมามากเกินไป

พอถึงบ้าน เหลียนเซวียนก็พบว่ารถเข็นไฟฟ้าของแม่มีการเปลี่ยนแปลง เธอผูกรถเข็นเด็กเข้ากับรถเข็นวีลแชร์ ทำให้ไม่ว่าแม่จะขับรถไปไหน ก็สามารถพาเด็กทั้งสองไปด้วยได้

ทำให้ทั้งทึ่งในความฉลาดและความเข้มแข็งของแม่ แต่ก็อดรู้สึกใจหายไม่ได้

เหลียนเซวียนตัดสินใจในใจว่า หลังจากนี้จะพยายามไม่พาพ่อเหลียนเข้าเขา ให้เขาอยู่บ้านช่วยแม่ทำงานบ้าน ยังน่าไว้วางใจกว่าคนที่จ้างมา

รีบกินข้าวเล็กน้อย เหลียนเซวียนรีบเข้าไปในโรงงาน เตรียมปลูกเห็ดและทำเล้าไก่

พื้นที่ในโรงงานใหญ่พอ แต่ในบ้านไม่มีดินมากพอ ต้องไปขุดดินในสวนมา ก่อเป็นแปลงเห็ดเล็กๆ แล้วรดด้วยน้ำขับพิษรังสีจนชุ่มจึงจะปลูกได้

งานนี้ใหญ่เกินไป ต้องให้เหลียนอี้และพ่อเหลียนช่วย

ขณะทำงาน แม่เหลียนก็บอกชายทั้งสองในบ้าน 

"ห้ามบอกใครว่าบ้านเราเลี้ยงปลา ปลูกผักและเห็ดในบ้าน เข้าใจไหม?"

ชายทั้งสองรับปากอย่างว่าง่าย

แม่เหลียนยังกังวล 

"เรื่องที่บ้านเราเลี้ยงไก่ป่าก็ห้ามพูดด้วย"

พ่อเหลียนและเหลียนอี้พยักหน้าอีกครั้ง

แม่ไก่และลูกไก่ทั้งหมดถูกตัดขน พ่อเหลียนวิ่งไปซื้อตาข่ายลวดในเมือง กลับมาทำกรงไก่ขนาดใหญ่ แล้วขังไก่ป่าทั้งหมดไว้

ขนของพ่อไก่ใหญ่สวยเกินไป เหลียนเซวียนไม่อยากตัดขนของมัน จึงขังมันไว้ในกรงเล็กกว่าแยกต่างหาก วางกรงเรียงกับกรงเฟอร์เร็ตขาว

เพื่อปลอบประโลมสัตว์เหล่านี้ที่สูญเสียอิสรภาพอย่างกะทันหัน เหลียนเซวียนวางถ้วยน้ำขับพิษรังสีและข้าวโพดบดในปริมาณมากไว้ในทุกกรง อาหารนี้ดีกว่าที่มนุษย์ 90% ในดินแดนรกร้างได้กิน เธอไม่เชื่อว่าจะไม่สามารถเอาชนะใจไก่ป่าพวกนี้ได้

ไม่หยุดพัก เหลียนเซวียนไปตรวจสอบปลาที่เลี้ยงไว้ หลังบันทึกข้อมูลแล้ว ก็คัดปลาสายพันธุ์ที่บำบัดช้ามากออกมาเพื่อขาย

เหลียนเซวียนโทรแจ้งผู้จัดการหลินมารับสินค้า วันนี้ขายปลาไหลรังสีระดับกลาง 32 ชั่ง 1 ตัว และปลาเล็กปลาน้อยรังสีระดับต่ำ 11 ชั่ง

กุ้งที่จับมาเมื่อวาน แม่เหลียนได้ตรวจสอบในช่วงบ่ายแล้ว กุ้งที่มีรังสีระดับกลางเพิ่มเป็น 13 ชั่ง รังสีระดับต่ำมีแค่ตัวเดียว

‘น้อยเกินไป ไม่พอให้คุณชายตระกูลเหอกินมื้อเดียว’ เหลียนเซวียนคิด 

เธอตัดสินใจเลี้ยงอีกสองสามวัน อย่างน้อยต้องให้ได้พอหนึ่งจานก่อนขายให้ผู้จัดการหลิน

นอกจากปลาและกุ้ง เห็ดที่มีรังสีระดับกลางวันนี้มี 14 ดอกที่ใหญ่มาก ไม่เหมาะที่จะเลี้ยงต่อไปแล้ว เหลียนเซวียนเก็บไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อบริโภคเอง ที่เหลือขายให้ผู้จัดการหลินทั้งหมด